Συνεχίζονται οι εγκωμιαστικές κριτικές από το κοινό και τους κριτικούς κινηματογράφου για τη ταινία του Στέλιου Κούλογλου.

Μεταξύ των άλλων, γράφουν οι Νίνος Φένεκ Μικελίδης και Λαμπριάνα Κυριακού.

Οι προβολές του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ συνεχίζονται σήμερα Κυριακή στο Cinobo – Οπερα (Ακαδημίας 57) στις 6μμ

Γράφει ο κ. Μικελίδης:

Ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της εβδομάδας αξίζει να αναφέρω το εξαιρετικό, επίκαιρο ντοκιμαντέρ, «Γεννημένος δύο φορές» του Στέλιου Κούλογλου («142 χρόνια», «Νεοναζί: Το ολοκαύτωμα της μνήμης»).

Μια ταινία για τη μνήμη και τη συγχώρεση, μέσα από την απίθανη, αλλά τόσο αναγκαία, φιλία ανάμεσα σε δύο άντρες, «θύματα του πολέμου», όπως αναφέρει ο 94χρονος σήμερα Εβραίος δικηγόρος, Σιμόν Γκρονόφσκι, πρωταγωνιστής του ντοκιμαντέρ, επιζήσας του Ολοκαυτώματος. Το 1943, όταν οι Ναζί μετέφεραν την οικογένεια του, μαζί με χιλιάδες Εβραίους του Bελγίου, στο Άουσβιτς, η μητέρα του τον βοήθησε να πηδήξει από το τρένο και να διαφύγει.

Διαβάστε: «Γεννημένος δυο φορές» / Τσακαλώτος: Εξαιρετικό, μακάρι να το δουν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες

Ογδοντατρία χρόνια μετά, ο Σιμόν συνεχίζει να δικηγορεί προστατεύοντας τους αδύνατους, δίνοντας συναυλίες με τη δική του μπάντα τζαζ και μιλώντας κάθε εβδομάδα σε σχολεία και κοινότητες για τη δημοκρατία και τον κίνδυνο της ακροδεξιάς – σε μια σκηνή μάλιστα αναφέρεται και στη σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή, κατηγορώντας μάλιστα τον εγκληματία, όπως παραδέχεται, Νετανιάχου, για την πολιτική γενοκτονίας στη Γάζα, σημειώνοντας πως ο ίδιος πιστεύει πως κάποτε Εβραίοι και Παλαιστίνιοι «μπορούν να συμφιλιωθούν και να ζήσουν ειρηνικά».

Διαβάστε: «Γεννημένος δυο φορές» / Τι γράφουν οι κριτικοί κινηματογράφου – «Να πάει σε όλα τα σχολεία»

Σημαντικό ρόλο στο ντοκιμαντέρ παίζει και ο «αδερφός» του, όπως τον αποκαλεί ο Σιμόν, ο Γερμανός Κόνραντ, που ζήτησε από τον Σιμόν συγχώρεση παρόλο που ήταν γόνος οικογένειας αφοσιωμένων ναζί ως το τέλος της ζωής του: με ένα πατέρα στρατολογημένο στα SS, με τον μεγαλύτερο αδερφό του Κόνραντ, δεσμοφύλακα που οδήγησε τον Σιμόν, τη μητέρα και την αδελφή του, στο τρένο για το Άουσβιτς.

Θύματα και οι δύο του πολέμου, με μνήμες που τους ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή, με τον Σιμόν να μιλάει σε μαθητές και μαθήτριες και να συζητάει μαζί τους, για το δράμα του, το φασισμό, τη δημοκρατία και την ελευθερία, μέχρι και τη σύγχρονη κατάσταση, με τους σημερινούς μετανάστες και την ανάγκη συμπαράστασης, σε απλές, όμορφες σκηνές που συγκινούν άμεσα (τα παιδιά και τους θεατές), και τις οποίες καταγράφει με ωραία πλάνα ο Ξενοφών Βαρδαρός.

Ένα οδοιπορικό μέσα από τους διάφορους σταθμούς του Σιμόν στους χώρους της πορείας του (από το Ντοσέν και τον πρώην στρατώνα του Μαλέν που τώρα έχει μετατραπεί σε Μουσείο του Ολοκαυτώματος, ως την πρόσκληση του από τον Γούντι Άλεν και την επίσκεψη του στις ΗΠΑ όπου έπαιξε πιάνο στη συναυλία τζαζ του διάσημου κωμικού), ακολουθώντας τις αφηγήσεις και των δύο ανδρών, με τα εξαιρετικά σκίτσα του ίδιου του Κόνραντ, ο οποίος, εκτός από τα σχέδια, στράφηκε στη μουσική τζαζ, που τον βοήθησε, όπως μας εξηγεί, να ενσωματωθεί στην κοινωνία.

Διαβάστε: «Γεννημένος δυο φορές» / Το νέο ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου – «Μια ταινία μνήμης, ζωής και συμφιλίωσης»

Σχέδια εξαιρετικά που καλύπτουν την τότε εποχή, μέσα από τα οποία παρακολουθούμε τη δραματική πορεία του Σιμόν: από την παιδική του ηλικία, με την οικογένειά του στις Βρυξέλλες, την άνοδο του φασισμού, τη σύλληψη του μαζί με την οικογένειά του, ως στο κλείσιμο του στο βαγόνι προς το Άουσβιτς, με τη διαφυγή του στη συνέχεια και την όλη περιπέτεια που θ’ ακολουθήσει ώσπου να φτάσει και να κρυφτεί, με τη βοήθεια διάφορων προσώπων στις Βρυξέλλες.

H κριτική της Λαμπριάνας Κυριακού:

«Γεννημένος δύο φορές»: Η μνήμη του Ολοκαυτώματος και το θάρρος της συγχώρεσης

Το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου αφηγείται μια ιστορία τόσο συγκλονιστική, ώστε δεν χρειάζεται καμία δραματουργική υπερβολή.

Ο Σιμόν Γκρονόφσκι ήταν μόλις έντεκα χρόνων όταν κατάφερε να πηδήξει από ένα τρένο που τον οδηγούσε στο Άουσβιτς. Η πράξη εκείνη του χάρισε μια δεύτερη ζωή, χωρίς να μπορεί να σβήσει την απώλεια και το τραύμα.

Διαβάστε :«Γεννημένος δυο φορές» / H συγκλονιστική ιστορία ενός παιδιού

Δεκαετίες αργότερα, συνεχίζει να παίζει τζαζ και να μιλά σε μαθητές για το Ολοκαύτωμα.

Η πιο απροσδόκητη διάσταση της ιστορίας είναι η φιλία του με τον γιο ενός διαβόητου ναζί, ο οποίος έχει στραφεί στον αντιφασιστικό αγώνα.

Εδώ βρίσκεται και η πραγματική δύναμη του ντοκιμαντέρ. Η συγχώρεση δεν παρουσιάζεται ως λήθη ούτε ως απαλλαγή των ενόχων. Αποτελεί μια δύσκολη ανθρώπινη επιλογή, που δεν ακυρώνει την ιστορική μνήμη.

Σε μια εποχή κατά την οποία ο ιστορικός αναθεωρητισμός και η μισαλλοδοξία εξακολουθούν να απασχολούν την Ευρώπη, η ιστορία αυτή αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.

Περισσότερα για την ταινία ΕΔΩ.