Ο Θοδωρής Γκόνης έχει περάσει τη ζωή του ανάμεσα στις λέξεις. Γράφοντας, σκηνοθετώντας, διαβάζοντας, ακούγοντας ιστορίες. Στα «Πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Άγρα, επιστρέφει σε μια γνώριμη πρώτη ύλη. Επιστρέφει στον τόπο και σε όσα αυτός κρατά μέσα του.

Όταν του ζητώ να περιγράψει το βιβλίο χωρίς να μιλήσει για την υπόθεσή του, απαντά με μια εικόνα. Μια ιστορία που «βγήκε από τη θάλασσα». Την παιδική του θάλασσα, με τον βράχο, τις πικροδάφνες, τις φραγκοσυκιές και το αγκάθι του αχινού στη φτέρνα.

Στους «Ανθρώπους των Βιβλίων» μιλά για το από πού ερχόμαστε και «τίνος είμαστε», για την επιμονή χωρίς την προϋπόθεση της ελπίδας, αλλά και για την ανάγνωση ως απόλαυση ίσως, όπως λέει ο ίδιος, το σημαντικότερο από όλα.

Και όταν τον ρωτώ τι θα ήθελε να μένει στον αναγνώστη κλείνοντας ένα βιβλίο του, η απάντησή του λέει πολλά και για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την αφήγηση. Η αίσθηση πως την ιστορία αυτή την ήξερε ήδη. Απλώς, διαβάζοντάς την, τη θυμήθηκε.

Αν έπρεπε να περιγράψετε το τελευταίο σας βιβλίο χωρίς να αναφέρετε την υπόθεσή του, τι θα λέγατε;

Είναι μια ιστορία που βγήκε από τη θάλασσα, έχει τα νερά της και τα σαράντα κύματα μετρημένα στη σειρά. Είναι μια ιστορία που περπατάει και ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά μιας πόλης που ποτέ δεν λέει το όνομά της γιατί το φοράει δαχτυλίδι στο χέρι της. Είναι μια ιστορία που μου ψιθύρισε στ΄ αυτί, μου υπαγόρευσε λέξη τη λέξη η θάλασσα, η παιδική μου θάλασσα, ο βράχος της, οι πικροδάφνες, οι φραγκοσυκιές της, αλλά και τ’ αγκάθι του αχινού της στη φτέρνα μου.

Ποια ερώτηση δεν σας έχουν κάνει ποτέ σε συνέντευξη και θα θέλατε κάποιος να σας κάνει;

Πριν το όνομά μου, τον τόπο μου, από πού κατεβαίνω, από πού έρχομαι. Τίνος είμαι.

Ποιο βιβλίο άλλου συγγραφέα εύχεστε να είχατε γράψει εσείς και γιατί;

Δεν θα μπορούσα να γράψω ενός άλλου συγγραφέα το βιβλίο –και μάλιστα συγγραφέα που αγαπώ και θαυμάζω- γιατί θα έχανα την απόλαυση του διαβάσματος. Έχω περάσει τη ζωή μου διαβάζοντας, γράφοντας (ή προσπαθώντας να γράψω) και απολαμβάνοντας. Έχω καταλάβει πως το πιο σημαντικό είναι το τελευταίο.

Ποια λέξη ή ποια φράση πιστεύετε ότι σας χαρακτηρίζει περισσότερο ως άνθρωπο;

Δεν έχω ανάγκη να ελπίζω για να επιχειρώ, ούτε να επιτυγχάνω για να επιμένω.

Όταν κάποιος κλείσει ένα βιβλίο δικό σας, ποιο είναι το συναίσθημα που θα θέλατε να του μείνει τελευταίο;

Πως αυτή την ιστορία την είχε ξανακούσει, πως την ήξερε, αλλά τώρα ναι, διαβάζοντάς την, τη θυμήθηκε πολύ καλά και θα ήθελε να την πει και με δικά του λόγια.