Στα μέσα Οκτωβρίου ο καγκελάριος Σολτς αποφάσισε μονομερώς να ενισχύσει την βιομηχανία του με εγχώριο ενεργειακό πακέτο 200 δις ευρώ .Οι εταίροι του στην ΕΕ με πρώτη την Γαλλία του Μακρόν διαμαρτυρήθηκαν ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Είχαν δίκιο αλλά δεν εισακούστηκαν. Πρώτα η Γερμανία.

Την απάντηση την πήρε προ ημερών από τις ΗΠΑ και τον Μπάϊντεν. Έχοντας πολύ πιο χαμηλό κόστος ενέργειας από τους Ευρωπαίους,  με τα 369 δις. δολάρια χρηματοδότησης της βιομηχανίας που αποφάσισε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, τροφοδοτεί απροκάλυπτα μια πολιτική προσέλκυσης κεφαλαίων.

Η Ευρώπη οδηγείται σε αποβιομηχάνιση με πρώτο θύμα την αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας, δηλαδή την ατμομηχανή της πρώτης οικονομίας της Ευρώπης. Μια παλιά σύγκρουση – θυμηθείτε την ιστορία της σύγκρουσης με την Volkswagen – επεκτείνεται και κορυφώνεται.

Ταυτοχρόνως οι ΗΠΑ είχαν εμμέσως πλην σαφώς , μέσω και της πιο φιλικής σε αυτούς δύναμης στο εσωτερικό της γερμανικής κυβέρνησης, δηλαδή της Πράσινης ΥΠΕΞ Αναλενα Μπερμποκ – διοχετεύσει την δυσαρέσκεια τους για το ταξίδι του Σολτς στην Κίνα. Δηλαδή το πρώτα η Αμερική δεν έχει  μόνο στενά οικονομική διάσταση  αλλά και γεωπολιτική.

Την ίδια στιγμή που ο ευρωατλαντικές άξονας οικονομικά καταγράφει  αρνητικό ισοζύγιο για την Ευρώπη οι ΗΠΑ με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία ενισχύουν και επεκτείνουν το ΝΑΤΟ και απαιτούν από τους Ευρωπαίους -που θα περάσουν σε αντίθεση με τους Αμερικανούς δύσκολο χειμώνα – να συνεχίσουν την οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση  της Ουκρανίας.

Κάθε φωνή λογικής για να δοθεί χώρος και χρόνος στην διπλωματία , μέχρι χτες αντιμετωπιζόταν σαν υπονόμευση του κοινού ευρωατλαντικό μετώπου απέναντι στον Πούτιν. Οι ρωγμές στο μέτωπο  αυτό ήσαν εμφανείς εδώ και καιρό και είναι λογικό να διευρυνθούν με τον εμπορικό πόλεμο  των ΗΠΑ.

Η Ευρώπη αν δεν ανασυνταχθεί, αν συνεχίσει να σύρεται πίσω από τις ΗΠΑ αμυντικά και να μην μπορεί ως σύνολο να διαπραγματευθεί με τις ΗΠΑ για απολύτως προβλέψιμες καταστάσεις θα βρεθεί – ίσως να βρίσκεται ήδη – στο κέντρο της τέλειας καταιγίδας.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση βαυκαλίζεται  ότι βρίσκεται στην σωστή πλευρά της Ιστορίας . Αξιοποιεί και μεγεθύνει την τουρκική απειλή για να δικαιολογήσει την άνευ όρων και ορίων πρόσδεση στην αμερικάνικη πολιτική . Ο ευρωπαϊσμός της ταυτίζεται με τον ατλαντισμό .

Όταν αργά η γρήγορα έρθει η ώρα της διπλωματίας  που θα σημάνει και αναζήτηση συμβιβασμού για το τέλος του πολέμου θα φανεί πόσο κοντόθωρη για τα συμφέροντα της χώρας είναι αυτή η προσέγγιση.