Από τη 1η Νοεμβρίου του 2024, όταν η οροφή του σιδηροδρομικού σταθμού κατέρρευσε και σκότωσε 15 άτομα, έχουν περάσει σχεδόν 11 μήνες, αλλά οι φοιτητές δεν έπαψαν στιγμή να διεκδικούν δικαιοσύνη και απόδοση πολιτικών ευθυνών, παρά τη συγκάλυψη και την ασύστολη αστυνομική βία, όπως αποδεικνύουν τα αιματηρά γεγονότα που έλαβαν χώρα χθες στη Σερβία, αυτήν τη φορά έξω από την Φιλοσοφική Σχολή.

Οι κοινωνικές πιέσεις με πρωτεργάτες μέλη του ακαδημαϊκού χώρου εν γένει, κατόρθωσαν την παραίτηση, στις 19 Μαρτίου, της κυβέρνησης, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Μίλος Βούτσεβιτς (που συνεχίζει να έχει την μεγαλύτερη δύναμη εδρών), ωστόσο οι δεσμεύσεις του Σέρβου προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς για προκήρυξη εκλογών το καλοκαίρι, ουδέποτε αποδείχθηκαν ρεαλιστικές, με αποτέλεσμα οι καταλήψεις στα πανεπιστημιακά ιδρύματα να μαίνονται, η ανάγκη αυτο – οργάνωσης του φοιτητικού πληθυσμού να αυξάνεται και το ρήγμα μεταξύ μεταξύ συντηρητικών ψηφοφόρων και εξεγερμένου λαού να βαθαίνει επικίνδυνα, όσο εν εξελίξει βρίσκεται μια πρωτοφανής πολιτική κρίση.

• Διαβάστε επίσης: Σερβία / Ένα φοιτητικό ψηφοδέλτιο θα επικρατούσε σε ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση

Ας μην λησμονάται το γεγονός πως με πρόφαση το ηθικό σκέλος, ο ακροδέξιος Βούτσεβιτς αναγκάστηκε σε παραίτηση παρά τη βραχυπρόθεσμη σταδιοδρομία του στον πρωθυπουργικό θώκο (Μάιος του 2024 – Μάρτιος του 2025), διότι όχι απλώς είναι γέννημα – θρέμμα «παιδί» της δεύτερης μεγαλύτερης σερβικής πόλης, αλλά ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα ως Δήμαρχος του Νόβι Σαντ, από το Πανεπιστήμιο του οποίου έχει αποφοιτήσει.

• Διαβάστε επίσης: Σερβία / Συλλήψεις πρώην υπουργού και υψηλόβαθμων αξιωματούχων για διαφθορά στο σιδηροδρομικό έργο του Νόβι Σαντ

«Το τέλος θα έρθει όταν εμείς το αποφασίσουμε»

Αποφασισμένοι να φτάσουν ως το τέλος, οι εξεγερμένοι πολίτες της Σερβίας, αποστρεφόμενοι ένα σύστημα διαφθοράς που ελέγχει το μιντιακό τοπίο, δεν δείχνει διάθεση να τιμωρήσει τους υπεύθυνους του κρατικού εγκλήματος που οδήγησε σε αυτό το σημείο τις εξελίξεις, αρνείται να αυξήσει τα κονδύλια στην Παιδεία και εχθρεύεται τους θιασώτες του Κοινωνικού Κράτους, επιμένουν ότι δεν θα κάνουν πίσω όσες φορές και αν περικυκλώσει η αστυνομία τα Πανεπιστήμια, πιέζοντας το εκπαιδευτικό προσωπικό να βρεθεί απέναντί τους, όπως έγινε και την Τετάρτη μέσω του… τελεσίγραφου από τον Πρύτανη της Φιλοσοφικής αυτή τη φορά.

Είναι οι σημερινές εξεγέρσεις η κορυφή του παγόβουνου μιας χρόνιας συνθήκης αδιαφορίας για το λαό; Ίσως οι πολυπληθείς διαμαρτυρίες στα μέσα Μάρτη, με μισό εκατομμύριο κόσμου έξω από το Κοινοβούλιο να εκτονώθηκαν εν μέρει μετά την παραίτηση της κυβέρνησης, ωστόσο το αφήγημα του Βούτσιτς επιστρατεύει μια λογική «τάξης και ηθικής» σύμφωνα με την οποία η θέση των νέων είναι στις αίθουσες και όχι στους δρόμους, το οποίο κερδίζει ένα μέρος μεγάλων σε ηλικία Σέρβων και άλλων συντηρητικών οπαδών του, αλλά δίνει το κίνητρο στους φοιτητές  να επιμένουν σε συλλαλητήρια και να ευαισθητοποιούν το λαό για τα αιτήματά τους.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα – και πλήρης πιστοποίηση της αιτίας που αυτή η κατάσταση έχει διάρκεια και δε ξεχνιέται, το γεγονός ότι πριν το καλοκαίρι, οι φοιτητές γύρισαν χωριό – χωριό σχεδόν τη χώρα προκειμένου να εξηγήσουν στους συμπολίτες τους, την ανάγκη να φανούν αλληλέγγυοι στα αιτήματά τους, ευαισθητοποιώντας τους σε σχέση με τις διεκδικήσεις τους. Εξήγησαν ποιοι είναι και γιατί αγωνίζονται, προκειμένου να παύσει η δαιμονοποίηση της ταυτότητάς τους.

Άλλωστε τα αρχικά τους αιτήματα δεν συμπεριλάμβαναν την απαίτηση εκλογών, αλλά την παραίτηση του Δημάρχου του Νόβι Σαντ, την απόδοση ευθυνών, την απελευθέρωση των φοιτητών που είχε συλλάβει η αστυνομία και την αύξηση κατά 30% των κονδυλίων για την εκπαίδευση (συμπεριλαμβανομένης της αύξησης των μισθών για τους καθηγητές εν συνόλω) – που στην πραγματικότητα ως αίτημα ήταν το μόνο που έλαβε θετική απάντηση από πλευράς εξουσίας. Παρ’ όλα αυτά όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε αλλά έβαλε στο στόχαστρο τους καθηγητές που υποστηρίζουν τις εξεγέρσεις, κατηγορώντας τους ότι δε δουλεύουν.

Η ισχύς βέβαια που οι πολιτικές κεφαλές διαθέτουν σε όλα τα επίπεδα στη Σερβία, είναι στοιχείο που οφείλουμε πάντοτε να λαμβάνουμε υπόψιν, όχι μόνον αναφορικά με τις εξελίξεις στο σκέλος των εκλογών, αλλά και της χάραξης στρατηγικών σε τόσο απαιτητικές περιόδους.

Το αποτύπωμα του πρωθυπουργοκεντρισμού στα Βαλκάνια, είναι τακτικά ορατό αλλά κατά το… «εθιμικό» κοινοβουλευτικό πρότυπο της Σερβίας, ο πρωθυπουργός, καταλήγει να είναι ότι η βασίλισσα για τους Εγγλέζους. Ας έχουμε κατά νου επομένως ότι ο Βούτσιτς, ως ισχυρή πολιτική προσωπικότητα συνεχίζει να ελέγχει τους αρμούς της εξουσίας, όπως εξομολογούνται σερβικές πηγές από τον ακαδημαϊκό κλάδο και να κινεί τα «πράγματα», ειδικά μετά το άδειασμα στον πρωθυπουργό του, ώστε να αποφύγει την εξάπλωση των κινητοποιήσεων. Κίνηση που όπως φαίνεται δεν αποδίδει καρπούς..