Αυτά που συνέβησαν στο Πολυτεχνείο έχουν μία εκκίνηση: τη «λογική» ότι είμαι ο ιεροφάντης, ο (διαταραγμένος) ιδιοκτήτης της μνήμης.

Οι καραδοκούντες θα σπεύσουν να καταγγείλουν τον γενετικό σταλινισμό σύμπασας της Αριστεράς.

Δεν πρόκειται όμως περί αυτού.

Οι χρυσαυγίτικες πρακτικές ενός μικρού αλλά εκτραπέντος κομματιού της όποιας άκρας Αριστεράς έχουν καλλιεργηθεί σε εποχές κλινικά νεκρές για το ελληνικό προοδευτικό κίνημα αλλά γιγαντώθηκαν σε εποχές που κυριάρχησε η ανάγκη του βίαιου θεάματος. Είναι η άλλη όψη, ο σπασμένος καθρέφτης της ασύμμετρης κρατικής βίας που εκφράζουν οι μαινόμενοι ματατζήδες. Δεν πρόκειται για δικαίωση της «θεωρίας των άκρων». Απλώς επιδεικνύει μια αυτοαναφορική, σαδιστική αδιαφορία για την υπέρτερη βια που υφίσταται ο ελληνικός λαός και η ελληνική νεολαία.

Οι πρακτικές αυτές, δεν αφορούν αποκλειστικά μια οικτρή αλλά loud μειοψηφία. Έχουν τραφεί ή αποσιωπηθεί από τεράστιο μέρος της ελληνικής Αριστεράς, κυρίως στα πλαίσια των αποκαλούμενων «εορτασμών» του Πολυτεχνείου. Γιατί το ξύλο που πέφτει σταθερά εδώ και δεκαετίες στον πιο όμορφο ναό της Ελλάδας, πέφτει και από εξωκοινοβουλευτικές militia αλλά και από κοινοβουλευτικούς συγκροτημένους στρατούς. Οι ορχεοκρατούμενες «περιφρουρήσεις» που προσέρχονται με στρατιωτικό βηματισμό, το κιτς του καδρονιού, του δερμάτινου και του κράνους, αντί να περιφρουρούν τον κόσμο, τον λαό από τους ασφαλίτες και τα ΜΑΤ που ελέγχουν ό,τι κινείται πέριξ του συγκροτήματος σπέρνοντας αίσθημα ανασφάλειας σε μια μέρα μνήμης, από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και μετά, επιλέγουν το αυτοβαυκαλιστικό θέαμα.

Αυτό το φολκλόρ, σκοτεινό πανηγυράκι της φαντασιωμένης αναβίωσης του ιερού τριημέρου της 17Ν – για την προετοιμασία του οποίου εκατοντάδες άνθρωποι έχουν πάει μέσα στα χρόνια στο νοσοκομείο – στον πιο σημαντικό τόπο για το σύγχρονο αριστερό και δημοκρατικό κίνημα, πρέπει να κλείσει τον κύκλο του. Η φεστιβαλοποίηση της μνήμης, της υπερηφάνιας, ακόμα και του πένθους, είναι ανήθικη, απολίτικη, συντηρητική, επικίνδυνη στους καιρούς της έφιππης εφόρμησης της Ακροδεξιάς παράταξης και της ακροδεξιάς ρητορικής – παρασάγγας πιο επικίνδυνης από την πρώτη.

Οι εντός ή εκτός εισαγωγικών σοβαρές νεολαιίστικες παρατάξεις οφείλουν να έρθουν σε συνεννόηση για να παύσει η καπήλευση του πιο όμορφου αγώνα της ελληνικής νεολαίας. Να κλείσει ο κύκλος. Με αυτοπροστασία. Με αυτοθέσμιση.

Κάνοντας τόπο στους πολίτες, στα παιδιά, στα συνδικάτα, στους συλλόγους, στους μετανάστες, στα Τέμπη, στους Παλαιστίνιους.

Η Ακροδεξιά ξερογλείφεται καθώς παίρνει στο πιάτο αυτό που περίμενε χρόνια. Υπάρχει ορατός κίνδυνος οι ιερόσυλες τσιρίδες της περί μη ύπαρξης νεκρών το ’73 να δικαιωθούν από την ανάποδη από νεκρούς ή ανάπηρους που θα προκύψουν από τους οιονεί ένοπλους ενδοκινηματικούς ανταγωνισμούς.

Και επειδή σε αυτά τα θέματα δεν αρκού και δεν χωρούν ηθικολογίες και αόριστες προτροπές, να μερικές προτάσεις:

• Αντικατάσταση της «κατάληψης» του Πολυτεχνείου κατά το τριήμερο του Νοέμβρη από διάχυση εκδηλώσεων στις γειτονιές της Αθήνας, στην επαρχία, στα νησιά, στα χωριά, στα γήπεδα, στις μεγάλες «πιάτσες» του σαββατόβραδου.
• Περιμετρική περιφρούρηση του Πολυτεχνείου από κοινές ομάδες περιφρούρησης στα όρια του σημερινού αποκλεισμού που επιβάλλει η αστυνομία (από την ΑΣΟΕΕ μέχρι την Ομόνοια και από τα Εξάρχεια μέχρι την 3ης Σεπτεμβρίου).
• Διατήρηση του προγράμματος εκδηλώσεων και των εκθέσεων στους εσωτερικούς χώρους των κτιρίων του Πολυτεχνείου και ενιαία διοργάνωση αποκλειστικά καλλιτεχνικών εκδηλώσεων στους εξωτερικούς χώρους.
• Συντονισμός με προοδευτικά σωματεία εκπαιδευτικών για οργανωμένη και με συνεχή ροή προσέλευσης σχολείων στον χώρο του Πολυτεχνείου ώστε να δώσουν τον τόνο τα παιδιά.
• Δημιουργία web tv που θα λειτουργεί μέσα στο Πολυτεχνείο με τη συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών καθ’ όλη τη διάρκεια του τριημέρου.