Οι πλαστικές συσκευασίες που χρησιμοποιούνται σε τρόφιμα και ποτά εξακολουθούν να αποτελούν τη σημαντικότερη πηγή ρύπανσης των θαλασσών σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με την πρώτη διεθνή μελέτη που κατέγραψε τα απορρίμματα με βάση τη χρήση τους.

Η έρευνα αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος της πλαστικής ρύπανσης και αναδεικνύει τη μεγάλη συμβολή των προϊόντων καθημερινής κατανάλωσης στη μόλυνση ακτών και θαλάσσιων οικοσυστημάτων.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι περίπου 20 εκατομμύρια τόνοι πλαστικών απορριμμάτων καταλήγουν κάθε χρόνο στο φυσικό περιβάλλον. Για τη συγκεκριμένη μελέτη εξετάστηκαν περισσότερες από 5.000 καταγραφές απορριμμάτων σε παραλίες σε ολόκληρο τον κόσμο, καλύπτοντας όλες τις ηπείρους, τους ωκεανούς, 13 περιφερειακές θάλασσες και συνολικά 112 χώρες, όπου ζει περίπου το 86% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Τρόφιμα, καπάκια και πλαστικά μπουκάλια

Τα ευρήματα έδειξαν ότι τα πλαστικά που σχετίζονται με τρόφιμα και ποτά κυριαρχούν σχεδόν σε κάθε περιοχή του πλανήτη. Συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται στις τρεις συχνότερες μορφές απορριμμάτων στο 93% των χωρών που συμμετείχαν στην έρευνα, ανάμεσά τους το Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και οι πέντε πιο πολυπληθείς χώρες του κόσμου: η Ινδία, η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Ινδονησία και το Πακιστάν.

Μεταξύ των αντικειμένων που εντοπίστηκαν πιο συχνά στις ακτές ήταν οι πλαστικές συσκευασίες τροφίμων, τα καπάκια και τα πλαστικά μπουκάλια, τα οποία συγκαταλέγονταν στα πιο διαδεδομένα απορρίμματα σε περισσότερες από τις μισές χώρες της μελέτης. Ακολουθούσαν οι πλαστικές σακούλες και τα αποτσίγαρα.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό One Earth και υλοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ, σε συνεργασία με την Εθνική Υπηρεσία Έρευνας και Καινοτομίας της Ινδονησίας, το Πανεπιστήμιο Brunel του Λονδίνου και το ερευνητικό κέντρο Plymouth Marine Laboratory.

Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η βελτίωση στη διαχείριση αποβλήτων από μόνη της δεν επαρκεί πλέον για την αντιμετώπιση της πλαστικής ρύπανσης. Όπως επισημαίνουν, απαιτούνται άμεσα και ουσιαστικά μέτρα για τη μείωση της παραγωγής πλαστικών, ώστε να κατασκευάζονται μόνο προϊόντα που έχουν πραγματική κοινωνική χρησιμότητα και δεν επιβαρύνουν άσκοπα το περιβάλλον.