Τα επεισόδια της απρόκλητης και εντέλει ατιμώρητης βίας στα Πανεπιστήμια οδήγησαν την κυβέρνηση στην εύκολη και όπως φαίνεται και βολική γι’ αυτήν λύση.

Ηλεκτρονική παρακολούθηση της πανεπιστημιακής ζωής με κάμερες παντού και με ελεγχόμενη είσοδο στις Σχολές για όλες και όλους, φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους, με ηλεκτρονικές πύλες και ηλεκτρονικές κάρτες εισόδου.

Ένα νέο σχέδιο υποκλοπών, δηλαδή, και παρακολούθησης της πανεπιστημιακής, αυτή τη φορά, ζωής.

Η λύση αυτή μπορεί να ήταν αποτελεσματική, αν δεν επρόκειτο για Πανεπιστήμια, αλλά για κυβερνητικά κτίρια. Αν δεν επρόκειτο, δηλαδή, για εκπαιδευτικά ιδρύματα στα οποία σπουδάζουν νέοι άνθρωποι και τα οποία χαρακτηρίζονται διεθνώς ως χώροι ελεύθερης έκφρασης και ανεμπόδιστης διακίνησης ιδεών.

Είναι, συνεπώς, εύλογο, η ηλεκτρονική παρακολούθηση της πανεπιστημιακής ζωής να γεννά ανησυχία στην πανεπιστημιακή κοινότητα για την κατάργηση θεμελιωδών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Κι αυτά σε έναν δημόσιο χώρο εκπαίδευσης και έρευνας, στον οποίο υποτίθεται ότι προστατεύονται όλα αυτά που τα ηλεκτρονικά μέσα απειλούν να καταργήσουν.

Πριν, λοιπόν, μετατραπούν τα Πανεπιστήμια σε… φυλακές υψίστης ασφαλείας, οφείλουν να απαντηθούν μια σειρά από ερωτήσεις. Οι απαντήσεις στις οποίες θα δείξουν τι φταίει για την ατιμώρητη βία στα Πανεπιστήμια και τι πρέπει να βελτιωθεί, ώστε να ενισχυθεί η ασφάλεια.

Και αν αποδειχθεί ότι υπάρχουν λύσεις πιο αποτελεσματικές και πιο εύκολα αποδεκτές από το μέτρο της ηλεκτρονικής παρακολούθησης, τότε γιατί η κυβέρνηση βιάζεται να εφαρμόσει ένα μέτρο που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει μεγαλύτερα προβλήματα από όσα διεκδικεί να επιλύσει;

• Διαβάστε: Γιάννης Μυλόπουλος / Βία στο ΑΠΘ: Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία 

Οι αναπάντητες μέχρι τώρα ερωτήσεις είναι οι εξής:

• Γιατί η αστυνομία καθυστέρησε 45’ να επέμβει στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ, από τη στιγμή που συνέβη η καταδρομική επίθεση;

Γιατί, δηλαδή, οι αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες είναι σε διαρκή ετοιμότητα και σταθμεύουν καθημερινά στον ακριβώς απέναντι από το ΑΠΘ χώρο της ΔΕΘ, που απέχει ελάχιστα λεπτά από τον τόπο του βίαιου επεισοδίου, έφτασαν τελικά στο σημείο όπου εκδηλώθηκε το περιστατικό 45’ αργότερα και αφού ήδη είχαν εξαφανιστεί οι δράστες; Η κυβέρνηση είναι ικανοποιημένη από αυτή την επίδοση; Ή μήπως θεωρεί ότι δεν επιδέχεται περαιτέρω βελτίωσης; Κι ακόμη, θα απολογηθεί κανείς υπεύθυνος γι’ αυτή την καθυστερημένη επέμβαση που άφησε ατιμώρητους τους δράστες και έστειλε στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα αθώους φοιτητές;

• Γιατί η υπηρεσία της πανεπιστημιακής φύλαξης, η οποία σύμφωνα με τα σχέδια ασφαλείας έχει την υποχρέωση να ελέγχει όλους τους χώρους της πανεπιστημιούπολης, ήταν απούσα από τα βίαια επεισόδια;

Γιατί, δηλαδή, η υπηρεσία φύλαξης που το Πανεπιστήμιο ακριβοπληρώνει, δεν ειδοποίησε άμεσα τις αρχές; Και γιατί δεν επενέβη αποτρεπτικά όταν διαπίστωσε την εισβολή των κουκουλοφόρων στην Πολυτεχνική Σχολή; Αλλά και η διοίκηση του ΑΠΘ, η οποία είναι υπεύθυνη για την υπηρεσία φύλαξης, κρίνει επαρκή σε στελέχωση και ικανοποιητική σε απόδοση την υπηρεσία αυτή; Η ερώτηση αυτή αποκτά ενδιαφέρον, με δεδομένη τη διεθνή εμπειρία, σύμφωνα με την οποία ακόμη και σε χώρες όπου η οπλοφορία είναι συνήθης πρακτική, την ασφάλεια στα Πανεπιστήμια την εγγυώνται άρτια οργανωμένες και κατάλληλα εκπαιδευμένες υπηρεσίες φύλαξης που ανήκουν σε αυτά. Πριν, συνεπώς, εγκατασταθούν ηλεκτρονικά μέσα παρακολούθησης της πανεπιστημιακής ζωής, θα απολογηθεί η διοίκηση του ΑΠΘ για την ανεπάρκεια της δικής της υπηρεσίας φύλαξης;

• Γιατί οι αστυνομικές δυνάμεις, όταν τελικά έφτασαν στο σημείο των επεισοδίων, προσήγαγαν και μάλιστα δεμένα πισθάγκωνα τα θύματα της βίαιης επίθεσης;

Ποιο μήνυμα στέλνουν οι αρχές όταν αφήνουν τους επικίνδυνους δράστες ατιμώρητους και αντ’ αυτών προσάγουν για ανακρίσεις σιδηροδέσμια τα ίδια τα θύματα των βίαιων επιθέσεων; Θα απολογηθεί κανείς αρμόδιος γι’ αυτή την πρακτική;

• Πως οι αρχές γνωρίζουν ότι οι δράστες ανήκουν στον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο, όπως πέρασε η σχετική είδηση στα ΜΜΕ;

Αν έχουν πληροφορίες και γνωρίζουν την προέλευση των δραστών, τότε γιατί τους επιτρέπουν να δρουν ανενόχλητοι; Κι αν πάλι δεν έχουν πληροφορίες για το ποιοι είναι οι δράστες, πως είναι βέβαιες οι αρχές ότι αυτοί δεν προέρχονται από παρακρατικές οργανώσεις; Αφού οι στρατιωτικού τύπου βίαιες καταδρομικές επιθέσεις, όσο και τα χτυπήματα που υπέστησαν τα θύματα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μάλλον πρόκειται για καλά εκπαιδευμένες ομάδες.

Αν δεν δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις σε αυτά τα καίρια ερωτήματα, κάθε μέτρο που θα προταθεί για την ασφάλεια στα Πανεπιστήμια θα είναι πρώιμο, ατεκμηρίωτο και εντέλει αναποτελεσματικό.

Ούτε η καθυστερημένη επέμβαση της αστυνομίας, ούτε και η ανεπάρκεια της πανεπιστημιακής φύλαξης οδηγούν στην ανάγκη ενός ρηξικέλευθου για εκπαιδευτικά ιδρύματα μέτρου, όπως αυτού της ηλεκτρονικής παρακολούθησης της πανεπιστημιακής ζωής.

Ένα μέτρο που είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει μεγάλες αντιδράσεις από αυτούς που θα κληθούν να το εφαρμόσουν και που τελικά θα προκαλέσει περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι θα επιλύσει.

Όσο υπάρχει το διεθνές και επιτυχημένο μοντέλο των καλά οργανωμένων υπηρεσιών  πανεπιστημιακής φύλαξης, κάθε προσπάθεια περιορισμού των ατομικών δικαιωμάτων και κάθε μέτρο που απειλεί τις ελευθερίες στα Πανεπιστήμια θα αποδεικνύεται αναποτελεσματικό.

Γιατί θα αποδεικνύεται ότι είναι σαν την φαρμακευτική αγωγή που είναι πιο τοξική και από την ίδια την πάθηση που προσπαθεί να θεραπεύσει…

• Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ – Επικεφαλής παράταξης ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ