Ακόμα και δημοσιογράφοι που βρίσκονται στη Γάζα κινδυνεύουν να πεθάνουν, καθώς αντιμετωπίζουν ακραίες ελλείψεις τροφίμων, όπως τόνισε, σε μια δραματική προειδοποίηση, η Ένωση Δημοσιογράφων του γαλλικού πρακτορείου ειδήσεων Agence France-Presse.

Η ανακοίνωση του Syndicat des Journalistes (SDJ) αναφέρει μάλιστα ότι «χωρίς άμεση παρέμβαση, οι τελευταίοι ρεπόρτερ που βρίσκονται στη Γάζα θα πεθάνουν», με το AFP προχωρά σε επείγουσα έκκληση για δράση.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του συνδικάτου, παρά το γεγονός ότι λαμβάνουν μηνιαίο μισθό, οι δημοσιογράφοι του AFP στη Γάζα δεν έχουν τίποτα να αγοράσουν ή πληρώνουν υπερβολικές τιμές.

«Δεν έχω πλέον τη δύναμη να δουλέψω τα μέσα ενημέρωσης. Το σώμα μου είναι αδύνατο και δεν έχω πλέον την ικανότητα να περπατήσω», έγραψε ενδεικτικά ο 30χρονος Ταλέμπ που συνεργάζεται με το AFP, σε μια ανάρτηση στο Facebook το Σάββατο.

Διαβάστε επίσης: Παλαιστίνια δημοσιογράφος Maha Hussaini / Ποια είναι η τελευταία σκέψη κάποιου πριν πεθάνει από την πείνα;

Depuis que l’AFP a été fondée en août 1944, nous avons perdu des journalistes dans des conflits, nous avons eu des blessés et des prisonniers dans nos rangs, mais aucun de nous n’a le souvenir d’avoir vu un collaborateur mourir de faim.
Nous refusons de les voir mourir. pic.twitter.com/cIEp5PhmNV

— La SDJ de l’AFP (@SDJ_AFP) July 21, 2025

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της Ένωσης

«Tο AFP συνεργάζεται με έναν ανεξάρτητο δημοσιογράφο, τρεις φωτογράφους και έξι ανεξάρτητους βιντεοδημοσιογράφους στη Λωρίδα της Γάζας, μετά την αποχώρηση του μόνιμου προσωπικού του στις αρχές του 2024.

Μερικοί συνάδελφοι, παρά τα όσα συμβαίνουν, καταφέρνουν ακόμα να καλύψουν τι συμβαίνει στη Λωρίδα της Γάζας.

Ο διεθνής Τύπος έχει αποκλειστεί από την είσοδο του στην περιοχή, για διάστημα μεγαλύτερο των δυο χρόνων.

Αρνούμαστε να τους αφήσουμε να πεθάνουν.

Ένας από αυτούς, ο Μπασάρ (Ταλέμπ), συνεργάζεται με το AFP από το 2010, πρώτα ως μεσάζων, στη συνέχεια ως ανεξάρτητος φωτογράφος και από το 2024 ως κύριος φωτογράφος.

Το Σάββατο 19 Ιουλίου, κατάφερε να δημοσιεύσει ένα μήνυμα στο Facebook, που ανέφερε “δεν έχω πλέον τη δύναμη να δουλέψω για τα μέσα ενημέρωσης. Το σώμα μου είναι αδύναμο και δεν μπορώ πλέον να περπατήσω…”.

Ο 30χρονος Μπασάρ εργάζεται και ζει σε συνθήκες τόσο άθλιες, όσο αυτές στις οποίες ζουν όλοι οι κάτοικοι της Γάζας, μετακινούμενος από το ένα στρατόπεδο προσφύγων στο άλλο υπό τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς.

Από τις αρχές Ιουλίου, ζει στην πιο ολοκληρωτική και ακραία στέρηση που μπορεί να φανταστεί κανείς, χωρίς πρόσβαση σε βασικές ανάγκες.

Η υγιεινή είναι ένα σημαντικό πρόβλημα, με περιόδους ασθένειας. Ο Μπασάρ ζει εδώ και αρκετές ημέρες ανάμεσα στα ερείπια του σπιτιού του στην πόλη της Γάζας με τη μητέρα του, τους τέσσερις αδελφούς, τις αδελφές του, και μερικά ξαδέρφια.

Το πρωί της Κυριακής, ανέφερε ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του κατέρρευσε λόγω πείνας.

Ακόμα κι αν αυτοί οι δημοσιογράφοι λαμβάνουν έναν μέτριο μισθό από το AFP, δεν υπάρχει τίποτα να αγοράσουν -ή οι τιμές είναι τόσο εξωφρενικές που είναι αδύνατο να πάρουν κάτι.

Το τραπεζικό σύστημα έχει εξαφανιστεί και όσοι εξακολουθούν να κάνουν ανταλλαγή συναλλάγματος μεταξύ τραπεζικών λογαριασμών στο διαδίκτυο, λαμβάνουν προμήθεια έως και 40%.

Το AFP δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να παρέχει όχημα ή ακόμα και καύσιμα για να επιτρέπει στους δημοσιογράφους του να μετακινούνται με ασφάλεια και να κάνουν ρεπορτάζ.

Η κυκλοφορία με τα πόδια ή με ποδήλατο γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Οι δημοσιογράφοι του AFP εξαρτώνται από γαϊδούρια ή κάρα που σέρνονται από ζώο.

Η Αχλάμ, μια άλλη επιζήσασα στη Λωρίδα της Γάζας, είπε ότι “είμαι αποφασισμένη να αντέξω όσο το δυνατόν περισσότερο. Κάθε φορά που φεύγω από την σκηνή, για να καλύψω ένα γεγονός, να κάνω μια συνέντευξη ή να καταγράψω κάτι, δεν ξέρω αν θα επιστρέψω ζωντανή. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, είναι η έλλειψη τροφίμων”.

Αναδύονται πολλές καταστάσεις λιμοκτονίας.

Η ασθένεια, λόγω πείνας αυξάνεται και η σωματική εξάντληση παραλύει τους φτωχούς, πιο δίκαιους ανθρώπους της Λωρίδας.

Οι εκκλήσεις τους για βοήθεια, οι κραυγές τους, είναι πλέον καθημερινά φαινόμενα.

Για αρκετές ημέρες, λαμβάνουμε τα σύντομα μηνύματά τους, οι ζωές τους κρέμονται από μια κλωστή, και το θάρρος τους, το οποίο είναι αφιερωμένο τόσο καιρό στην ενημέρωση του κόσμου, δεν δείχνει πλέον ικανό να επιβιώσει.

Φοβόμαστε ότι μάθουμε για τον θάνατό τους ανά πάσα στιγμή και αυτό είναι αφόρητο.

Την Κυριακή, ο Μπασάρ έγραψε πως “για πρώτη φορά, ένιωσα ηττημένος”.

Αργότερα την ίδια μέρα, είπε σε έναν από εμάς ότι ήταν ευγνώμων που “καταφέρνετε να εξηγήσετε τι βιώνουμε καθημερινά ανάμεσα στον θάνατο και την πείνα. Ελπίζουμε ότι ο κύριος Μακρόν μπορεί να μας βοηθήσει να βγούμε από αυτή την κόλαση…”.

Η Αχλάμ αντέχει ακόμα. “Συνεχίζω να χρησιμοποιώ την ενέργειά μου για να μεταφέρω μια φωνή, να καταγράφω την αλήθεια καθώς ξεδιπλώνεται, παρά τις προσπάθειες να μας φιμώσουν. Η αντίσταση δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαιότητα”.

«Από την ίδρυση του AFP τον Αύγουστο του 1944, έχουμε χάσει δημοσιογράφους σε συγκρούσεις, είχαμε τραυματίες και κρατούμενους στις τάξεις μας, αλλά κανείς μας δεν θυμάται να έχει δει κάποιον συνεργάτη του να πεθαίνει από την πείνα».