Μετά την παρουσίαση της συγκλονιστικής έκθεσης για την κόλαση των ισραηλινών φυλακών από την ισραηλινή οργάνωση B’Tselem, το Tvxs παρουσιάζει κάθε μέρα μία μαρτυρία, από αυτές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η έκθεση. Σήμερα η μαρτυρία του Muhammad Nazal, 18 ετών, κάτοικου της Kabatia, στην περιοχή Τζενίν της Δυτικής Οχθης.

Muhammad Nazal

Στις 27 Αυγούστου 2023, στις τέσσερις το πρωί, περίπου 15 ισραηλινοί στρατιώτες εισέβαλαν στο σπίτι μας. Μου πέρασαν χειροπέδες στα χέρια, κάλυψαν τα μάτια μου με ένα κομμάτι ύφασμα και στη συνέχεια με πήραν από το σπίτι.

Με έβαλαν σε ένα στρατιωτικό τζιπ και έβαλαν έναν σκύλο μπροστά μου, κάτι που με τρόμαξε πολύ. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, οι στρατιώτες της κατοχής με χτυπούσαν στο κεφάλι και στο λαιμό.

Με άφησαν στο στρατόπεδο Dotan και έμεινα εκεί για τέσσερις ώρες, μετά με μετέφεραν σε ένα άλλο στρατόπεδο, όπου έμεινα για περίπου δύο ώρες. Ακόμα δεν ξέρω πού ήταν. Από εκεί με μετέφεραν στο στρατόπεδο Hawara, όπου με κράτησαν για οκτώ ημέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων με πήγαν στο δικαστήριο του Salem, το οποίο παρέτεινε την κράτησή μου για άλλες οκτώ ημέρες.

• Διαβάστε: Μαρτυρία από τις ισραηλινές φυλακές / «Θα σε θάψω ζωντανή»

Μετά από πολύωρη οδήγηση, οι άνθρωποι της μονάδας Nachshon με χτύπησαν και πάλι, και επίσης με έψαξαν και με φωτογράφισαν γυμνό.

Μετά την ακροαματική διαδικασία ανακρίθηκα από αστυνομικό ανακριτή στο Σάλεμ. Με ρώτησε για τη δουλειά και τις δραστηριότητές μου και μου είπε ότι ήμουν ύποπτος για ρίψη πέτρας και εκτόξευση βόμβας με σωλήνα. Του απάντησα ότι δεν κάνω τέτοια πράγματα.

Από το Σάλεμ επέστρεψα στο στρατόπεδο της Χαβάρα και μετά από οκτώ ημέρες μεταφέρθηκα με λεωφορείο στη φυλακή του Μέγκιντο μαζί με άλλους κρατούμενους. Στη φυλακή, ένας από τους αξιωματικούς μου είπε ότι τελούσα υπό διοικητική κράτηση για έξι μήνες.

Μέχρι την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, η κατάσταση στη φυλακή ήταν λογική όσον αφορά το φαγητό, το ποτό, τα διαλείμματα και τα ντους. Αλλά μετά το ξέσπασμα του πολέμου, η κατάσταση άλλαξε.

Μας απαγόρευσαν να βγαίνουμε για διαλείμματα και κατέσχεσαν τον βραστήρα, την τηλεόραση και τα ραδιόφωνα που υπήρχαν στο κελί. Κατάσχεσαν επίσης τα τσιγάρα και τον προσωπικό εξοπλισμό, όπως τα ρούχα.

Οι αρχές των φυλακών άρχισαν να πραγματοποιούν καθημερινές έρευνες στα κελιά. Περιόρισαν επίσης την ποσότητα του φαγητού. Η ποσότητα που λαμβάναμε δεν αντιστοιχούσε στον αριθμό των κρατουμένων και η ποιότητά του ήταν κακή.

Η κατάσταση παρέμεινε η ίδια μέχρι τη μεταφορά μου στη φυλακή Negev στις 3.11.23. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, τα μέλη της μονάδας Nachshon με χτύπησαν και με κλώτσησαν.

• Διαβάστε: Ντοκουμέντο / Όλο το πόρισμα για την κόλαση στις ισραηλινές φυλακές

Όταν φτάσαμε εκεί, μετά από πολύωρη οδήγηση, οι άνθρωποι της μονάδας Nachshon με χτύπησαν και πάλι, και επίσης μου έκαναν σωματικό έλεγχο και με φωτογράφισαν γυμνό. Ήμουν πολύ φοβισμένος γιατί άκουγα τις κραυγές άλλων κρατουμένων που ξυλοκοπήθηκαν.

Η συμπεριφορά των φρουρών μετά το ξέσπασμα του πολέμου έγινε πολύ βίαιη. Μια μέρα άκουσα φωνές από τους κρατούμενους στο διπλανό κελί. Αργότερα έμαθα ότι ένας από τους κρατούμενους ρώτησε έναν φύλακα αν υπήρχε κατάπαυση του πυρός ή λύση στο πρόβλημά τους, επειδή δεν είχαμε λάβει κανένα νέο από το εξωτερικό, και σε απάντηση αυτής της ερώτησης τον χτύπησαν μέχρι θανάτου.

Για μισή ώρα μετά την επίθεση, οι φύλακες απλά τον άφησαν εκεί. Το όνομά του ήταν Thayer Abu Assab, ήταν κάτοικος της Qalqilya και βρισκόταν στη φυλακή από το 2005.

Οι κανόνες που ισχύουν κατά τη στιγμή της καταμέτρησης έχουν επίσης αλλάξει εντελώς. Κάθε κρατούμενος έπρεπε να στέκεται όρθιος, να βάζει και τα δύο του χέρια στο κεφάλι του και να λυγίζει τον λαιμό του. Ένας από τους φρουρούς διάβαζε τα ονόματα από το μεγάφωνο και κάθε κρατούμενος έπρεπε να απαντήσει ότι είναι παρών.

Μια φορά, μετά την καταμέτρηση, μια εβδομάδα πριν από την απελευθέρωσή μου, ένας φρουρός ρώτησε αν ήμασταν μέλη της Χαμάς και του απαντήσαμε ότι ήμασταν κρατούμενοι. Ο δεσμοφύλακας είπε στους φίλους του να μας επιτεθούν. Μας κλώτσησαν και μας χτύπησαν με μεταλλικά ρόπαλα.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να καλύψω το κεφάλι μου με τα χέρια μου με χτυπούσαν σε αυτά, εκτός από το υπόλοιπο σώμα μου. Πονούσα πολύ, η επίθεση διήρκεσε ώρα. Όταν οι φρουροί έφυγαν από το κελί μας, το κελί νούμερο 10, καθόμασταν όλοι στο πάτωμα χτυπημένοι και μελανιασμένοι και μερικοί από εμάς είχαν τραυματιστεί σοβαρά.

Το βράδυ μετά την επίθεση, όταν πήγα στο μπάνιο, έχασα τις αισθήσεις μου και έπεσα στο πάτωμα. Οι κρατούμενοι με τράβηξαν πίσω στο κρεβάτι.

Την επόμενη μέρα, ήρθε μία γιατρός και με εξέτασε, ειδικά το πάνω μέρος του σώματός μου – την πλάτη και τους ώμους μου και τις παλάμες μου. Απολύμανε τις πληγές μου και μου έβαλε ιώδιο. Επίσης, μου έδεσε τα χέρια και ερχόταν κάθε 48 ώρες για να αλλάξει τους επιδέσμους. Ένιωσα ότι ήταν λυπημένη εξαιτίας αυτού που μου συνέβη, φαινόταν λυπημένη και ενοχλημένη από αυτό που έκαναν οι φρουροί.

Μετά την επίθεση που δέχθηκα, για το υπόλοιπο της κράτησής μου, δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου λόγω του πόνου. Υπήρχε ένας κρατούμενος από την Τουλκάρμ που με βοήθησε να φάω και να πιω. Πόνεσα ιδιαίτερα όταν πήγαινα στην τουαλέτα.

Στις 27 Νοεμβρίου 2023, το βράδυ, κάποιοι μασκοφόροι φρουροί ήρθαν στο κελί και ένας από αυτούς με φώναξε και με διέταξε να έρθω μαζί τους. Δεν μου εξήγησαν τίποτα και φοβήθηκα πολύ. Με πήγαν σε ένα δωμάτιο όπου υπήρχαν άλλοι νέοι και περιμέναμε εκεί για μια ώρα. Δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να μας αφήσουν ελεύθερους.

• Διαβάστε: Ισραήλ / Βιασμός Παλαιστίνιου από ισραηλινούς στρατιώτες καταγράφηκε σε βίντεο – Ακροδεξιοί υπέρ των θυτών

Στη συνέχεια μας έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο που μας πήγε στο στρατόπεδο Ofer. Το ταξίδι διήρκεσε περίπου δύο ώρες και μόνο όταν έφτασα στο Ofer έμαθα ότι επρόκειτο να αφεθώ ελεύθερος. Ενώ περιμέναμε στη φυλακή Ofer, μας έφεραν ρούχα (φούτερ) και παπούτσια και μας είπαν να τα φορέσουμε. Με ανάγκασαν να δώσω δακτυλικά αποτυπώματα, πράγμα που ήταν δύσκολο λόγω του πόνου στα χέρια μου.

Πριν από την απελευθέρωση, ένας αξιωματικός της Shin Bet με προειδοποίησε να μην το γιορτάσω και να μην δίνω συνεντεύξεις στα μέσα ενημέρωσης. Είπε ότι έπρεπε να παραμείνω σιωπηλός και με απείλησε ότι αν δεν συμμορφωθώ με αυτούς τους όρους, θα με συλλάμβαναν ξανά.

Στη συνέχεια μας παρέδωσαν σε εκπροσώπους του Ερυθρού Σταυρού. Μόλις μπήκα στο λεωφορείο, είπα σε έναν από αυτούς ότι με είχαν χτυπήσει και ότι πονάω στα χέρια μου. Ήταν ένας γιατρός εκεί εκ μέρους του Ερυθρού Σταυρού, άλλαξε τον επίδεσμο και στα δύο μου χέρια και με πήγε στη Ραμάλα.

Όταν έφτασα στη Ραμάλα, ο αδελφός μου και η μητέρα μου με πήγαν στο νοσοκομείο. Έκαναν εξετάσεις και ακτινογραφίες και αποδείχθηκε ότι έχω κατάγματα στα δάχτυλα του δεξιού και του αριστερού μου χεριού και ότι χρειάζομαι χειρουργική επέμβαση και σταθεροποίηση των καταγμάτων.

Όταν τελικά γύρισα σπίτι στην Καμπάτια, ήμουν λυπημένος γιατί δεν μπορούσα να αγκαλιάσω τον μπαμπά μου και τους φίλους μου, επειδή πονούσα.

• Η μαρτυρία συλλέχθηκε από τον ερευνητή της B’Tselem Abdel-Karim Saadi στις 29/11/23.