Οι βλέψεις των δελφίνων για την επόμενη ημέρα της Νέας Δημοκρατίας δεν περιορίζονται στις αιχμές προς το Μαξίμου ή στα ανοίγματα προς τις καραμανλικές και σαμαρικές φυλές.

Χωρίς δουλειά στην κομματική βάση, χωρίς εσωτερικές συμμαχίες και χωρίς τη δημιουργία μηχανισμού με τη συμμετοχή «εκλεκτών» και «εμπίστων» στα κομματικά όργανα, οι κορυφές δεν κατακτώνται. Το προεδρικό ρεύμα, όπως αναμενόταν, κυριαρχεί στη γαλάζια ανθρωπογεωγραφία – όπως αυτή διαμορφώνεται μετά το συνέδριο – χωρίς, ωστόσο, την καθολικότητα ή την ορμητικότητα του παρελθόντος.