Μετά την παρουσίαση της συγκλονιστικής έκθεσης για την κόλαση των ισραηλινών φυλακών από την ισραηλινή οργάνωση B’Tselem, το Tvxs παρουσιάζει τις μαρτυρίες, πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η έκθεση. Σήμερα η μαρτυρία του δικηγόρου Att. Ahmad Khalifah.

Ads

Είμαι παντρεμένος και έχω τρία παιδιά, ένα δέκα ετών και δίδυμα επτά ετών, και ζούμε στην πόλη Umm al-Fahm. Είμαι δικηγόρος και μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Umm al-Fahm.

Ads

Την Πέμπτη, 19.10.23, γύρω στις 20:00, ήμουν σε μια διαδήλωση κατά της επίθεσης στη Γάζα και μίλησα στους διαδηλωτές. Ξαφνικά πολλές αστυνομικές μονάδες εισέβαλαν στη διαδήλωση, πέταξαν χειροβομβίδες ακινητοποίησης. Άκουσα έναν από αυτούς να με φωνάζει: «Khalifah, Khalifah». Με πλησίασε.

Ads

Του άπλωσα τα χέρια μου για να του δείξω ότι δεν φοβόμουν τη σύλληψη και εξεπλάγην όταν πράγματι με συνέλαβε και μου έδεσε τα χέρια με μεταλλικές χειροπέδες. Με οδήγησαν στο τζιπ, εκεί ήταν άλλοι δέκα διαδηλωτές που είχαν συλληφθεί.

Ads

Στο δρόμο προς το τζιπ με χτύπησαν, μου έσκισαν το πουκάμισο και με κλότσησαν. Με πέταξαν στο έδαφος και στη συνέχεια ένας από αυτούς γονάτισε στο στήθος μου αρκετές φορές. Πονούσα πολύ. Μου έδωσε επίσης δυνατά χτυπήματα στο πρόσωπο και υπήρχαν και άλλοι αστυνομικοί που με χτύπησαν.

Στη συνέχεια με έβαλαν σε ένα τζιπ και με οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα, όπου με πέταξαν στο πάτωμα. Εκεί είδα περίπου δέκα άλλους κρατούμενους, ανάμεσά τους τέσσερις ανήλικους περίπου 16-17 ετών, αλλά με έβαλαν μακριά τους. Οι ξυλοδαρμοί συνεχίστηκαν και στο τμήμα. Με χτυπούσαν με τα χέρια τους και μερικές φορές και με ξύλινα ρόπαλα και με κλωτσούσαν.

Εβαλαν πλαστικές χειροπέδες και στα πόδια μου και κάλυψαν τα μάτια μου με το πουκάμισο που φορούσα. Δεν μπορούσα να περπατήσω με αυτές τις χειροπέδες και έπρεπε να πηδήξω. Οι αστυνομικοί με φωτογράφισαν αρκετές φορές κοροϊδεύοντάς με και γελώντας. Κατάλαβα από τη συνομιλία τους ότι έστελναν τις φωτογραφίες στους φίλους τους.

Υπήρχαν περίπου είκοσι άτομα εκεί που με χτύπησαν. Με τη σειρά τους άρχισαν να χτυπούν και άλλους κρατούμενους. Με ανάγκασαν να γονατίζω για περισσότερες από τρεις ώρες και με απειλούσαν συνεχώς ότι θα μου στερήσουν το δίπλωμα του δικηγόρου.

Από εκεί μας πήγαν όλους στο αστυνομικό τμήμα της Χαντέρα, όπου δεν υπήρξαν ξυλοδαρμοί. Έβαλαν όλους τους ενήλικες σε ένα κελί και τους ανήλικους σε ένα άλλο και μας έδωσαν φαγητό και νερό. Είχα πόνους στο στήθος μου, πιθανότατα από τα χτυπήματα που δέχτηκα νωρίτερα, και ζήτησα να με παραπέμψουν σε νοσοκομείο.

Την επόμενη μέρα με πήγαν στο νοσοκομείο και ένας γιατρός διέταξε να μου κάνουν ακτινογραφία θώρακα. Μεταφερθήκαμε στις φυλακές του Μέγκιντο, όπου μας έψαξαν γυμνούς. Από τα μεσάνυχτα μέχρι τις πέντε το πρωί περίπου, τους άκουγα να χτυπούν άλλους κρατούμενους, να τους βρίζουν και να τους εξευτελίζουν και οι κρατούμενοι να φωνάζουν και να κλαίνε.

Ήταν πολύ δύσκολο ψυχολογικά. Κάθεσαι εκεί και δεν ξέρεις αν θα σου συμβεί σύντομα και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Είναι μερικές φορές πιο δύσκολο από τα ίδια τα χτυπήματα.

Με έβαλαν στην πτέρυγα δέκα και έμεινα εκεί μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 2024. Οι συνθήκες στο Μέγκιντο ήταν άθλιες. Δεν είχαμε δικαιώματα, δεν είχαμε καθαρά στρώματα, μαξιλάρια, κουβέρτες, ρούχα. Με το ζόρι παίρναμε φαγητό και νερό. Τα κελιά ήταν σκοτεινά όλη την ημέρα και το βράδυ άναβαν το φως, ακριβώς όταν θέλαμε να κοιμηθούμε.

Έκανε κρύο στα κελιά, ο αέρας και η βροχή έμπαιναν μέσα. Τη νύχτα έπαιζαν δυνατή μουσική. Μείναμε για 4-5 μέρες χωρίς παπούτσια και χωρίς ρούχα εκτός από αυτά με τα οποία ήρθαμε. Πήραμε κάποια ρούχα από κρατούμενους που είχαν αφεθεί ελεύθεροι και μας τα άφησαν, αλλά έπρεπε να τα φοράμε πάνω από τα ρούχα μας, αλλιώς κατάσχονταν κάθε φορά που οι φρουροί έμπαιναν στο δωμάτιο.

Οι φρουροί έκλεβαν προϊόντα από την καντίνα για τα οποία είχαμε ήδη πληρώσει, κάπνιζαν τσιγάρα δίπλα μας και μας έλεγαν ότι αυτά ήταν τα δικά μας τσιγάρα.

Από το κελί μας είδαμε φρουρούς να μεταφέρουν κρατούμενους που έφεραν μώλωπες και τραύματα στο κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια. Τους έφερναν σε οικτρή κατάσταση και μετά ακούγαμε πώς τους χτυπούσαν.

Στο κελί μας έβαλαν έναν Σεΐχη από τη Χεβρώνα που ανήκει σε ένα από τα κόμματα της Δυτικής Όχθης και έχει λογαριασμό στο Tik Tok με πάνω από ένα εκατομμύριο followers. Μου είπε ότι του έσκισαν τα γένια. Και τα δύο του πόδια ήταν πρησμένα. Οι πληγές του έβγαζαν αίμα και πύον και οι νεαροί στο κελί καθάριζαν το πάτωμα πολλές φορές την ημέρα. Ήταν κατάκοιτος για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στην πτέρυγά μας ήταν επίσης ο Mahmoud al-Khatib, κάτοικος της Χεβρώνας, ο οποίος βρισκόταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση και προσπάθησε να αυτοκτονήσει περισσότερες από μία φορές, και υπήρχε επίσης ο Yosef al-Qazaz, μέλος του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου, ο οποίος μου είπε ότι είχε υποστεί βασανιστήρια.

Μετά από πέντε ημέρες, κάποιοι από τους ανθρώπους που είχαν συλληφθεί μαζί μου στη διαδήλωση αφέθηκαν ελεύθεροι και μείναμε μόνο εγώ και ένα ακόμη άτομο που κρατείται ακόμη και σήμερα.

Μας μετρούσαν τρεις φορές την ημέρα. Κατά τη διάρκεια της καταμέτρησης, έπρεπε να γονατίζουμε δίπλα στον τοίχο και να βάζουμε τα χέρια στο κεφάλι μας. Υποτίθεται ότι έπρεπε να κοιτάξουμε μια φορά τους φρουρούς, για να μας αναγνωρίσουν, και εκτός αυτού μας απαγορευόταν να τους κοιτάξουμε.

Το πόσιμο νερό έβγαινε από τη βρύση του νιπτήρα στο μπάνιο. Δεν ήταν καθαρό και είχε άσχημη γεύση, αλλά έπρεπε να το πιούμε.

Η ποιότητα του φαγητού ήταν εξαιρετικά κακή και η ποσότητα δεν ήταν αρκετή. Κρατούσαμε το φαγητό κατά τη διάρκεια της ημέρας και το τρώγαμε πριν από τον ύπνο για να μην πέσουμε για ύπνο πεινασμένοι. Παρ’ όλα αυτά, δεν χορταίναμε, επειδή η ποσότητα του φαγητού ήταν αρκετή μόνο για να επιβιώσουμε.

Τα φαγητά δεν ήταν καλά μαγειρεμένα ούτε περιείχαν αλάτι, ζάχαρη ή μπαχαρικά. Τα λαχανικά όπως αγγούρια και πιπεριές, ήταν μπαγιάτικα. Τα αυγά είχαν μπλε χρώμα και το ρύζι και το πλιγούρι ήταν ακατάλληλα για κατανάλωση.

Στις 28.12.23 έγινα ακροαματική διαδικασία στο δικαστήριο της Χάιφα. Μίλησα για τις συνθήκες της σύλληψής μου και ζήτησα από τη δικαστή να χρησιμοποιήσει τις εξουσίες της και να ελέγξει τα πράγματα.

Τρεις ημέρες μετά την ακρόαση, στις 7:00 το πρωί, ήρθαν να με πάρουν και όταν ρώτησα πού, μου είπαν ότι θα πήγαινα στο γιατρό. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που εξετάστηκα μετά την εξέταση κατά την εισαγωγή στη φυλακή, αλλά είχαν περάσει 50 ημέρες.

Εκείνη την ημέρα, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, ένας από τους φύλακες με απείλησε ότι αν αναφέρω στον δικαστή ή σε οποιονδήποτε άλλο το όνομα οποιουδήποτε φύλακα της βάρδιας του θα με τιμωρήσει, λέγοντας ότι δεν υπάρχει κανένας νόμος στη φυλακή εκτός από τον δικό του νόμο.

Με απείλησε μπροστά σε άλλους κρατούμενους ότι όταν αποφυλακιστώ θα έστελνε μια ειδική μονάδα να με εξοντώσει στην Umm al-Fahm.

Αργότερα εκείνη την ημέρα, μεταφέρθηκα στην πτέρυγα αριθ. 1, ως τιμωρία επειδή ανέφερα στο δικαστήριο τα βασανιστήρια και την κακοποίηση των κρατουμένων. Τιμωρήθηκα ιδιαίτερα επειδή ανέφερα τι συνέβη με τη σύλληψη του Abd al-Rahman Marai, κατοίκου της περιοχής Salafi, ο οποίος μεταφέρθηκε σε ένα διπλανό μπουντρούμι, μαζί με τον δικηγόρο Sri Khoury και κάποιον άλλο γνωστό μου. Τον άκουγα συνεχώς να βογκάει από τον πόνο και να ζητάει θεραπεία.

Μετά από τρεις ημέρες τον μετέφεραν σε άλλο μπουντρούμι (στην πτέρυγα που είναι γνωστή ως Torα Bora) και έμαθα ότι πέθανε εκεί. Ο Seri μεταφέρθηκε επίσης ως τιμωρία σε ένα μπουντρούμι επειδή έκανε μια χειρονομία με τρία δάχτυλα στον δικαστή κατά τη διάρκεια μιας ακροαματικής διαδικασίας

Κάθε φορά που μας πήγαιναν με λεωφορείο στο δικαστήριο, χτυπούσαν τους κρατούμενους στη διαδρομή. Εμένα δεν με χτυπούσαν, ίσως επειδή είμαι δικηγόρος, αλλά τους άλλους κρατούμενους τους χτυπούσαν συνέχεια μπροστά μου. Επιπλέον, ορισμένοι από τους κρατούμενους δεν είχαν παπούτσια και πήγαιναν στο δικαστήριο ξυπόλητοι.

Στα τέλη Δεκεμβρίου 2023 – αρχές Ιανουαρίου, είδα φρουρούς να μεταφέρουν έναν νεαρό άνδρα πάνω σε μια κουβέρτα και να τον βγάζουν από την πτέρυγα. Αργότερα έμαθα ότι επρόκειτο για έναν νεαρό άνδρα από τη Ναμπλούς από την οικογένεια al-Bahsh, ο οποίος βασανίστηκε και πέθανε αφού δεν έλαβε θεραπεία για δύο εβδομάδες.

Οι κρατούμενοι στη φυλακή Megiddo άρχισαν να μιλούν για απεργία και οι φρουροί με κατηγόρησαν ότι τους υποκινούσα. Εξαιτίας αυτού μεταφέρθηκα στη φυλακή Gilboa.

Στη Gilboa μας πήγαν να κάνουμε ντους στην αυλή σε μια ομάδα 30 κρατουμένων και μας διέθεσαν μια ώρα ή λιγότερο. Δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για όλους, οπότε έπρεπε να κάνουμε ντους εναλλάξ, ο καθένας μία φορά κάθε δύο ή τρεις ημέρες. Είχαμε μόνο μια πολύ μικρή ποσότητα σαμπουάν, και μόνο σπάνια, και στη συνέχεια το αραιώναμε έτσι ώστε να υπάρχει αρκετό για όλους.

Ούτε πετσέτες δεν είχαμε και έπρεπε να ντυθούμε βρεγμένοι. Τις περισσότερες φορές δεν υπήρχε ούτε χαρτί υγείας, γιατί παίρναμε δύο ρολά την εβδομάδα για ένα κελί που είχε 10-12 κρατούμενους. Οι φύλακες έρχονταν στα κελιά μας και μας βιντεοσκοπούσαν και καυχιόνταν για τις σκληρές συνθήκες στη φυλακή. Το φαγητό στη φυλακή Gilboa ήταν λίγο καλύτερο, τουλάχιστον μαγειρεμένο, αλλά οι ποσότητες ήταν ακόμα πολύ μικρές. Το φως ήταν αναμμένο στα κελιά 24 ώρες το 24ωρο και αν κάποιος τολμούσε να το σβήσει οι φύλακες έμπαιναν και μας χτυπούσαν όλους.

Κάθε τόσο έμπαιναν στα κελιά χωρίς λόγο, διάλεγαν έναν κρατούμενο και άρχιζαν να τον χτυπούν. Ή έμπαιναν για να ψάξουν, μας ανάγκαζαν να ξαπλώσουμε μπρούμυτα, μας έβαζαν χειροπέδες και άφηναν μόνο έναν χωρίς χειροπέδες και τον ανάγκαζαν να σέρνεται και να φιλάει τα παπούτσια τους. Αν δεν συμφωνούσε, τον χτυπούσαν.

Μια φορά ήρθαν και μας είπαν να υπογράψουμε μια ομολογία ότι χύσαμε ένα ποτήρι νερό στην αυλή και ότι δεν θα κάνουμε ντους για επτά ημέρες. Εμείς δεν συμφωνήσαμε και γι’ αυτό μας τιμώρησαν – αρκετές φορές, περίπου 20 φύλακες μπήκαν στο κελί φωνάζοντας, μας έψαξαν, πέρασαν χειροπέδες σε όλους τα χέρια πίσω από την πλάτη και τα πόδια, στη συνέχεια μας πέταξαν με τη βία στην αυλή και έψαξαν το δωμάτιο.

Δεν υπήρχε τίποτα να ψάξουν στο κελί, επειδή ήταν εντελώς άδειο. Το πολύ-πολύ να έβρισκαν κάποιο άδειο κουτί με τρόφιμα που φυλάγαμε. Μερικές φορές, έρχονταν κατά τη διάρκεια του γεύματος και έχυναν το φαγητό πάνω μας και στα στρώματα. Και δεν είχαμε τρόπο να τα καθαρίσουμε. Για επτά ημέρες δεν μας άφηναν να κάνουμε ντους, και στη συνέχεια παρέτειναν την τιμωρία σε 13 ημέρες.

Στις 9.2.24 αφέθηκα ελεύθερος σε κατ’ οίκον περιορισμό, ο οποίος συνεχίζεται μέχρι σήμερα, διότι οι ακροάσεις στην υπόθεσή μου δεν έχουν τελειώσει. Όταν αφέθηκα ελεύθερος ζύγιζα 10-15 κιλά λιγότερα και ήμουν πολύ αδύναμος λόγω του φαγητού που μας έδιναν και της έλλειψης ύπνου.

Τώρα φοράω ηλεκτρονικό βραχιόλι αλλά μου απαγορεύτηκε να επιστρέψω στο σπίτι μου στην Umm al-Fahm, με το πρόσχημα ότι υποκινώ τους κατοίκους της περιοχής. Αναγκάστηκα να νοικιάσω ένα σπίτι στη Χάιφα με κόστος 3.500 NIS το μήνα. Η σύζυγός μου εγγυήθηκε για μένα και ως εκ τούτου πρέπει να είναι μαζί μου.

Τα παιδιά μου, που πηγαίνουν ακόμη στο δημοτικό σχολείο, πρέπει να ζουν με τους θείους τους κατά τη διάρκεια της εβδομάδας για να είναι κοντά στο σχολείο. Δεν μου επιτρέπεται να εργάζομαι και έχω πολύ μεγάλα έξοδα. Μου ζητήθηκε να καταθέσω εγγύηση ύψους 45.000 ΝΙΣ, εκ των οποίων εγώ κατέβαλα 15.000 ΝΙΣ και τα μέλη της οικογένειάς μου και οι φίλοι μου βοήθησαν και κατέθεσαν 5.000 ΝΙΣ ο καθένας.

Τα μικρά μου παιδιά υπέφεραν πολύ. Είδαν πλάνα από τη βίαιη σύλληψή μου. Η αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι μας και πήρε τα πάντα. Δύο ημέρες μετά τη σύλληψή μου μασκοφόροι πυροβόλησαν το σπίτι μας.

Όταν τα παιδιά βρίσκονται εδώ στη Χάιφα, η γυναίκα μου και εγώ δεν επιτρέπεται να βγαίνουμε έξω μαζί τους, εκτός αν έρθει κάποιος φίλος να τα πάρει.

Επιπλέον, από τότε που αφέθηκα ελεύθερος, έχω απειληθεί με ακύρωση της άδειας άσκησης δικηγορίας και έχουν γίνει δύο ακροάσεις για το θέμα. Το ηλεκτρονικό βραχιόλι περιορίζει τις μετακινήσεις μου και δεν μπορώ να πάω ούτε στο γιατρό χωρίς ειδική άδεια. Όταν υποβάλλω αίτηση, χρειάζεται πολύς χρόνος για να λάβω έγκριση, οπότε έπρεπε να παίρνω φάρμακα μόνος μου. Μου έχει επίσης απαγορευτεί η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, συμπεριλαμβανομένου του WhatsApp.

  • Η μαρτυρία συλλέχθηκε από την ερευνήτρια της B’Tselem Σάλμα Α-Νταμπέι