Από τον Τραμπ μέχρι το Βερολίνο, η διεθνής δεξιά δεν χωνεύει την ισπανική κυβέρνηση και το νεοφιλελεύθερο Bloomberg  ανέλαβε να εκφράσει τη δυσαρέσκεια.

Ενα άρθρο γνώμης με τίτλο η «Ισπανία αρχίζει να ενοχλεί την υπόλοιπη Ευρώπη», παραδέχεται τα επιτεύγματα της Μαδρίτης. Γράφει ότι η Ισπανία διανύει μια περίοδο οικονομικής ευημερίας, με προβλεπόμενο ρυθμό ανάπτυξης 2,6% για το 2026, ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από τον μέσο όρο της ευρωζώνης .

Ο Πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έχει θέσει ως στόχο τη διατήρηση της ανάπτυξης πάνω από το 2% για τα επόμενα έτη, ενώ η χώρα έχει διπλασιάσει την αιολική και ενεργειακή της ικανότητα από το 2019, παραμένοντας πιο ανθεκτική στις διακυμάνσεις των τιμών ενέργειας σε σχέση με τους ευρωπαίους εταίρους της.

Η οικονομική στρατηγική της κυβέρνησης, συνεχίζει το άρθρο, βασίζεται σε τρεις πυλώνες: την ανάπτυξη υποδομών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, τη μείωση του ελλείμματος παράλληλα με την αύξηση των κοινωνικών δαπανών και την αξιοποίηση της μετανάστευσης.

Ο πληθυσμός της Ισπανίας έχει αυξηθεί κατά 20% από το 2000, συμβάλλοντας σημαντικά στην κατά κεφαλήν ανάπτυξη της χώρας από το 2022 και ενισχύοντας τα δημόσια ταμεία . Αυτό οδήγησε τη Μαδρίτη στη νομιμοποίηση σχεδόν ενός εκατομμυρίου μεταναστών.

Υπάρχει όμως ένα μεγάλο «αλλά»

Η στάση της Ισπανίας προκαλεί τριβές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συνεχίζει το άρθρο. Η άρνηση του Σάντσεθ να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ —στοχεύοντας στο 2,1% έναντι του 3,5% που απαιτεί ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε— θεωρείται από τους συμμάχους ως αποφυγή του κόστους της συλλογικής ασφάλειας.

•  Διαβάστε: Ισπανία / Το θαρραλέο «όχι» Σάντσεθ στην εξοπλιστική φρενίτιδα του ΝΑΤΟ

Επιπλέον, η πρόταση του αναπληρωτή του Σάντσεθ, Κάρλος Κουέρπο, για τη δημιουργία ενός μηχανισμού (European Sovereign Facility) για την συνολική  αντιμετώπιση του χρέους, συνάντησε την έντονη αντίδραση των «φειδωλών» κρατών, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία . Ακόμη και η Γαλλία εξέφρασε επιφυλάξεις για το ηθικό κίνδυνο (moral hazard) που εγκυμονεί μια τέτοια κίνηση .

Ο αρθρογράφος υπογραμμίζει πως ενώ ο Σάντσεθ σημειώνει επιτυχίες στο εσωτερικό, αποτυγχάνει να πείσει την Ευρώπη, καθώς οι πολιτικές του ενδέχεται να υποδαυλίζουν αντι-ευρωπαϊκά αισθήματα σε χώρες όπου το μεταναστευτικό αποτελεί κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Η μετανάστευση

Το άρθρο παραδέχεται ότι η μεταναστευτική πολιτική του Σάντσεθ αποδίδει:

«Η Ισπανία αποτελεί παράδειγμα του πώς μπορεί να λειτουργήσει η ανοιχτή πολιτική. Οι μετανάστες καλύπτουν κενά στο χαμηλόμισθο τμήμα της αγοράς εργασίας, στους τομείς της φροντίδας και της γεωργίας, διατηρώντας χαμηλό το κόστος για τους εργοδότες και περιορίζοντας τις πιέσεις που ασκεί η γήρανση του πληθυσμού.

Ο πληθυσμός της έχει αυξηθεί, σε σχετικούς όρους, πολύ ταχύτερα από ό,τι σε άλλες βασικές χώρες της ευρωζώνης. Έχει αυξηθεί κατά περισσότερο από 20% από το 2000, σε σύγκριση με λιγότερο από 2% στη Γερμανία. Αυτό έχει συνεισφέρει μεταξύ 25% και 40% στην κατά κεφαλήν ανάπτυξη της χώρας από το 2022 και έχει γεμίσει τα κρατικά ταμεία.

• Διαβάστε: Μαζική νομιμοποίηση μεταναστών στην Ισπανία / Η σημασία, τα εμπόδια και οι προκλήσεις της ιστορικής απόφασης Σάντσεθ

Η σαφής σύνδεση που διακρίνει η Μαδρίτη μεταξύ μετανάστευσης, ανάπτυξης και δημοσιονομικής υγείας την έχει ενθαρρύνει να νομιμοποιήσει σχεδόν ένα εκατομμύριο μετανάστες χωρίς έγγραφα».

Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Οτι μπορεί να επηρεαστούν (!) άλλες χώρες:

«Η πολιτική της Μαδρίτης μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα για πολιτικούς σε άλλες χώρες της ηπείρου που έχουν να αντιμετωπίσουν εκλογικό σώμα που φοβάται τη μαζική μετανάστευση», γράφει το άρθρο.

«Τα κεντροαριστερά κόμματα σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ αναγκάζονται να αποκρούουν (πιθανώς αβάσιμες) επιθέσεις ότι οι μετανάστες που συρρέουν στην Ισπανία μπορούν να μαζέψουν τα πράγματά τους και να μετακινηθούν προς τις βόρειες χώρες της Ευρώπης, με τα γενναιόδωρα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας τους.

Η κυβέρνηση του Σάντσεζ υποστηρίζει ότι οι μετανάστες αυτοί διαθέτουν άδειες εργασίας μόνο για την Ισπανία, οπότε θα ήταν χωρίς έγγραφα εάν διέσχιζαν τα σύνορα. Επιπλέον, οι περισσότεροι προέρχονται από τη Λατινική Αμερική, για τους οποίους η Ισπανία αποτελεί τον τελικό προορισμό».

Παρά τις διαβεβαιώσεις της ισπανικής κυβέρνησης, ο αρθρογράφος του Bloomberg τον χαβά του.

Παρομοιάζει τη διαφορετική πολιτική της Ισπανίας με την αποτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Πορτογαλίας, η οποία «θυσίασε» τη συνοχή της για να υπηρετήσει το «εγώ» του 41χρονου Κριστιάνο Ρονάλντο.

Συμπέρασμα; o Σάντσεθ πρέπει να μάθει να συνεργάζεται ουσιαστικά με τους ευρωπαίους εταίρους του, αντί να επιδιώκει μονομερή οφέλη, προκειμένου να μην αποδυναμώνει τον φιλελεύθερο συνασπισμό στην Ευρώπη.

Ομως ο αρθρογράφος ίσως δεν ξέρει ότι η νεαρή σε ηλικία εθνική ομάδα της Ισπανίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, βασικά αποτελείται από απόφοιτους ποδοσφαιρικών σχολών. Πρόκειται για μια στρατηγική επένδυση  που απέδωσε, όπως αποδίδουν τώρα οι στρατηγικές του Σάντσεθ στην ενέργεια, στη μετανάστευση και στο δημογραφικό.