Μετά την παρουσίαση της συγκλονιστικής έκθεσης για την κόλαση των ισραηλινών φυλακών από την ισραηλινή οργάνωση B’Tselem, το Tvxs παρουσιάζει τις μαρτυρίες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η έκθεση.

Σήμερα δημοσιεύουμε τη μαρτυρία του Μusa Aasi. Είναι 58 ετών, άνεργος και με επιβαρυμένη υγεία.

Είμαι άνεργος και βιοπορίζομαι από την εκτροφή πτηνών και από περιστασιακές δουλειές του ποδαριού. Έχω πολλά προβλήματα υγείας, μερικά από αυτά οφείλονται σε παλαιότερες κρατήσεις σε ισραηλινές φυλακές. Έχω υπογλυκαιμία, έλκος και υψηλή αρτηριακή πίεση και έχω κάνει δύο εγχειρήσεις: εγχείρηση δίσκου στην πλάτη μου το 2010 και εγχείρηση μηνίσκου στο γόνατο το 2000, μετά από χτύπημα ενός στρατιώτη. Από την πρώτη ιντιφάντα το 1988 έως τον Οκτώβριο του 2023, συνελήφθην έξι φορές και πέρασα συνολικά 3,5 χρόνια στη φυλακή. Όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που πέρασα στην τελευταία φυλάκιση, μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Στις 19 Οκτωβρίου 2023, στις 2:15 π.μ., περίπου 30 με 40 στρατιώτες ήρθαν στο σπίτι μου. Προσπάθησαν να σπάσουν την πόρτα, αλλά την άνοιξα πριν τα καταφέρουν. Μόλις άνοιξα την πόρτα, ο αξιωματικός με ρώτησε αμέσως αν ανήκω στη Χαμάς. Πριν προλάβω να απαντήσω, είπε: «Όλη η οικογένεια είναι Χαμάς». Τότε ξαφνικά με χτύπησε στο στόμα και τα χείλη μου άρχισαν να αιμορραγούν.

Διαβάστε επίσης: Μαρτυρία από τις ισραηλινές φυλακές / Βίασαν με ξύλο έναν κρατούμενο

Έφτυσα το αίμα και εκείνος φώναξε: «Γιατί φτύνεις;» και με γρονθοκόπησε ξανά μαζί με άλλους δύο στρατιώτες. Του απάντησα: «Έφτυσα αίμα, τα χείλη μου αιμορραγούν». Μετά από αυτό, μια ομάδα στρατιωτών επιτέθηκε στον γιο μου Σείφ, 24 ετών, χωρίς λόγο. Τον χτύπησαν δυνατά με τα τουφέκια τους, τον γρονθοκόπησαν και τον κλώτσησαν ενώ κάποιοι από αυτούς τον κρατούσαν. Τον άκουσα να φωνάζει.

Όταν η γυναίκα μου τους είδε να με χτυπούν, προσπάθησε να παρέμβει και να καλέσει βοήθεια, αλλά οι στρατιώτες την έσπρωξαν σε ένα δωμάτιο και την έκλεισαν μέσα. Στη συνέχεια πήραν την ταυτότητά μου και την ταυτότητα του Σείφ. Με έσυραν στην είσοδο του σπιτιού, με έριξαν στο πάτωμα και μου έδεσαν τα χέρια.

Κάλυψαν τα μάτια μου με ένα πουκάμισο που πήραν από το σπίτι και το έδεσαν τόσο σφιχτά πάνω από τα μάτια μου, που πονούσα πολύ. Τους είπα ότι είχα δισκοκήλη στην πλάτη μου και ότι ήμουν μετά από χειρουργική επέμβαση στο γόνατο και χτύπησαν σκόπιμα τα μέρη του σώματος που ανέφερα.

Μετά από περίπου 30 λεπτά έρευνας του διαμερίσματος και βίαιης συμπεριφοράς, χωρίς να παρουσιάσουν ένταλμα ή να εξηγήσουν οτιδήποτε, πήραν τον Σεϊφ και εμένα. Συνέλαβαν άλλα δύο άτομα από τη γειτονιά και μας οδήγησαν όλους με τα πόδια προς έναν κήπο στο χωριό, περίπου ένα χιλιόμετρο από το σπίτι μου.

Σε όλη τη διαδρομή μας παρενοχλούσαν, χτυπώντας, σπρώχνοντας, βρίζοντας και προσβάλλοντας μας. Ένας στρατιώτης μου ψιθύρισε στο αυτί: «Θα σε γαμήσω». Του απάντησα, «άντε γαμήσου», και το ξύλο χειροτέρευε. Αυτό συνέβη περίπου 200 μέτρα από τον κήπο.

Με χτύπησε στη μέση με το σίδερο του τουφεκιού του τέσσερις ή πέντε φορές και άλλοι στρατιώτες με γρονθοκόπησαν, ιδιαίτερα κοντά στα νεφρά. Έχασα τις αισθήσεις μου και έπεσα κάτω. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα συνήλθα και άκουσα μια γυναίκα στρατιώτη να τους φωνάζει να με σηκώσουν.

Στην αρχή προσπάθησαν να με σηκώσουν, αλλά δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου. Έτσι με έσυραν από τα χέρια και τα πόδια, με το κεφάλι μου γερμένο προς τα πίσω. Έτρεξαν μαζί μου και στη συνέχεια με πέταξαν στο πάτωμα ενός οχήματος. Όλο μου το σώμα ήταν χτυπημένο και πονούσα πολύ.

Εν τω μεταξύ, άκουσα τον Σεΐφ να ουρλιάζει και συνειδητοποίησα ότι τον χτυπούσαν. Ζητούσε βοήθεια και ούρλιαζε από τον πόνο. Μείναμε εκεί για περίπου μια ώρα, ενώ συνέχισαν να φέρνουν κι άλλους ανθρώπους. Στο τέλος, ήμασταν περίπου 25 κρατούμενοι. Μας φόρτωσαν όλους σε στρατιωτικά οχήματα και μας έδιωξαν με μια αυτοκινητοπομπή.

Μας πήγαν στο στρατιωτικό στρατόπεδο κοντά στο Beit ‘Ur al Foqa, οκτώ χιλιόμετρα μακριά, και σε όλη τη διαδρομή οι στρατιώτες με κλωτσούσαν στην πλάτη ενώ ήμουν ξαπλωμένος μπρούμυτα. Ένας στρατιώτης ρωτούσε συνεχώς στα εβραϊκά, τα οποία καταλαβαίνω, «Αναπνέει ακόμα;» και απαντούσαν, «Ναι». Πονούσα πολύ και τους παρακάλεσα να σταματήσουν, αλλά ήταν ανελέητοι και συνέχισαν.

Όταν φτάσαμε στο στρατόπεδο, μας διέταξαν να γονατίσουμε στα χαλίκια. Ήταν γύρω στις 4:00 ή 4:30 π.μ. Οι στρατιώτες εκεί μας φώναζαν ότι είμαστε Χαμάς, εγκληματίες, ISIS. Χτυπούσαν όποιον τολμούσε να διαφωνήσει μαζί τους και μας έβριζαν. Μας είπαν ότι δεν θα υπάρξει κανένα έλεος.

Από την αρχή κατάλαβα ότι αυτή τη φορά η φυλακή θα ήταν διαφορετική. Στις 5:00 π.μ., μας έβαλαν σε ένα λεωφορείο και μας έβαλαν να καθίσουμε στο πάτωμα. Οι στρατιώτες μπήκαν μέσα και κάθισαν στα καθίσματα. Μας πήγαν στη φυλακή Ofer, ενώ μας έβριζαν και μας εξευτέλιζαν σε όλη τη διαδρομή.

Διαβάστε επίσης: Μαρτυρία από τις ισραηλινές φυλακές / Με βασάνισαν αντί για τον αδελφό μου

Χωρίς νερό και φαγητό

Στο Ofer, μας έβγαλαν από το λεωφορείο, μας έδεσαν τα μάτια και μας πέρασαν χειροπέδες, μας οδήγησαν σε μια αυλή και μας έβαλαν να καθίσουμε στο έδαφος. Μετά ήρθε ένας γιατρός να μας δει, αλλά δεν έκανε τίποτα, μόνο συμπλήρωσε έντυπα ήταν απλά μια τυπική διαδικασία. Αυτό διήρκεσε μέχρι τις 3:00 ή 4:00 μ.μ.

Κατά τη διάρκεια όλου αυτού του χρόνου, δεν μας έδωσαν φαγητό ή νερό και δεν μας επέτρεψαν να πάμε στην τουαλέτα. Αν κάποιος ρωτούσε, τον χτυπούσαν. Στη συνέχεια μας έβαλαν ξανά στο λεωφορείο και αυτή τη φορά μας κάθισαν στα καθίσματα.

Μας πήγαν στο κέντρο κράτησης Etzion και μας άφησαν έξω στην αυλή. Μπορούσα να δω αρκετά κάτω από τη μαντήλα για να αναγνωρίσω το μέρος. Μείναμε στην αυλή μέχρι τις 10:00 μ.μ. Είχα κράμπες στους γλουτούς μου και πονούσα πολύ. Αργότερα εμφάνισα αιμορροΐδες ως αποτέλεσμα.

Στη συνέχεια, μας χώρισαν σε ομάδες, μας έλυσαν τα μαντήλια από τα μάτια και μας πήγαν έναν-έναν σε ένα δωμάτιο όπου υπήρχαν δύο ή τρεις στρατιώτες. Οι στρατιώτες μας έγδυσαν και μας έκαναν σωματικό έλεγχο με συσκευές. Στη συνέχεια μας έβαλαν σε κελιά κράτησης. Σε ένα κελί διαστάσεων 5×2,5 μέτρων, που είναι αρκετό για οκτώ κρατούμενους το πολύ, έβαλαν 12 ή 14 από εμάς. Ένα τέτοιο κελί έχει τρία έως πέντε σιδερένια κρεβάτια. Οι υπόλοιποι κρατούμενοι κοιμόντουσαν στο πάτωμα, σε πολύ λεπτά στρώματα και χωρίς κουβέρτες. Οι τουαλέτες ήταν μέσα στο κελί, με μια πολύ βρώμικη κουβέρτα αντί για πόρτα.

Όταν μας έβαλαν στα κελιά, ήταν Πέμπτη στις 10:00 μ.μ. Μέχρι το πρωί του Σαββάτου, είχαμε μόνο ένα γεύμα – μια κατσαρόλα μακαρόνια και για τους 120 κρατούμενους, από την οποία έπρεπε να φάμε με τα χέρια μας. Έβαζαν την κατσαρόλα στην αυλή και έβγαζαν ομάδες με τη σειρά για να φάνε από αυτήν. Το Σάββατο, στις 9:00 π.μ., μας οδήγησαν έξω από τα κελιά στο διάδρομο, περίπου 70 κρατούμενους, μας κάλυψαν πάλι τα μάτια με κομμάτια ύφασμα και μας έδεσαν τα χέρια, σε άλλους μπροστά και σε άλλους πίσω από την πλάτη. Τα χέρια μου ήταν δεμένα μπροστά.

Μετά από μια ώρα, μας οδήγησαν πίσω στη φυλακή Ofer με τη συνοδεία της μονάδας Nachshon, η οποία είναι υπεύθυνη για τη μεταφορά των κρατουμένων. Μας έβριζαν σε όλη τη διαδρομή. Όταν φτάσαμε στην Ofer, περάσαμε από τις διαδικασίες εισαγωγής για την κράτηση, οι οποίες περιλαμβάνουν ιατρική εξέταση και γυμνό σωματικό έλεγχο με συσκευή. Μας έδωσαν στολές φυλακής. Κατά τη διάρκεια αυτών των διαδικασιών, οι φρουροί μας χτυπούσαν και μας εξευτέλιζαν χωρίς λόγο.

Στις 4:00 μ.μ., με έβαλαν σε ένα κελί κράτησης στην πτέρυγα 24, η οποία έχει 20 κελιά. Κάθε κελί έχει τέσσερις σιδερένιες κουκέτες, που σημαίνει ότι προορίζονται για οκτώ άτομα. Έβαλαν 12 με 14 από εμάς σε κάθε κελί, οπότε οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν στο πάτωμα. Το κελί ήταν πολύ γεμάτο και μερικές φορές πατούσαμε ο ένας τον άλλον, επειδή δεν υπήρχε χώρος για τα πόδια μας. Αν πήγαινες στην τουαλέτα, πιθανόν να πατούσες κάποιον που κοιμόταν στο δρόμο προς τα εκεί. Ήμουν σε αυτό το κελί για δύο εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων έκανα ντους μόνο μία φορά, με χλιαρό νερό.

Μου παρείχαν πολύ λίγο φαγητό. Έδωσαν σε 12 άτομα μια ποσότητα που ήταν αρκετή για τέσσερις. Υπήρχαν μόνο δύο γεύματα την ημέρα. Το πρώτο ήταν το μεσημέρι και το δεύτερο στις 4:00 μ.μ. Ήταν πολύ διαφορετικά από τις προηγούμενες φορές που ήμουν στη φυλακή: το φαγητό ήταν διαφορετικό, δεν μπορούσαμε να αγοράσουμε από την καντίνα και δεν μας έβγαζαν καθόλου στην αυλή. Μας κρατούσαν όλη την ώρα στο κελί 5×2,5 μέτρων, στο οποίο δεν μπορούσες καν να περπατήσεις και είχε μέσα μια τουαλέτα. Δεν παίρναμε ούτε καφέ, ούτε τσάι, ούτε φρούτα. Μόνο ένα κομμάτι κρέας την εβδομάδα, ένα λουκάνικο ή ένα κομμάτι σνίτσελ.

Έμπαιναν στα κελιά με δακρυγόνα. Χτυπούσαν δημοσιογράφους και πολιτικούς

Η μεταχείριση ήταν πολύ άσχημη: συνεχείς φωνές, εξευτελισμός και βρισιές από το προσωπικό της IPS. Έρχονταν στο κελί τρεις φορές την ημέρα, στις 6:00 π.μ., στις 11:00 π.μ. και στις 6:00 μ.μ.

Ήταν πολύ ταπεινωτικό. Κάθε φορά απαιτούσαν να σηκωθούμε όρθιοι και έμπαιναν βαριά οπλισμένοι και κρατώντας κάνιστρα δακρυγόνων. Όποιος τολμούσε να κουνηθεί, τον πήγαιναν στην απομόνωση, όπου τον χτυπούσαν και τον έδεναν σε μια καρέκλα, με τα χέρια πίσω από την πλάτη.

Δεν υπήρχε τίποτα στα κελιά για να περάσει η ώρα. Τα πάντα ήταν απαγορευμένα, και κατασχέθηκαν ακόμη και οι χάντρες προσευχής. Για εξαερισμό υπήρχε ένα παράθυρο, αλλά δεν ήταν αρκετό. Ήμουν στο Ofer για περίπου 12 ημέρες και σε όλο αυτό το διάστημα δεν με ανέκριναν, δεν δέχτηκα επίσκεψη από δικηγόρο ή από την οικογένειά μου και δεν είδα δικαστή.

Κανένας από τους κρατούμενους δεν ήξερε για τι ήταν ύποπτος και όλοι βρίσκονταν σε κατάσταση έντασης και αβεβαιότητας. Δεν ξέραμε τι θα μας συνέβαινε και υποθέταμε ότι η απελευθέρωσή μας εξαρτιόταν από τις εξελίξεις στον πόλεμο μεταξύ του Ισραήλ και των αντιστασιακών δυνάμεων στη Γάζα.

Στις 5 ή 6 Νοεμβρίου, με έβγαλαν από το κελί μαζί με μια ομάδα κρατουμένων. Ήμασταν περίπου 70 κρατούμενοι και μας έβαλαν σε κελιά που συνήθως προορίζονται για εισαγωγή ή αποφυλάκιση, διαστάσεων 3×3 μέτρων. Αυτά τα κελιά δεν αερίζονται και έχουν μια τουαλέτα και έναν τσιμεντένιο πάγκο που μπορεί να φιλοξενήσει 4 άτομα, αλλά έβαλαν περίπου 20 κρατούμενους στο καθένα.

Κάποια στιγμή, μου έδεσαν τα χέρια και με μετέφεραν σε ένα κελί αναμονής με άλλα 7 άτομα. Τα κελιά αναμονής είναι συνήθως χώροι όπου οι κρατούμενοι υφίστανται βία. Χτυπούσαν τους κρατούμενους σε αυτό το κελί βάναυσα και τυχαία. Αναγνώρισα γνωστούς ανθρώπους σε αυτό το κελί, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών και δημοσιογράφων. Τους εξευτέλισαν σκόπιμα.

Διαβάστε επίσης: Μαρτυρία από τις ισραηλινές φυλακές / Είμαι Ισραηλινός πολίτης – Με βασάνισαν για το facebook

Άφησαν τα σκυλιά τους να μας ορμήσουν

Μείναμε στο κελί αναμονής μέχρι τις 2:00 μ.μ. και στη συνέχεια συγκέντρωσαν όλους τους κρατούμενους που ήθελαν να μεταφέρουν και μας πήγαν στα λεωφορεία. Αυτό που συνέβη στη συνέχεια ήταν πολύ τραυματικό. Μόλις μας έβγαλαν από το κελί, μας έβαλαν στη σειρά και το προσωπικό της φυλακής και τα μέλη της μονάδας Nachshon μας χτύπησαν βάναυσα με τουφέκια και ρόπαλα και μας γρονθοκόπησαν και μας κλότσησαν. Το χειρότερο ήταν όταν άφησαν τα σκυλιά τους να μας επιτεθούν. Τα σκυλιά είχαν φίμωτρο, αλλά ήταν πολύ τρομακτικό, και μας έγδερναν τα πρόσωπα και τα χέρια με τα νύχια τους.

Έχω τρεις βαθιές γρατζουνιές, η καθεμία μήκους 4-5 εκατοστών, και παρόλο που αυτό έγινε πριν από πέντε μήνες, είναι ακόμα ορατές. Με χτύπησαν επίσης άσχημα στην πλάτη. Είπα στον αξιωματικό της IPS ότι είχα δισκοκήλη και είχα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, ελπίζοντας ότι θα έπαιρναν υπόψη τους την κατάστασή μου, αλλά αντ’ αυτού, διέταξε τα μέλη της Nachshon που μας συνόδευαν στο λεωφορείο να με χτυπήσουν ιδιαίτερα.

Με χτυπούσαν με γροθιές και αγκωνιές στην πλάτη, και ένας από αυτούς, ένας μεγαλόσωμος τύπος, με χτυπούσε ιδιαίτερα δυνατά στην πλάτη με τους αγκώνες του, ασταμάτητα. Η απόσταση από το κελί αναμονής μέχρι το λεωφορείο ήταν μόλις 80 μέτρα, αλλά ορκίζομαι ότι δεν με είχαν χτυπήσει ποτέ στη ζωή μου έτσι.

Μπήκαμε στο λεωφορείο αιμορραγώντας και καθίσαμε στα καθίσματα καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Ήταν ένα συγκλονιστικό θέαμα. Υπήρχε ένα σιδερένιο φράγμα που μας χώριζε από αυτούς. Μας διέταξαν να κρατήσουμε τα κεφάλια μας κάτω και δεν μας επιτρεπόταν να μιλήσουμε ή να κινηθούμε.

Μας πήγαν στη φυλακή της Νάφια. Φτάσαμε εκεί κατά τη δύση του ηλίου και όταν μας κατέβασαν από το λεωφορείο, μας χτύπησαν ξανά βάναυσα. Πήραν κρατούμενους των οποίων τα χέρια ήταν δεμένα μπροστά και τα έδεσαν βίαια πίσω από την πλάτη τους, με τρόπο που προκαλεί εξάρθρωση των ώμων.

Μας χώρισαν σε κελιά. Στην αρχή με έβαλαν σε ένα κελί και μετά από μια εβδομάδα με μετέφεραν σε άλλο. Υπήρχαν 4 κουκέτες που μπορούσαν να χωρέσουν 8 κρατούμενους, αλλά έβαλαν 14 κρατούμενους στο κελί. Ήταν πολύ στριμωγμένα. Τα κελιά ήταν πολύ παραμελημένα και υγρά, μη αεριζόμενα και με πολλά έντομα.

Οι συνθήκες στις φυλακές της Νάφια ήταν πολύ κακές, συμπεριλαμβανομένου του φαγητού. Έκαναν έφοδο στα κελιά περίπου πέντε φορές την εβδομάδα για να υποτάξουν τους κρατούμενους. Οι επιδρομές ήταν πάντα αιφνιδιαστικές, και σε κάθε μία μας έκαναν σωματικό έλεγχο, έψαχναν τα κελιά, μας έβαζαν χειροπέδες και μας έβγαζαν από τα κελιά, και μας χτυπούσαν, μας εξευτέλιζαν και μας κορόιδευαν.

Ήταν εξαντλητικό. Ήμασταν εντελώς αποκομμένοι από τον κόσμο. Δεν υπήρχαν οικογενειακές επισκέψεις ή επισκέψεις από δικηγόρους. Δεν υπήρχε τηλεόραση, ραδιόφωνο ή ρολόι στα κελιά, οπότε δεν ξέραμε καν την ώρα. Κάθε κρατούμενος είχε μόνο μία κουβέρτα, η οποία δεν ήταν αρκετή. Όταν αποφάσιζαν να τιμωρήσουν κάποιον, για οποιονδήποτε λόγο, τιμωρούσαν όλους τους κρατούμενους στο κελί. Για παράδειγμα, μια μέρα κάποιος παραμόρφωσε κάποια παλιά γραφή στον τοίχο του κελιού, οπότε μας τιμώρησαν όλους παίρνοντας τις κουβέρτες και τα στρώματά μας για 5-8 ημέρες.

Ενώ βρισκόμουν στη Nafha, παρακολούθησα μια νομική ακρόαση μέσω διαδικτύου και έμαθα ότι είχε εκδοθεί ένταλμα διοικητικής κράτησης μου, για έξι μήνες. Ένας στρατιωτικός δικαστής, ένας εκπρόσωπος του εισαγγελέα, ο δικηγόρος μου και ένας μεταφραστής ήταν παρόντες στην ακρόαση. Συμμετείχα εξ αποστάσεως, αλλά δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω. Μόνο ο δικηγόρος μου μίλησε εκ μέρους μου.

Στη μονάδα θανάτου

Στις 27 Νοεμβρίου 2023, μεταφέρθηκα στη φυλακή Negev (Ketziot), και εκεί άρχισαν τα πραγματικά βάσανα. Νόμιζα ότι είχα αφήσει τα χειρότερα πίσω μου, αλλά αυτό που περίμενε εμένα και τους άλλους εκεί -περισσότερους από 2.000 κρατούμενους- ήταν σε εντελώς άλλο επίπεδο. Μου πήραν τα πάντα εκτός από τα εσώρουχα, το πουκάμισο και το παντελόνι μου.

Όταν φτάσαμε εκεί, η μονάδα Nachshon μας παρέδωσε στην (IRF), την οποία οι κρατούμενοι αποκαλούν «μονάδα θανάτου». Ο διευθυντής αυτής της φυλακής κάνει ό,τι θέλει και το λέει ανοιχτά. Είπε στους εκπροσώπους των κρατουμένων: «Η πολιτική μου εδώ είναι διαφορετική από όλες τις άλλες φυλακές και μπορώ να κάνω ό,τι θέλω». Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της ονομαστικής κλήσης, έπρεπε να ξυπνήσουμε μόλις ερχόταν η IRF για να μας μετρήσει, και ερχόταν χωρίς προειδοποίηση.

Χτυπούσαν την πόρτα και μας διέταζαν αμέσως να γονατίσουμε με εξευτελιστικό τρόπο, με το κεφάλι κάτω και τα χέρια ψηλά. Οι φρουροί έλεγαν ξανά και ξανά: «Είσαι στο Keter (IRF) τώρα, είσαι στο Negev τώρα», με απειλητικό τρόπο. Η πρόθεσή τους ήταν ξεκάθαρη από τη στιγμή που μπήκαμε στη φυλακή. Μας έκαναν έγδυσαν και έκαναν μια πολύ λεπτομερή σωματική έρευνα, μαζί με πολλούς χλευασμούς, βρισιές και εξευτελισμούς.

Διαβάστε επίσης: Μαρτυρία από τις ισραηλινές φυλακές / Είμαι 18 ετών, μου έσπασαν τα χέρια

Είχαμε νερό μια ώρα τη μέρα

Στη συνέχεια μας πήγαν στο γραφείο της Shin Bet (ISA), όπου κάθε κρατούμενος ρωτήθηκε σε ποια οργάνωση ανήκε. Εγώ δεν είπα τίποτα, αλλά ο ανακριτής απάντησε ο ίδιος και είπε: «Είσαι από το ISIS». Από εκεί, με μετέφεραν σε ένα κελί με τρεις κουκέτες και ένα μονό κρεβάτι, δηλαδή ήταν κατάλληλο για επτά κρατούμενους.

Έβαλαν 12 από εμάς σε αυτό το κελί. Ο συνωστισμός ήταν χειρότερος από ό,τι στα προηγούμενα μέρη, δεν μπορούσες να κάνεις ούτε ένα βήμα. Το κελί είχε μια αηδιαστική τουαλέτα που βρωμούσε, χωρίς πόρτα. Το φως στο κελί ήταν σβηστό όλη την ημέρα, εκτός από την ώρα της ονομαστικής κλήσης, όταν το άναβαν για πέντε λεπτά και μετά το έσβηναν πάλι.

Η βρύση είχε τρεχούμενο νερό μόνο μία ώρα την ημέρα, από τις 2:30 έως τις 3:30 μ.μ., και κατά τη διάρκεια αυτής της ώρας έπρεπε να πίνουμε και να πλένουμε τα χέρια και τα πρόσωπά μας. Μας επιτρεπόταν να γεμίσουμε μόνο δύο μπουκάλια των 2 λίτρων για τους 12 από εμάς, πράγμα που σημαίνει ότι όλοι μας έπρεπε να αρκεστούμε σε τέσσερα λίτρα για 24 ώρες.

Ήταν μια σκόπιμη πολιτική για να μας κάνει να διψάμε. Υπήρχε επίσης μια ξεκάθαρη πολιτική πείνας. Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας ήμασταν πεινασμένοι και διψασμένοι. Μας έδιναν πολύ λίγο φαγητό. Έφερναν σε 12 κρατούμενους μια ποσότητα που μόλις και μετά βίας έφτανε για δύο. Μας έδιναν μόνο δύο γεύματα την ημέρα.

Για παράδειγμα, κάθε κρατούμενος έπαιρνε έξι φέτες ψωμί για όλη τη μέρα. Το πρώτο γεύμα ήταν μεταξύ 12:00 και 1:00 μ.μ.: περίπου ένα κιλό ρύζι για 12 κρατούμενους, δηλαδή περίπου 3 κουταλιές της σούπας ο καθένας. Το ρύζι ήταν μόνο μισομαγειρεμένο. Κάποιες μέρες, κάθε κρατούμενος έπαιρνε δύο μικρά λουκάνικα ή ένα κανονικό λουκάνικο μαζί με το ρύζι.

Μια φορά μας έφεραν σνίτσελ κοτόπουλου, αλλά αυτό δεν συνέβη ξανά. Μας είπαν ότι δεν ήθελαν να σπαταλήσουν πρωτεΐνες για εμάς. Δύο φορές μας έδωσαν μια φέτα στήθος γαλοπούλας. Το δεύτερο γεύμα ήταν μεταξύ 3:00 και 5:00 μ.μ.: 50 γραμμάρια γιαούρτι για κάθε κρατούμενο και μία πιπεριά για κάθε οκτώ άτομα, ή μερικές φορές ένα αγγούρι για κάθε δύο κρατούμενους αντ’ αυτού.

Δεν παίρναμε τίποτα γλυκό εκτός από καρότα, μερικές φορές, τα οποία φύλαγα και έτρωγα το βράδυ. Ήταν μια απόλαυση, σαν να τρώγαμε knafeh. Μερικές φορές μας έδιναν μια ντομάτα για κάθε δύο κρατούμενους. Παίρναμε λουκάνικα ή άλλα είδη κρέατος μόνο τρεις φορές την εβδομάδα, και τις άλλες τέσσερις ημέρες δεν υπήρχε καθόλου κρέας. Μερικές φορές μας έδιναν ένα αυγό. Θέλαμε τόσο πολύ κρέας που όταν δεν υπήρχε, βάζαμε το ρύζι ανάμεσα σε δύο φέτες ψωμί και φανταζόμασταν ότι τρώγαμε κρέας.

Μας επιτρεπόταν να κάνουμε ντους μόνο μία φορά κάθε 20 ημέρες, και ακόμη και τότε δεν υπήρχε σαπούνι ή καθαριστικά. Ούτε τα ρούχα μας μπορούσαμε να πλύνουμε και βρωμούσαν αφόρητα. Δεν μπορούσαμε να καθαρίσουμε ή να πλύνουμε το κελί . Αφού το ζητήσαμε ξανά και ξανά για 20 ημέρες, τελικά μας έδωσαν την άκρη μιας σφουγγαρίστρας χωρίς το κοντάρι για να καθαρίσουμε το κελί.

Στις 10 Δεκεμβρίου 2023, κάτι δάγκωσε το δεξί μου χέρι. Πρήστηκε πολύ γρήγορα και έγινε κόκκινο. Πόνεσε πολύ. Οι φρουροί σοκαρίστηκαν όταν είδαν το χέρι μου. Έβαλαν τρεις γιατρούς να με εξετάσουν και στο τέλος αποφάσισαν ότι ήταν δάγκωμα αράχνης και όχι φιδιού.

Μου έδωσαν αντιβιοτικά και μετά από δύο εβδομάδες, άνοιξε μια τρύπα πλάτους μισού εκατοστού στο χέρι μου και άρχισε να βγαίνει αίμα και πύον. Αυτό συνεχίστηκε για ένα μήνα, κατά τη διάρκεια του οποίου έπαιρνα αντιβιοτικά από τη διοίκηση της φυλακής. Είχα φάρμακα για το στομάχι που πήρα μαζί μου από το σπίτι όταν με συνέλαβαν και τα κρατούσα όλο αυτό το διάστημα, αλλά στις φυλακές της Νάφια μου τα πήραν.

Διαβάστε επίσης: Hadil a-Dahduh Zaza / Μαρτυρία από τις ισραηλινές φυλακές: «Θα σε θάψω ζωντανή»

Οι υπουργοί παρακολουθούσαν τον εξευτελισμό μας

Έγιναν πολλά πράγματα για να καθυποτάξουν τους κρατούμενους και δεν γίνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Μερικές φορές έμπαιναν μόνο σε ένα κελί και μερικές φορές σε όλα. Ήμουν στην πτέρυγα 25, η οποία ήταν γνωστή στη φυλακή για τις ιδιαίτερα σκληρές τιμωρίες. Όλοι οι κρατούμενοι σε αυτή την πτέρυγα ανήκουν στη Χαμάς ή είναι ύποπτοι ότι ανήκουν σε αυτήν.

Η διοίκηση της φυλακής καυχιόταν για την καταστολή αυτής της πτέρυγας. Δύο φορές την εβδομάδα έφερναν επισκέπτες που τους παρουσίαζαν ως Εβραίους που εκκενώθηκαν από το νότιο Ισραήλ λόγω του πολέμου και τους έδειχναν τις φρικτές συνθήκες υπό τις οποίες κρατούμασταν.

Κατά τη διάρκεια των επισκέψεων, εξηγούσαν τις μεθόδους καταστολής και βασανιστηρίων που χρησιμοποιούνταν εναντίον μας. Τους έβαζαν μέσα στα κελιά και μας ανάγκαζαν να έχουμε τα κεφάλια μας κάτω, ώστε να μην βλέπουμε στην πραγματικότητα τους επισκέπτες. Μια φορά μας είπαν ότι ήταν εκεί ο ίδιος ο Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ben Gvir.

Αυτές οι εξευτελιστικές επισκέψεις διαρκούσαν τουλάχιστον 40 λεπτά η καθεμία, και καθ’ όλη τη διάρκεια έπρεπε να γονατίζουμε. Μερικές φορές οι επισκέπτες έπαιρναν ενεργό μέρος στην ταπείνωση, βρίζοντας και φωνάζοντας μας. Έφερναν επίσης ομάδες στρατιωτών για να μας επισκεφθούν, για να τονώσουν το ηθικό τους. Μερικές φορές εξευτέλιζαν ιδιαίτερα τους ηγέτες της Χαμάς ανάμεσά μας, όπως τον ‘Aziz Dweik, πρόεδρο του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου.

Όταν τον πήγαν να παραστεί στην ακρόασή του στο δικαστήριο μέσω Zoom, τον κλείδωσαν πρώτα σε ένα κλουβί στο χώρο των γραφείων της διοίκησης και τον ανάγκασαν να το σκουπίσει. Κάθε φορά που σταματούσε, κάποιος από την IRF τον απειλούσε με ένα ραβδί. Αυτό συνέβη μπροστά σε άλλους κρατούμενους, οι οποίοι επίσης μεταφέρονταν σε δικαστικές ακροάσεις.

Πυροβολούσαν τα παράθυρα της πτέρυγας μας

Σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν υπήρχε περίπτωση εξέγερσης των κρατουμένων ή οποιασδήποτε αντίστασης. Κάθε περίπτωση άρνησης αντιμετωπιζόταν με ξυλοδαρμό και τιμωρία. Στις προηγούμενες κρατήσεις μου, θυμάμαι ότι η IPS εκπαίδευε τις δυνάμεις και πραγματοποιούσε ασκήσεις στην άδεια πτέρυγα. Αυτή τη φορά έκαναν εξάσκηση και στους κρατούμενους.

Έξι μονάδες έρχονταν απροσδόκητα, με επικεφαλής την IRF. Κουβαλούσαν τουφέκια, πιστόλια και μαχαίρια και μαζί τους έρχονταν μονάδες της IPS. Όλες αυτές οι μονάδες πραγματοποίησαν πρακτική εκπαίδευση στη φυλακή, η οποία ήταν ουσιαστικά επιχειρήσεις καταστολής κρατουμένων. Αυτό συνέβη δύο φορές κατά τη διάρκεια της θητείας μου στη Νεγκέβ. Είχαν μαζί τους ασθενοφόρα και χρησιμοποίησαν αληθινά πυρομαχικά, σφαίρες από καουτσούκ, χειροβομβίδες αναισθητοποίησης και κάνιστρα δακρυγόνων.

Πυροβόλησαν τα παράθυρα και τις πόρτες των κελιών της πτέρυγας μας. Μια φορά, έριξαν ένα κάνιστρο δακρυγόνου στο κελί μας και αρχίσαμε όλοι να πνιγόμαστε. Ήμασταν σίγουροι ότι θα πεθάνουμε. Ήταν τρομακτικό πέρα από τις λέξεις. Κάποιοι κρατούμενοι που είχαν προηγούμενες ασθένειες άρχισαν να παθαίνουν σπασμούς.

Η διοίκηση της φυλακής έφερε φορεία και τύλιξαν δύο ή τρεις κρατούμενους σε θερμικές κουβέρτες και τους έκαναν ενέσεις. Δεν ξέραμε τι περιείχαν αυτές οι ενέσεις. Στη συνέχεια τους έβαλαν στα φορεία και τους παρέλασαν γύρω από την πτέρυγα, σαν να έπαιρναν πτώματα. Μια φορά, μια επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν όλες οι μονάδες διήρκεσε από τις 6:30 π.μ. έως τις 6:00 μ.μ. Μας έβγαλαν από την πτέρυγα, μας έβαλαν σε κελιά απομόνωσης, μας έγδυσαν και έψαξαν την πτέρυγα. Μετακίνησαν τα πράγματά μας και τα στρώματα και κατέστρεψαν τα πάντα εκεί.

Διαβάστε επίσης: Ντοκουμέντο / Όλο το πόρισμα για την κόλαση στις ισραηλινές φυλακές

Η προσευχή και το κάλεσμα για προσευχή απαγορεύονταν, όπως και η κατοχή Κορανίου. Τα παράθυρα δεν ήταν σφραγισμένα και έκανε κρύο. Ανατριχιάζαμε από το κρύο, παρόλο που τυλιγόμασταν με κουβέρτες.

Χρησιμοποιούσαν ένα σύστημα ενίσχυσης του ήχου για να μας τρελάνουν. Έπαιζαν όλα τα είδη των ήχων όπως «wshh, wshh» 24 ώρες το 24ωρο. Ακουγόταν σαν τουρμπίνες και ήταν πραγματικά ενοχλητικό. Χρησιμοποιούσαν επίσης τα μεγάφωνα για να παίζουν δυνατή μουσική και να αναφέρουν κάθε είδους «ειδήσεις» («σκοτώσαμε τον Σινουάρ», «εξοντώσαμε τη Χαμάς», «καταστρέψαμε τη Γάζα», κ.λπ.).

Μερικές φορές έπαιζαν τον ισραηλινό ύμνο. Δεν είχαμε ούτε μια στιγμή ηρεμίας. Σε κάθε κελί υπήρχε ένας πίνακας με το Αστέρι του Δαβίδ και στους τοίχους υπήρχαν συνθήματα: «Γαμήσου Χαμάς», «Η Χαμάς είναι ISIS» και «Η Χαμάς είναι καθάρματα». Κάθε μέρα, οι φύλακες που ήταν υπεύθυνοι για την ονομαστική κλήση απειλούσαν: «Ας δούμε τι θα πάθει όποιος προσπαθήσει να σβήσει μια από τις φράσεις που είναι γραμμένες εδώ».

Δεν υπήρχαν οικογενειακές επισκέψεις και δεν υπήρχε καμία επαφή με κανέναν έξω, ούτε καν με τον Ερυθρό Σταυρό. Ήμασταν αποκομμένοι από τις ειδήσεις και τον έξω κόσμο.

Δεν υπήρχαν οικογενειακές επισκέψεις και δεν υπήρχε καμία επαφή με κανέναν έξω, ούτε καν με τον Ερυθρό Σταυρό. Ήμασταν αποκομμένοι από τις ειδήσεις και τον έξω κόσμο. Οι μόνες πληροφορίες που μπορούσαμε να πάρουμε ήταν όταν ένας δικηγόρος επισκεπτόταν έναν από τους κρατούμενους.

Αναγκάστηκα να φάω οδοντόκρεμα

Ενώ βρισκόμουν στη Νεγκέβ, παρακολούθησα μια προσφυγή που κατατέθηκε εκ μέρους μου στο Zoom. Ο δικηγόρος κατάφερε να μειώσει την κράτησή μου κατά δύο μήνες. Εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία και παραπονέθηκα στον δικαστή για την πολιτική που μας αφήνει πεινασμένους και διψασμένους και μας καθυστερεί να λάβουμε φάρμακα και θεραπείες. Του είπα ότι είχα υπογλυκαιμία και αναγκάστηκα να τρώω οδοντόκρεμα. Έμεινε έκπληκτος όταν το άκουσε αυτό.

Πραγματικά χρησιμοποίησα οδοντόκρεμα για να ανεβάσω λίγο τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα μου. Στην πραγματικότητα δεν την έτρωγα, αλλά την έβαζα στο στόμα μου για να απορροφήσω λίγο σάκχαρο. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι έπρεπε να με μεταφέρουν στο νοσοκομείο και μετά από τρεις ημέρες, όντως με πήγαν.

Όταν ο γιατρός είδε το κιτρινωπό μου πρόσωπο, την εξάντληση και τη μεγάλη απώλεια βάρους, κάλεσε τον υπεύθυνο της φυλακής μπροστά μου και μου είπε ότι αν έμενα σε αυτή την κατάσταση, θα κινδύνευε η ζωή μου. Αλλά η διοίκηση της φυλακής δεν ενδιαφέρθηκε. Μετά την επίσκεψη στο νοσοκομείο, με χτύπησαν ξανά. Ο γιατρός μου έδωσε φάρμακα για το στομάχι μου. ενώ για τον διαβήτη είπε ότι δεν ήταν στην αρμοδιότητά του. Μου έδωσε κάποια κρέμα για τις αιμορροΐδες που με βοήθησε να ανακουφιστώ από τον πόνο και φάρμακα για τη συνεχή ναυτία μου.

Διαβάστε επίσης: Μαρτυρία από τις ισραηλινές φυλακές / Είδα δύο κρατούμενους που πέθαναν

Κάθε λεπτό ήταν ολόκληρη μέρα

Συνήθως, οι κρατούμενοι ενημερώνονται το πρωί όταν πρόκειται να αποφυλακιστούν. Αλλά την ημέρα που τελείωσε η τετράμηνη κράτησή μου, δεν μου είπαν τίποτα το πρωί. Φοβόμουν ότι δεν θα με ελευθερώσουν. Κάθε δευτερόλεπτο και κάθε λεπτό που περνούσε έμοιαζε σαν μια ολόκληρη μέρα.

Όταν είσαι διοικητικός κρατούμενος, δεν ξέρεις αν θα απελευθερωθείς ή θα εκδοθεί νέα εντολή, και αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα σχετικά με τη διοικητική κράτηση. Ένας διοικητικός κρατούμενος δεν γνωρίζει γιατί τον συνέλαβαν και ποιες είναι οι κατηγορίες εναντίον του, δεν ξέρει πότε θα αφεθεί ελεύθερος και δεν οδηγείται σε ακροάσεις. Η μοίρα του είναι στα χέρια του Θεού. Οι νεαροί άρχισαν να με παρηγορούν. Νόμιζαν ότι δεν θα με άφηναν ελεύθερο γιατί δεν με είχαν καλέσει στις 7:00 το πρωί.

Αλλά ξαφνικά, με πήραν τηλέφωνο στις 2:00 μ.μ. και με πήγε σε άλλο κελί και έμεινα εκεί μέχρι τις 4:00 μ.μ. Νόμιζα ότι με πήγαιναν στην απομόνωση ή σε άλλη φυλακή. Στις 4:00 με πήγαν για εξέταση προσωπικών στοιχείων στα αστυνομικά γραφεία και στη συνέχεια οι αστυνομικοί με ενημέρωσαν ότι ήταν βήματα για την απελευθέρωσή μου. Στις 17:00 βγήκα από τη φυλακή.

Οι φρουροί του IPS και του Nachshon με πήγαν στο πέρασμα a-Dhahiriyah μαζί με άλλους 3 κρατούμενους. Όταν ρώτησα για τα προσωπικά μου αντικείμενα – το παντελόνι, τα παπούτσια, τη ζώνη και το πουκάμισό μου – οι τύποι του Nachshon με χτύπησαν. Μου έδωσαν μόνο την ταυτότητά μου πίσω.

Η κράτηση ήταν παρατεταμένα βασανιστήρια. Κακομεταχείριση, ταπείνωση και υποβάθμιση όπως δεν έχω βιώσει ποτέ στη ζωή μου.

Όταν με ζύγισαν στις φυλακές Όφερ στην αρχή της κράτησης, ζύγιζα 89 κιλά. Όταν με άφησαν ελεύθερο, πήγα αμέσως στο νοσοκομείο της Ραμάλα και είχα πέσει στα 62 κιλά – 27 κιλά λιγότερο. Ο σίδηρος στο αίμα μου έπεσε από το 15,3 στο 11,8 και τα προβλήματα με το έντερο ήταν χειρότερα. Μετά τις εξετάσεις στο νοσοκομείο, πήγα σπίτι για να ολοκληρώσω τη θεραπεία.

* Μαρτυρία που δόθηκε στον ερευνητή πεδίου B’Tselem, Iyad Hadad, στις 31 Μαρτίου 2024