Ο κύκνος, ένα όμορφο πουλί με δυσάρεστο κρώξιμο, διαισθανόμενο τον επερχόμενο θάνατο, κελαηδάει με πολύ πιο γλυκιά φωνή. Γιατί άραγε βάζει τότε τα δυνατά του και πετυχαίνει αυτή την επιθανάτια μελωδική κραυγή;

Ο Πλάτων το αποδίδει στην χαρά του γιατί δια του θανάτου πρόκειται να ξανασυναντηθεί σύντομα με τον Απόλλωνα…Η μεταφυσική ερμηνεία επικράτησε ελλείψει φυσικής ερμηνείας κι η άγνωστη «φύση των πραγμάτων» πάντα κρατά κάτι, το θελκτικά μυστηριώδες.

Τα πρόσφατα δολοφονικά κτυπήματα του κ. Κασσελάκη προς το υποτιθέμενο δημιούργημα του (Κίνημα Δημοκρατίας) δεν αφήνουν αμφιβολία τόσο για το επικείμενο τέλος, όσο και για την διακαή επιθυμία ενός εντυπωσιακού φινάλε.

Δεν πρόκειται να ασχοληθεί με το δικό του κύκνειο άσμα ο Τσέχωφ ωστόσο παραμένει ισχυρή η επιθυμία του ιδίου για κάτι τι το εξαιρετικό.

Διετής προθέρμανση

Τέτοιες μέρες, προ διετίας, έγραφα εδώ πως όλοι μεν αντιλαμβάνονται πως ο κ. Κασσελάκης δεν είναι ο Μεσσίας για την κεντροαριστερά, δεν αποκλείεται όμως να είναι ο Ιωάννης ο βαπτιστής (Πρόδρομος) Περιέγραφα συγκεκριμένα την ανάγκη ενός τρίτου κύματος της Μεταπολίτευσης και κατέληγα με μια ευχή προς τον άγνωστο: «ευλογημένος ο ερχόμενος στην κεντροαριστερά!».

Ο νέος πρόεδρος πράγματι δεν μπόρεσε να αναζωογονήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως β’ κύμα. Aκολούθησε μάλιστα ο ενταφιασμός του νεκρού πλέον πολιτικού μορφώματος με ατιμωτικό τρόπο (gazi live), όπως είχε συμβεί παλιότερα και με το Α’ κύμα (ΠΑΣΟΚ 2011).

Αυτό προκάλεσε προσωρινή δημοσκοπική διόγκωση των γειτνιαζόντων, ΠΑΣΟΚ και ΠΛΕΥΣΗΣ, που δεν συνοδεύτηκε όμως από καμία τροποποίηση στην συμπεριφορά εκεινών. Έτσι απώλεσαν σύντομα σχεδόν όλα τα προσωρινά δημοκοπικά κέρδη.

Aργότερα ήρθε η τσιπρολογία και τώρα οι προσδοκίες έχουν στραφεί κυρίως προς την κ Καρυστιανού. Οπότε η προπέρσινη ευχή μπορεί να επαναληφθεί και φέτος, πανομοιότυπη.

Μια πάντως από τις “προγνώσεις” εκείνου του άρθρου, σημειωτέον προ της επανάκαμψης Τραμπ, έλεγε το εξής: «Όλα δείχνουν ότι αυτή η διχοτόμος θα είναι κι ο άξονας των εξελίξεων της περιόδου και δεν είναι διόλου πρωτότυπο να επικαθορίζεται η ελληνική πολιτική σκηνή από τα λεγόμενα εθνικά θέματα.»

Επαληθεύτηκε μόνο στον χώρο της δεξιάς (Σαμαράς) ενώ οι εξελίξεις στην κεντροαριστερά εξαίρεσαν τα λεγόμενα εθνικά.

Οι πρωταγωνιστές στην κεντροαριστερά περιορίστηκαν σε διαχειριστικού τύπου παρατηρήσεις προς την εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη Σε συνθήκες τραμπικής απροσδιοριστίας αυτή φαντάζει σήμερα ως η μοναδική πρόταση με αρχή, μέση και τέλος κι οι μνηστήρες της κεντροαριστεράς περιορίζονται σε σχολιογραφικές υποσημειώσεις επ’ αυτής.

Ρόλος προοδευτικός

Ως νεκροπομπός του ΣΥΡΙΖΑ ο Κασσελάκης έπαιξε έναν ρόλο ιστορικά προοδευτικό αν και κάπως παράδοξο.

Ναι μεν μετά το Gazi live και την διακήρυξη του κινήματος Δημοκρατίας φάνηκε καθαρά ότι δεν μπορούσε πια να συνεχίσει στον πρωταγωνιστικό του ρόλο κι αυτό ακριβώς πέρσι τέτοιες μέρες επισήμανα στο εξής άρθρο.

Μέχρι εκεί εξέφρασε, μέσες-άκρες, την οργή του δημοκρατικού κόσμου απέναντι σε όσους κατάντησαν την παράταξη, γραφειοκρατικό εξάμβλωμα και παίγνιο των αντιπάλων (17,8%).

Δεν ήταν απλώς παθητικός εκφραστής της διαμαρτυρίας αφού ενέπνευσε νέα ελπίδα στους απελπισμένους, μετά την παραίτηση Τσίπρα. Δήλωσε παρών ως ουρανοκατέβατος όταν δεκάδες άλλοι χανόντουσαν στις στοές της γραφειοκρατικής εμπλοκής.

Η δε γραφειοκρατία με την πραξικοπηματική εκπαραθύρωση του υπέγραψε και την δική της οριστική καταδίκη, οπότε ο Κασσελάκης παρά τις δολιχοδρομίες του τελικώς υλοποίησε το βιβλικό ‘η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων’.

Τους πήρε όλους μαζί του κι η πολιτική συντριβή των συνωμοτών που ακολούθησε το Gazi live το μαρτυρά περίτρανα και καθ ειρωνεία το επιβεβαίωσε προσφάτως κι ο Τσίπρας.

Γενικά, στο πρώτο εκείνο ημίχρονο της αποδόμησης λίγα έχει να του προσάψει κανείς κι όσοι θεωρούν ότι η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται ακριβώς στην εκλογή του, επιβεβαιώνουν τον θετικό του ρόλο λέγοντας ότι χωρίς αυτόν το αγαπητό τους πτώμα θα κυκλοφορούσε ακόμη όρθιο παριστάνοντας τον ζωντανό οργανισμό.

Στενοί συγγενείς οι ίδιοι μπορεί να δικαιολογιούνται αλλά δεν διευκρινίζουν τι καλό μπορούσαν να περιμένουν όλοι οι υπόλοιποι από κάτι τέτοιο.

Επιπλέον σίγουρα πιστώνεται θετικά κι ο ρόλος του στα θέματα δικαιωμάτων ή σε αυτά που οι όψιμοι τραμπαρίφες εσωτερικού ονομάζουν woke agenda.

Μάλιστα σε μια χώρα όπου δύο υπουργοί του ΛΑΟΣ υπερασπίζονται έναν βλαχοδήμαρχο στην επιθυμία του να απαγορεύει τραγουδάκια για την Λενιώ σε ανεπιθύμητες γλώσσες, το να μιλάς για καταχρήσεις του δικαιωματισμού συνιστά ανέκδοτο.

Β’ ημίχρονο (δημιουργίας)

Στο δεύτερο ημίχρονο, της «δημιουργίας», εξέλειπαν πλέον οι δικαιολογίες περί εμποδίων απο κάποιους κλπ. Ο ίδιος άρχισε να αυτοαποκαλείται ιδρυτής κι η πίστη των επιτελών να μετριέται από το πόσες φορές θα επαναλάβουν on camera το όνομα του αρχηγού.

Η σταδιακή ανακήρυξη πλείστων συνοδοιπόρων ως εξωμοτών κατάντησε κωμική κι οι χθεσινοί κολλητοί πνέουν μένεα περιμένοντας την σειρά τους.

Η άρνηση αναγνώρισης “των πρωτείων της ελευθερίας” ή πρακτικώς των ισχυρών αντιγραφειοκρατικών προνοιών του νέου κόμματος, έδειξαν ότι η γραφειοκρατική κηδεμόνευση θεωρείτο απαράδεκτες μόνο στον βαθμό που δεν θα τίθετο στην υπηρεσία του ηγεμόνα. Εξ ού κι η κουμουνδουρίλα ζει και βασιλεύει εν μέσω των θυμάτων της.

Η Αριστερά ως τελευταίο καταφύγιο του ναρκισσισμού έκανε τον Θεοδωράκη και το ΠΟΤΑΜΙ να ωχριά. Ο Κασσελάκης είναι τουλάχιστον ο τρίτος από τους εν ενεργεία αρχηγούς της Αριστεράς που προτείνει αποκλειστικά τον εαυτό του ως υποκατάστατο του συλλογικού υποκειμένου, μπερδεύοντας μάλιστα τον θεσμό του κόμματος με θρησκευτική σέχτα.

Η δε δημιουργία πλουσίου δικτύου fun clubs, δεν συνιστά επ’ ουδενί οργανωτική λειτουργία καινοτόμου και συμμετοχικού κόμματος. Κραυγαλέα απόδειξη αποτελεί η πρόσφατη προκήρυξη εκτάκτου συνεδρίου, προκεμένου να επιβάλλει άκρα του τάφου σιωπή αντί να φουντώσει την εσωκομματική ζύμωση.

Η χειραφέτηση από τα ιστορικά δεδομένα με τα απλοικά σχήματα περί προΚασελάκη και μετάΚασελάκη εποχής, η αντιμετώπιση της μεταπολίτευσης συλληβδην ως προϊστορίας κι η αντιμετώπιση του κυβερνητικού έργου του ΣΥΡΙΖΑ ως αλλότριου απέναντι στο οποίο δεν συντρέχουν λόγοι υπεράσπισης δεν αποδείχτηκαν μόνον ανιστόρητες, απολίτικες κι άσχετες προσεγγίσεις.

Κυρίως αποδείχτηκαν ιδιοτελή δοθέντος ότι όλα αυτά τα «περιττά» δεσμεύανε τον αρχηγό και του στερούσαν την αναγκαία ευελιξία να εκπτύξει τα ταλέντα του.

Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα ήταν η πρόσφατη θεία επιφοίτηση περί συγκυβέρνησης με την Δεξιά. Τυχοδιωκτισμός αλλά και παχυλή άγνοια συνάμα, αφού δεν αντιλήφθηκε την ποιοτική διαφορά που έχει η συνεργασία με την Δεξιά από οποιαδήποτε άλλη συνεργασία. Ίσως να βοήθησαν στην κατανόηση τα ευρήματα της Metron Αnalysis που έδειξαν υποδιπλασιασμό δυνάμεων μέσα σ’ έναν μήνα.

Η αναξιοπιστία του «δεν θα σας προδώσω ποτέ!» αν και θα παίζω συνεχώς με τις λέξεις, κάνοντας την μέρα-νύχτα και καλλιεργώντας μια ομάδα νέο-αυριανιστών που θα ζητωκραυγάζουν προκαταβολικά ό,τι κι αν πρόκειται να εκστομίσει ο Αρχηγός, δείχνει την υποτίμηση της νοημοσύνης του λαού.

Στους καιρούς του Μητσοτάκη που θρασύτατα θέτει με αυστηρότητα το κοινό στο δίλημμα Πιερακάκης vs.Φραπέ, οι Έλληνες προσομοιάζουν σε Μάου – Μάου. Η παρεμφερής στάση Κασσελάκη δεν είναι φυσικά αντιστοίχως επικίνδυνη, λόγω προϊούσας καχεξίας, αλλά παραμένει εξαιρετικά θλιβερή.

Όταν όλοι κοιτάνε αριστερά το να στράφεσαι δεξιά δεν το κάνει πιά ούτε η Λατινοπούλου Ωστόαο ο Κασσελάκης το επανέλαβε για δεύτερη φορά. Η πρώτη φορά ήταν πέρσι όταν οι πλατείες των Τεμπών ξεχείλιζαν από ριζοσπαστισμό κι εκείνος έστηνε «συμμετοχικά δημοψηφίσματα» για το Renew.

Τώρα που πλησιάζει το πολιτικό τέλος κι η επάνοδος του στο οικείο περιβάλλον της Εκάλης ευλόγως απομακρύνονται άλλα περιβάλλοντα όπως πχ των αγροτικών μπλόκων. Τι να τους πει άλλωστε, για την μελλοντική συγκυβέρνηση με τον Τσιάρα;

Είτε προϋπάρχει κάποια σχετική συνεννόηση είτε είναι μια άπελπις προσπάθεια να δείξει απαραίτητος αρωγός στα δύσκολα του κατεστημένου, ο εν λόγω κύκνος γλυκαίνει κατά περίεργο τρόπο το επιθανάτιο τραγούδι του.