Μπορεί να είναι ανισόρροπος, αλλά ο Τραμπ είναι επιχειρηματίας, ξέρει να εκμεταλλεύεται τη θέση του, αποφασίζει μόνος και παίρνει ρίσκα. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δεν είναι εκλεγμένη, είναι παιδί του γερμανικού, χριστιανοδημοκρατικού κομματικού σωλήνα, πρέπει να ισορροπήσει με τα κράτη μέλη της ΕΕ που εκπροσωπεί και δεν ξέρει να διαπραγματεύεται. Η ανισομερής συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ- ΕΕ, που υπεγράφη χθες, είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα αυτής της ανισορροπίας.

Η εμπορική συμφωνία προβλέπει δασμούς 15% στις εισαγωγές ευρωπαϊκών προϊόντων στις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς ανάλογα μέτρα για τις εισαγωγές αμερικανικών προϊόντων στην ΕΕ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεσμεύτηκε επίσης να αγοράσει αμερικανικά ενεργειακά προϊόντα αξίας 750 δισεκατομμυρίων δολαρίων (640 δισεκατομμυρίων ευρώ) τα επόμενα τρία χρόνια, να επενδύσει 600 δισεκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και να αγοράσει αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλισμό σε αναλογίες που δεν έχουν ακόμη καθοριστεί – ένα «τεράστιο ποσό», σύμφωνα με τον Τραμπ.

Τα παραπάνω σημαίνουν σε γενικές γραμμές: τα ευρωπαϊκά προϊόντα ακριβαίνουν στις ΗΠΑ και γίνονται λιγότερο ανταγωνιστικά.. Η ΕΕ θα αγοράζει ακριβό αμερικανικό φυσικό αέριο και όχι φθηνό ρωσικό, κάτι που θα πληρώσουν οι Ευρωπαίοι καταναλωτές.

Θα κάνει επενδύσεις στις ΗΠΑ, αντίθετα με τις επείγουσες εκκλήσεις, όπως του Ντράγκι, για επενδύσεις στην παρακμάζουσα Ευρώπη. Και λες και δεν έχει πολεμική βιομηχανία, θα αγοράζει μαζικά αμερικανικά όπλα, ορισμένα από τα οποία θα δίνει δωρεάν στην Ουκρανία.

Η φοβισμένη Ούρσουλα περιέγραψε τη συμφωνία με όρους Τραμπ («τεράστια συμφωνία») και πρόσθεσε ότι είναι «η καλύτερη που θα μπορούσαμε να πετύχουμε». Στην πραγματικότητα δεν διαπραγματεύθηκε καθόλου τους προηγούμενους μήνες με την Ουάσιγκτον.

Δεν αντέδρασε με αντίποινα όταν ο Τραμπ επέβαλε για πρώτη φορά δασμούς νωρίτερα φέτος, πριν τους παγώσει προσωρινά. Στις συνομιλίες που ακολούθησαν, απείλησε τόσο χλιαρά για αντίποινα που κανείς -και πολύ περισσότερο ο Αμερικανός πρόεδρος- δεν την πήρε στα σοβαρά.

Όπως απέδειξαν και οι νίκες που πέτυχε η Κίνα στον εμπορικό της πόλεμο με τις ΗΠΑ, ο Τραμπ καταλαβαίνει μόνο από δύναμη. Όσο σε βλέπει να τρέμεις, τόσο του ανοίγει η όρεξη.

Η πρόεδρος της Κομισιόν, δεν μπόρεσε να πετύχει ούτε το στόχο του 10% που η ίδια είχε βάλει και είχε ήδη πετύχει η Μεγάλη Βρετανία. Για τη άνιση μεταχείριση, δεν έδωσε εξήγηση από καμία από τις δύο πλευρές.

• Διαβάστε επίσης: Διεθνή ΜΜΕ / Η «επόμενη μέρα» της εμπορικής συμφωνίας – Οι προσδοκίες Τραμπ και η αμηχανία των Ευρωπαίων

Χθες το βράδυ, ο Τζον Κλαρκ, πρώην ανώτερος αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το εμπόριο και τη γεωργία, την κατακεραύνωσε, ως τη «χειρότερη εμπορική συμφωνία όλων των εποχών». Ακόμη και ορισμένοι ευρωβουλευτές, έγραψε το Politico, από την ίδια την κεντροδεξιά οικογένεια της φον ντερ Λάιεν, την επέκριναν επειδή πλήττει την ευρωπαϊκή βιομηχανία.

«Μεταξύ των δύο μεγαλύτερων εμπορικών δυνάμεων του κόσμου, επικράτησε το δίκαιο του ισχυρότερου», σχολίασε χθες η βελγική Le Soir. «Η ΕΕ ανοίγει διάπλατα τις αγορές της, με 0% δασμούς».

Για τον αρθρογράφο του Spiegel Michael Sauga, οι Ευρωπαίοι έχουν πολύ απλά «συνθηκολογήσει με τον Ντόναλντ Τραμπ.. Στο όνομα της ειρήνης, εγκαταλείπουν αξίες και αρχές που προηγουμένως θεωρούσαν ιερές».

Ο Γάλλος Ολιβιέ Μπλανσάρ, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επέκρινε την πλήρη ανυπαρξία διαπραγματευτικής στρατηγικής: «Η ΕΕ θα μπορούσε να είναι πιο ισχυρή, μόνη της ή με συμμαχίες. Θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί για ταραχώδεις εποχές και αναταράξεις. Θα είχε επιτύχει μια καλύτερη συμφωνία και θα είχε στείλει ένα ισχυρό μήνυμα στον κόσμο. Ήταν μια χαμένη ευκαιρία».

Ως καλός διαπραγματευτής, ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε και τις διαφορές μεταξύ των κρατών μελών. Η Γερμανία ήθελε σίγουρα συμφωνία, για να περισώσει ότι μπορεί από την, πλέον προβληματική, αυτοκινητοβιομηχανία της. Μαζί με τον Γερμανό καγκελάριο, θετική αντίδραση είχε και η Τζόρτζια Μελόνι, η σημαντικότερη σύμμαχος του Τραμπ στην Ευρώπη.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος πίεζε για μια πιο σκληρή τακτική στις διαπραγματεύσεις, παρέμεινε χθες Κυριακή σιωπηλός.

Επειδή σε αυτές τις συμφωνίες ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, πολλά θα εξαρτηθούν από την τελική μορφοποίηση τους και την εφαρμογή τους. Είναι παραδείγματος χάριν ερωτηματικό πώς η Κομισιόν μπορεί να εξασφαλίσει ότι θα κάνει επενδύσεις 500 δις ευρώ στις ΗΠΑ. Θα κάνει η Κομισιόν τον επενδυτή ή θα τα βάλει η πρόεδρος από την τσέπη της;

Θα ικανοποιηθεί ο Τραμπ από την εφαρμογή της συμφωνίας ή θα θυμώσει και θα ζητήσει περισσότερα; Το βέβαιο είναι ότι η τακτική του, «του ταύρου εν υαλοπωλείο» αποδίδει καρπούς. Όσο φοβάται η ιδιοκτήτρια του υαλοπωλείου και οι πελάτες, τόσο περισσότερους.