Για τον διαρκή φόβο, την φρίκη και την απόφασή της να παραμείνει στην πόλη της Γάζας, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χάσει τη ζωή της από τις ισραηλινές επιθέσεις γράφει η Huda Saik, φοιτήτρια αγγλικής φιλολογίας και δημοσιογράφος που ζει στην πόλη της Γάζας, τα έργα της οποίας έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά The Intercept και The New Arab.

Σε άρθρο – μαρτυρία της που δημοσιεύεται στο Al Jazeera, η ίδια περιγράφει το πώς νιώθει, βλέποντας συγγενείς της να σκοτώνονται και δίχως να υπάρχει πραγματικά ασφαλές μέρος.

Όπως γράφει χαρακτηριστικά, «η αλήθεια είναι ότι οι Παλαιστίνιοι στην πόλη της Γάζας έχουν πλέον να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο θανάτους: να μείνουν ή να φύγουν. Και οι δύο επιλογές είναι θανατηφόρες».

Αναλυτικά η μαρτυρία της

Εδώ και μερικές εβδομάδες, ο ισραηλινός στρατός εκδίδει διαταγές αναγκαστικής εκκένωσης στους κατοίκους της πόλης της Γάζας, καταστρέφοντας ολόκληρους ουρανοξύστες και βομβαρδίζοντας γειτονιές. Εκατοντάδες χιλιάδες έχουν ήδη καταφύγει στο νότο, όπου όμως δεν έχουν βρει ασφάλεια.

Μόλις χθες, θρηνήσαμε με βαριά καρδιά και βαθιά θλίψη τον θάνατο τριών μελών της οικογένειας του ξαδέλφου του πατέρα μου, του Γιουσέφ. Το κτίριο όπου είχαν βρει καταφύγιο στο νότο βομβαρδίστηκε λίγες μέρες μετά τη φυγή τους από την πόλη της Γάζας. Η Νέντα, η σύζυγος του Γιουσέφ, μαζί με τα παιδιά τους, τη Ρόα, 19 ετών, και τον Χαμούντ, 11 ετών, σκοτώθηκαν.

Ο νότος της Γάζας δεν είναι ασφαλής ζώνη, όπως ισχυρίζονται οι Ισραηλινοί. Οι σκηνές των εκτοπισμένων ανθρώπων δέχονται επιθέσεις καθημερινά.

Η αλήθεια είναι ότι οι Παλαιστίνιοι στην πόλη της Γάζας έχουν πλέον να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο θανάτους: να μείνουν ή να φύγουν. Και οι δύο επιλογές είναι θανατηφόρες.

Αποφάσισα να μείνω. Ναι, είναι επικίνδυνο να μείνω στην πόλη της Γάζας, αλλά αν φύγω θα σημαίνει ότι εγκαταλείπω το σπίτι μου, τη γειτονιά μου, τις ρίζες μου και την ταυτότητά μου. Εδώ μεγάλωσα και πέρασα την παιδική μου ηλικία και την εφηβεία μου, εδώ πήρα για πρώτη φορά ανάσα και έκανα τα πρώτα μου βήματα, εδώ μαζευόταν η οικογένειά μου για κάθε περίσταση, εδώ άνθισαν τα όνειρά μου και δημιουργήθηκαν οι αναμνήσεις μου. Αυτή είναι η πόλη όπου γεννήθηκα και θέλω να πεθάνω από γηρατειά. Αν την εγκαταλείψω, θα χάσω τον εαυτό μου.

Οι συνάδελφοι και οι φίλοι μου με ρωτούν: «Πού θα πας αν οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής εισβάλουν στη γειτονιά σου;» Πάντα σταματάω για λίγο, προσπαθώντας να σκεφτώ μια καλή απάντηση. Θα μετακινηθώ από γειτονιά σε γειτονιά και θα πάω στα ανατολικά της πόλης της Γάζας, απαντώ. Το να φύγω από την πόλη δεν είναι επιλογή για μένα.

Επιμένουν: “Αλλά η ισραηλινή χερσαία εισβολή προχωράει όλο και πιο βαθιά στην καρδιά της πόλης και τα άρματα μάχης πλησιάζουν όλο και πιο κοντά στη γειτονιά σου, γι’ αυτό σε παρακαλούμε, φύγε και κατέφυγε στο νότο με την οικογένειά σου, Χούντα”. Η απάντησή μου είναι πάντα η ίδια: Ο μόνος προορισμός μου είναι η πόλη της Γάζας. Δεν γνωρίζω κανέναν στο νότο, ούτε έχω σκηνή ή μέρος για να μείνω.

Πριν από μια εβδομάδα, αποφάσισα να ετοιμάσω δύο βαλίτσες σε περίπτωση που το κτίριο όπου μένω χτυπηθεί ή αν αναγκαστώ να μετακινηθώ ανατολικά. Αναρωτιόμουν πώς θα χωρέσω όλα όσα ήθελα να πάρω. Τελικά, επέλεξα μόνο δύο χειμερινά ρούχα και δύο καλοκαιρινά, και πρόσθεσα τα βιβλία μου, τα σημειωματάρια μου, ένα άλμπουμ φωτογραφιών, μερικά αξεσουάρ, το αγαπημένο μου άρωμα, τα ακουστικά μου και το φορτιστή του τηλεφώνου μου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ετοιμάζομαι να φύγω.

Τον Νοέμβριο του 2023, ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στην γειτονιά μου χωρίς προειδοποίηση. Η οικογένειά μου και εγώ φύγαμε κάτω από συνεχείς βομβαρδισμούς και πυροβολισμούς. Ήταν η πρώτη φορά που είδα από κοντά άρματα μάχης και ισραηλινούς στρατιώτες.

Αρκετούς μήνες αργότερα, στις αρχές του 2024, μας πολιορκούσαν ξανά, αυτή τη φορά για εννέα ολόκληρες μέρες. Δεν μπορούσαμε να κινηθούμε. Υπήρχε αδιάκοπος βομβαρδισμός μέρα και νύχτα. Τα τρόφιμα εξαντλούνταν και το νερό ήταν σπάνιο.

Τελικά, οι ισραηλινές δυνάμεις εισέβαλαν στο σπίτι μας και πυροδότησαν εκρηκτικά μέσα σε αυτό.

Μας ανάγκασαν να μπούμε σε ένα σκαμμένο λάκκο έξω στο δρόμο, όπου ήμασταν περικυκλωμένοι από άρματα μάχης και ένοπλους στρατιώτες. Ανάγκασαν τους άνδρες να βγάλουν τα ρούχα τους, τους έδεσαν τα μάτια, τους έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και τους κράτησαν έτσι για επτά ώρες στο τσουχτερό κρύο. Στη συνέχεια, μας ανάγκασαν να πάμε προς τα νότια, χωρίς να μας επιτρέψουν να πάρουμε τίποτα μαζί μας. Η οικογένειά μου και εγώ καταφέραμε να επιστρέψουμε στην πόλη της Γάζας μόνο τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους.

Αυτές οι τρομακτικές αναμνήσεις εξακολουθούν να με στοιχειώνουν σαν μια πληγή που δεν έχει επουλωθεί. Φοβάμαι ότι όλα αυτά μπορεί να ξανασυμβούν.

Προσπαθώ να απομακρύνω αυτές τις σκέψεις μελετώντας για τις τελικές εξετάσεις μου και δουλεύοντας σε μερικές εργασίες, αλλά είναι δύσκολο. Μερικές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να μετρά μόνο τα δευτερόλεπτα μεταξύ των βροντών των εκρήξεων. Κάθε βράδυ, αναρωτιέμαι αν απόψε θα είναι η νύχτα που ο ισραηλινός στρατός θα εισβάλει. Ο φόβος είναι συνεχής, πιέζει το στήθος μου σαν ένα βάρος που δεν μπορώ να σηκώσω.

Κάθε πρωί, νομίζω ότι είναι θαύμα που ξυπνάω ζωντανή. Κοιτάζω την οικογένειά μου και απολαμβάνω τη ζεστασιά της ύπαρξης. Αυτή η ύπαρξη έχει γίνει πιο δύσκολη από ποτέ.

Τα τρόφιμα και το νερό είναι σπάνια. Έχουμε μήνες να δούμε λαχανικά, φρούτα, αυγά και κρέας. Στις αγορές, το μόνο που μπορεί κανείς να βρει είναι πατατάκια, ζυμαρικά, Nutella και μπισκότα. Τα κονσερβοποιημένα τρόφιμα έχουν γίνει απρόσιτα. Αλεύρι, ρύζι και φακές μπορούν να βρεθούν σε μικρές ποσότητες, αλλά σε υψηλές τιμές.

Τα προϊόντα καθαρισμού είναι επίσης σπάνια, ειδικά τα χαρτομάντιλα και οι σερβιέτες. Τα φάρμακα είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν, αφήνοντας τους ασθενείς και τους ηλικιωμένους αβοήθητους. Για να βρουν νερό, οι άνθρωποι πρέπει να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους περπατώντας μεγάλες αποστάσεις για να γεμίσουν δοχεία. Το ξύλο για μαγείρεμα έχει γίνει πολυτέλεια: 1 κιλό (2,2 λίβρες) πωλείται για 2 δολάρια, ποσό που αρκεί μόνο για να βράσεις μια κατσαρόλα νερό για τσάι.

Ο θάνατος περικυκλώνει την πόλη της Γάζα από όλες τις κατευθύνσεις. Η πόλη καταρρέει σταδιακά και η ψυχή μου καταρρέει μαζί της.

Δεν είμαι σίγουρη αν θα επιβιώσω αυτή τη φορά. Ωστόσο, είμαι σίγουρη ότι θα μείνω στην πόλη της Γάζας μέχρι το τέλος. Ο εκτοπισμός μπορεί να προσφέρει 1% πιθανότητα επιβίωσης, αλλά δεν επιδιώκω μια ύπαρξη που σκοτώνει το πνεύμα μου και σβήνει τη μνήμη, την ταυτότητα και τις ρίζες μου.

Ξέρω ότι με το να μείνω, κάνω μια επιλογή που αψηφά αυτό που αναμένεται από εμάς. Το Ισραήλ θέλει την πόλη της Γάζα άδεια, σιωπηλή, αποδεκατισμένη και σβησμένη. Αλλά όσο υπάρχει έστω και μία οικογένεια που αρνείται να φύγει, η πόλη θα συνεχίσει να ζει.