Σαν σήμερα, το 1972, έφυγε ο Γιάννης Παπαϊωάννου σε τροχαίο! Ήταν μόλις 59 ετών αλλά είχε προλάβει ήδη να κλείσει 40 χρονάκια στο πάλκο και ν’ αφήσει παρακαταθήκη εκατοντάδων τραγουδιών.

Τις προάλλες στη Βουλή, ο πρωθυπουργός του ΟΠΕΚΕΠΕ. είπε στην Κωνσταντοπούλου να μην γκαρίζει και στον Βελόπουλο ότι είναι … σαχλαμαράκιας! Ο ευγενής από το Χάρβαρντ εμφανίστηκε ως νταής από το Χαρβάτι. Τι έγινε, ζοριστήκαμε και μαγκέψαμε;

Μπορεί πάλι, απλώς ο άνθρωπος να μην αντέχει πια το μέγεθος της συμφοράς του. Aς θυμηθούμε ότι όταν ήταν στα καλά του, διάνθιζε όλες τις ομιλίες του με στίχους μεγάλων ποιητών.

Ενας από τους ποιητές στο χώρο του, ήταν ο απαράμιλλος Γιάννης Παπαϊωάννου. Συνδυάζοντας τα δύο γεγονότα, δηλαδή την εμφάνιση του Κυριάκου ως μαχαλόμαγκα και την επέτειο του θανάτου του μπαρμπα-Γιάννη, του προτείνουμε ένα ποτ-πουρί από δέκα στίχους τραγουδιών του κατάλληλων για την περίσταση.

Θα μπορούσε λοιπόν στις επόμενες ομιλίες του στην Βουλή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που προβλέπονται αρκετές, να χρησιμοποιήσει λυρικές εκφράσεις σαν τις παρακάτω για να μην το κακοχαρακτηρίζουν ως αγροίκο. Άσε που τον ρόλο του μαχαλόμαγκα δεν τον έχει, καθόλου:

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΣΤΙΧΩΝ;

• Με το έξυπνο σου κόλπο βρίσκεις πάντα το κουμπί μου και μ’ αδειάζεις δίχως κόπο κάθε τόσο το πουγκί μου – τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι έξι το λαδόξιδο, έχεις κάνει του χεριού σου ένα ντερβισόπαιδο … (Βορίδης)
• Πήρα το δρόμο τον στενό, πήρα το μονοπάτι, γιατί έχω την καρδούλα μου από πληγές γεμάτη … (Βενιζέλος)
• Απ’ τις παρανομίες μου και τα μεγάλα σφάλματα, έπεσα θύμα συμφοράς και ήμουνα για κλάματα … (Φλωρίδης)
• Τα χρόνια φεύγουν γρήγορα σαν άγριο μπουρίνι κι απ’ την πλεονεξία μας τίποτε δεν θα μείνει! (Μητσοτάκης- αυτοκριτική)
• Βαδίζω με παράπονο και χύνω μαύρο δάκρυ, χωρίς να ξέρω που θα βγω, που θα με βγάλει η άκρη (Αυγενάκης)
• Το τελευταίο δειλινό πάντα θα σου θυμίζει, τα σφάλματα που έκανες και θα σε βασανίζει (Σαμαράς)
•  Καμιά φορά δεν σκέφτηκα τι θα γενεί το χάλι μου, για όλα φταίει το κεφάλι μου (Σκέρτσος)
• Αν καμιά φορά μπατήρω και δεν έχω δηλαδή που την κεφαλή να κλίνω, ποιος στον κόσμο θα με δει; (Γεωργιάδης)
• Zητάω για να τον εβρώ να ‘ξηγηθώ σαν το θεριό, ο ένας μας από τους δυό απ’ την ζωή να λείψει (Ανδρουλάκης)
• πέντε Έλληνες στον Άδη ταξιμάρανε κι απ’ του Άδη τα σκοτάδια την εσκαπουλάρανε … (ελληνική Αριστερά)

Υ.Γ.: γνωρίζω ότι στα χρόνια του Κολλεγίου ο κ Πρωθυπουργός υπήρξε ρέκτης του ρεμπέτικου οπότε ευελπιστώ πως η συμβολή μου θα πιάσει τόπο!