Αυτήν την εβδομάδα ήθελα να σας πω τα νέα από την Θεσσαλονίκη, για να γελάσετε. Αλλά η προχτεσινή μέρα μου επιφύλαξε τη μεγαλύτερη πίκρα από την Θεσσαλονίκη. Έφυγε ο Γιάννης, τον οποίο αγαπώ πολύ. Εγώ ήμουν πάντα φίλη των αρκούδων, από μικρό κορίτσι. Και έτσι τον γνώρισα τον Γιάννη, στον Αρκτούρo. Τον έβλεπα συχνά στην Θεσσαλονίκη, μόνο ή με παρέα. Είχαμε περάσει τόσο καλά όταν προωτογνωριστήκαμε. Δεν ξεχνώ εκείνα τα βράδια στο Ντορέ. Κύριος! Και ήταν πάντα κύριος, ακόμη και όταν του έλεγα ότι κάποιες αρκούδες που κυκλοφορούν ελεύθερες ανάμεσά μας έπρεπε να τις μαζέψει στη Φλώρινα!

Πήρε πολλά χρόνια να τον πείσω για το ΠΑΣΟΚ, αλλά το κατάφερα. Είχα και τη Μαρία από τα Πιέρια για βοήθεια. Η μία έκοβε, η άλλη έραβε. Τόλμησαν και κάποιοι να τον πούνε ανεμοδούρα, επειδή κατέβηκε με το ΠΑΣΟΚ. Αδίστακτοι ανεμοδούρες και γυρολόγοι είναι αυτοί που πηδάνε από κόμμα σε κόμμα για να καβατζώσουν την σωστή καρέκλα. Πλείστα τα παραδείγματα. Τον Γιάννη τον παρακαλάγανε όλοι. Ποτέ δεν ζήτησε καρέκλα. Δεν πήρε καν όσες του πρόσφεραν.

Πραγματικός ευπατρίδης. Και χορτασμένος. Οι άνθρωποι οι χορτασμένοι φαίνονται. Από μακριά. Κάθεται ο άλλος στο τραπέζι και είναι άρχοντας. Είτε σε τραπέζι στο Ντορέ είτε σε τραπέζι συσκέψεων. Τον βλέπεις τον άνθρωπο, δεν ψάχνει το μάτι του τι θα σαβουρώσει. Ούτε είναι γεμάτος κόμπλεξ να τα βγάλει στα μούτρα των γύρω του. Γεμίζει το χώρο, δεν έχει ανάγκη να δείχνει ότι επιβάλλεται.

Μπαίνει και η υπάλληλος με την άμισθη και σε πιάνει αναγούλα. Το μάτι της γυαλίζει. Τι θα αρπάξει, σε ποιον θα βγάλει τα κόμπλεξ της, ποιαν θα μειώσει για να αισθανθεί ότι έχει εξουσία. Πήγαινε ο Γιάννης μπροστά και γύριζαν τα μάτια να τον θαυμάσουν. Προχωράει η οικονόμος και από πίσω μουτζώνουν όλοι μαζί. Και δεν ξεχνώ τι μου έλεγε για την άμισθη. Αυτά θα μείνουν μεταξύ μας.

Τώρα θα μιλήσω για τη Θεσσαλονίκη χωρίς τον Γιάννη. Και τι δεν έγινε την εβδομάδα που πέρασε. Ανέβηκε σου λέει ο Καραμανλής να παρουσιάσει το βιβλίο του Βαγγέλη Πλάκα. Με πήρε και η φίλη μου η Ντόντο και με ρώταγε «Αυτός είναι καλέ που μου λεγες ότι σύχναζε ως φέρελπις γαμπρός στα στέκια του Κολωνακίου και τον τριγύρναγαν όλες; Δεν του φαίνεται». Άσχημο πράγμα να κακογερνάς χωρίς καλό πλαστικό καλή μου, της απάντησα. «Καλέ αυτός έχει γίνει τελείως ΠΑΣΟΚ. Μίλαγε και νόμιζα ότι άκουγα εσένα», συνέχισε η Ντόντο. «Τι για υφαλοκρηπίδες είπε, τι για πολιτικούς νομάδες, τι για αλαζονεία. Όλες τις λέξεις κλειδιά για να πικάρει τον Κυριάκο. Μόνο που από κάτω είχαν μαζευτεί τα ΚΑΠΗ. Όπως στα λέω Μαρεύα μου, μαζευτήκαμε όλη η καλή κοινωνία της Θεσσαλονίκης, ένας νέος άνθρωπος ούτε για δείγμα». Ρε κατακαημένε Βούδα της Ραφήνας, δεν έχεις καταλάβει ότι το όνομα Καραμανλής δεν φτουράει πια. Πάει, πέρασε η μπογιά σας. Αλλάζει ο κόσμος, οι εθνάρχες ανήκουν στην ιστορία και το επώνυμο Καραμανλής πια το αναφέρουν μόνο για να βρίσουν για τις ψυχές που χάθηκαν στα Τέμπη. Δεν στα πρόφτασαν ε;

Ούτε στον Τσίπρα τα πρόφτασαν τα μαντάτα τόσον καιρό και τα έμαθε όλα απότομα, από τα ιερά χώματα που κάποτε πατούσε ο Βασίλης Καρράς. Το ζήλεψα, δεν λέω. Τόσα χρόνια συνέδρια ΠΑΣΟΚ, ποτέ δεν σκεφτήκαμε να τα κάνουμε σε μπουζουκτσίδικο. Βέβαια, επί ΠΑΣΟΚ τέτοια μαγαζιά δεν τα βρισκες κλειστά. Ούτε τις καθημερινές. Κι άκουσα και την άλλην την κουλτουριάρα από την πρώην ΕΡΤ3 να μιλάει υποτιμητικά για το μπουζουξίδικο. Βρε χρυσή μου, δεν θυμάσαι ότι το αδερφάκι σου έλεγε ότι αυτός και ο Βασίλης Καρράς είναι ξαδέρφια; Τι έγινε και τώρα σου φαίνεται το πολιτιστικό κέντρο, συνεδριακό τρίτης κατηγορίας; Εμένα μου φάνηκε πολύ ταιριαστό. Κι όπως όλα τα καλά μπουζουκτσίδικα, είχε και πόρτα. Σκληρή.

• Διαβάστε: Στέλιος Κούλογλου / Έγκλημα στο μπουζουξίδικο

Τους λυπάμαι όμως τους συριζαίους έτσι που καταντήσανε. Δεν πανηγυρίζω, είπε ο Πρόεδρος ότι δεν πανηγυρίζουμε για την κατάντια των άλλων. Παιδιά, δύο μετάνοιες και δύο ΠΑΣΟΚ σώσε μας κάθε βράδυ, και θα το σκεφτούμε να σας δεχτούμε στην Χαριλάου Τρικούπη. Δεν ξέρω αν τους θέλω όλους, μου φαίνονται κατσικοπόδαροι. Τώρα που έχει ανοίξει η τύχη του Προέδρου μας, μη μου τον κατσιάσουν.

Πρώτη στις μετάνοιες η Ζυλιέτ. Ήρθε στο Φεστιβάλ και τίναξε τη μπάνκα. Ο Άγιος Παΐσιος την οδηγεί, λέει. Σοκαρίστηκε όλη η προοδευτική Θεσσαλονίκη -όση έχει απομείνει δηλαδή. Σου λέει εμείς την ξέραμε για ανάφτρα, τώρα έγινε καντηλανάφτρα; Εμ δεν διαβάζουν Famille Chrétienne σαν εμάς τις γαλλοσπουδαγμένες, να ξέρουν πού εκκλησιάζεται η Ζυλιέτ. Τακτική σου λέει, πού τη χάνεις πού τη βρίσκεις, να προσεύχεται.

Ήρθε στον Θερμαϊκό και άναψε όλα τα καντήλια. Πήγε σε ναούς. Πήγε σε εκκλησιές. Πήγε όμως και στο Μουσείο. Ναι, σε αυτό που φαντάζεστε. Έλειπε ο πρόεδρος με το ατάρι. Δίνει δε δίνει εξετάσεις, αυτός διαβάζει. Έλειπε και ο αντιπρόεδρος, ναι αυτός, η Κάμαλα Χάρις της συμφοράς. Και την υποδέχτηκε την Ζυλιέτ η GD με τα χρυσά μαλλιά. Μια οπτασία ήταν. Φόρεσε ένα πουλόβερ, τι να πω; Τέτοια φορούσε ο δεύτερος σύζυγος όταν έπαιρνε το ζόντιακ να ξανοιχτεί στον Αργοσαρωνικό από τις Σπέτσες. Όταν ανέβω να την πάρω για ψώνια.

Σκληρό το μήνυμα που ήρθε από τις ΗΠΑ. Τελικά οι αντιπρόεδροι δεν έσονται πρώτοι. Το άκουσε ο αντιπρόεδρος στο Μουσείο του Βορρά και τι να κάνει. Ό,τι μπορεί κι αυτός. Εγώ πάντως τη Μελάνια λυπάμαι. Κυκλοφορεί με μόνιμο ύφος «ήθελα να μείνω χήρα, τα φερε αλλιώς η μοίρα». Άσε ο πρόεδρος με το ατάρι τι έχει πάθει. Έμαθε ότι στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ θα πέσουν τα θέματα από τις εξετάσεις για το Αλτσχάιμερ. Αυτά τα σχήματα με τις βουλίτσες που μαντεύεις πόσες βουλίτσες λείπουν; Ναι, αυτά. Και αυτά τα παίζει στα δάχτυλα. Και είναι απαρηγόρητος που δεν έκανε χαρτιά! Θα τον φάει ο παρατρεχάμενος της αλληνής. Αυτός όμως τα έκανε τα χαρτιά του. Ας πρόσεχε.

Αχ αντιπρόεδρε με τους εννιά σου γιους και με τη μια σου κόρη, αντιπρόεδρε με τις εννιά μονογραφίες και τον ένα θρήνο. Αχ, ο κόσμος είναι σκληρός, κορίτσια. Δεν μπορείτε να τα έχετε όλα. Αν θέλετε την εύνοια της υπουργού, μπορεί να εισπράξετε ροχάλες από τους ομοτέχνους σας. Και τον σκύλο ολόκληρο και την πίτα χορτάτη, δεν γίνεται, που θα λεγε και το αστροπελέκι, ο Κωστής ο Μπακογιάννης. Ήθελε η άλλη να γίνει ομότιμη, σου λέει. Η Εκλεκτούλα. Την περιλάβανε και την κάνανε με τα κρεμμυδάκια. Που μου θες να γίνει και ομότιμη, πού σε πονεί και πού σε σφάζει. Και δεν πέρασε. Ακόμη να την συνεφέρει ο παυμένος πρόεδρος.

Υπάρχουν και άλλα δράματα. Η Αγνοούμενη περνά το μαρτύριό της. Υποσκάπτει το πετράδι, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δεν καταλαβαίνει ότι το καλύτερο παρασκήνιο είναι η σιωπή; Ότι πρέπει να κάνει άλλος τη βρωμοδουλειά; Θάψε θάψε όπου βρεθείς, χάνεις. Χρειάζεται υπομονή. Δεν θυμάσαι τον Ευάγγελο τον επονομαζόμενο και οδοστρωτήρα; Τότε με το Ζάππειο; Βιαζόταν να γίνει πρόεδρος, αλλά του έμεινε η όρεξη. Πώς το είπε πάλι ο Κωστής της Ντόρας; ῾Όταν ο θεός κάνει σχέδια, ο άνθρωπος γελάει. Ένα θα πω στην Αγνοούμενη. Άσε τον ξενώνα επιτέλους. Νοίκιασε ένα σπιτάκι, μια γκαρσονιέρα φοιτητική. Δεν θα φύγεις σύντομα, τι να κάνουμε. Αφού το διάλεξες θα το λουστείς. Αν δεν βγαίνεις. ζήτα αύξηση. Ζήτα οδοιπορικά. Έστω ψυχική οδύνη για την ταλαιπώρια που περνάς κι εσύ.

Μέσα σε 2 χρόνια, 2,5 φορές πάνω πήγε ο μισθός του ομόλογού σας στην ΕΡΤ. Τις βλέπω να συνδικαλίζονται οι GD να ζητήσουν τα μισθά τους. Αμ οι πρόεδροι; Που παίρνουν -όποτε το παίρνουν κι αυτό- το χιλιάρικο και το βουλώνουν; Εφτά φορές πάνω ο μισθός του Προέδρου στην ΕΡΤ. Σας ρίξανε, αλλά είστε γνωστοί φτωχομπινέδες. Που άμα είναι να πουληθείς, κάντο τουλάχιστον για κάνα ποσό που να μετράει βρε πουλάκι μου. Όχι για το πουρμπουάρ που δίνω στο παιδί για την πισίνα.