Υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται· κι υπάρχουν βιβλία που σε χτυπούν σαν σφαίρα στο στήθος. Το «Να πεις την Ιστορία μου» της Ελένης Μαυρούλη και της Ελένης Παγκαλιά ανήκει στο δεύτερο είδος.

Είναι βιβλίο που δεν μπορείς να διαβάσεις χωρίς να θυμώσεις, χωρίς να πονέσεις, χωρίς να νιώσεις ντροπή για τη συνενοχή της σιωπής.

Είναι μια κραυγή απέναντι στη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ με τις πλάτες των δυτικών κυβερνήσεων.

Το βιβλίο παίρνει τον τίτλο του από το ποίημα του Ρεφαάτ Αλαρίρ, του Παλαιστίνιου ποιητή που οι ισραηλινοί δολοφόνησαν τον Δεκέμβρη του 2023, θάβοντάς τον κάτω από τα ερείπια μαζί με τα παιδιά και τις μνήμες. Η τελευταία του παρακαταθήκη –«να πεις την ιστορία μου».

Από τον Οκτώβριο του 2023, που ξεκίνησε η ισραηλινή επιχείρηση Σιδερένια Σπαθιά έως τις αρχές του Σεπτεμβρίου 2025, πριν δηλαδή την ολοκληρωτική εισβολή που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες, ισοπεδώνοντας ό,τι έχει απομείνει, έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω από 64 000 Παλαιστίνιοι. Ο αριθμός αυτός αυξάνεται καθημερινά.

Από αυτούς, τουλάχιστον 18.500 είναι παιδιά — σύμφωνα με στοιχεία του Al Jazeera στις 5 Σεπτεμβρίου 2025.

Σύμφωνα με την UNICEF, κατά μέσο όρο 28 παιδιά σκοτώνονται κάθε μέρα από βομβαρδισμούς, υποσιτισμό και έλλειψη βοήθειας.

Στη Γάζα έχει ξεσπάσει λιμός: Εκατοντάδες θάνατοι από πείνα και υποσιτισμό.

Περίπου 71.000 παιδιά κάτω των πέντε ετών αναμένεται να υποστούν σοβαρή οξεία υποσιτιστική κατάσταση τους επόμενους μήνες.

21. 000 παιδιά έχουν μείνει με αναπηρία, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Πάνω από 40. 500 έχουν τραυματιστεί, και μισά από αυτά μόνιμα.

Οι αριθμοί αλλά και οι εικόνες με τις οποίες έχουμε πλέον εξοικειωθεί είναι αδιάψευστες: συνοικίες ισοπεδωμένες, νοσοκομεία ερείπια, σχολεία που γίνονται τάφοι, παιδιά που πεθαίνουν σαν να είναι στατιστικά νούμερα, άνθρωποι που εξαφανίζονται κάτω από συντρίμμια, οικογένειες που λιμοκτονούν σε αποκλεισμένες ζώνες χωρίς καταφύγιο.

«Είναι λες και ζούμε την ημέρα της κρίσης, ή λες κι είμαστε στην κόλαση – αν και η κόλαση μάλλον θα ήταν πιο ευσπλαχνική», λέει, ενδεικεικά, η Φατίμα Λουμπάντ, 36 χρονών, που έφυγε με τα πόδια μαζί με τέσσερα παιδιά της.

Δεν υπάρχει καμία μάσκα. Το Ισραήλ δεν «αμύνεται», δεν «αντιμετωπίζει τρομοκράτες». Σκοτώνει, εκτοπίζει, βομβαρδίζει, ξεριζώνει. Στην Παλαιστίνη, το κράτος-αποικιοκράτης εξαπολύει μια γενοκτονία μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου με τη συνέργεια και συνενοχή των δυτικών κυβερνήσεων.

Ενδεικτικά τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών, με τα οποία η ισραηλινή κυβέρνηση έδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν αναγνωρίζει κανένα όριο, επιδεικνύοντας τη δύναμη που λέει στον κόσμο: «Δεν λογοδοτώ σε κανέναν».

Αεροπορική επίθεση στο Κατάρ εναντίον απεσταλμένων της Χαμάς, τη στιγμή που βρίσκονταν σε συνομιλίες για κατάπαυση πυρός με βάση νέα πρόταση «διαπραγμάτευσης» του Τραμπ. Οπως βεβαίωσε η υπεύθυνη Τύπου του Λευκού Οίκου ο αμερικανός πρόεδρος ήταν ενήμερος για την ισραηλινή επίθεση και ειδοποίησε το Κατάρ, το οποίο είναι σύμμαχος των ΗΠΑ και φιλοξενεί την κύρια αμερικανική βάση στη Μέση Ανατολή, για αυτό και δεν υπήρξε κάποια αντίδραση της αντιαεροπορικής άμυνας του Κατάρ, παρά την ωμή παραβίαση διεθνούς κυριαρχίας.

Το Κατάρ είναι η έβδομη χώρα της Μέσης Ανατολής στην οποία επιτίθεται το τελευταίο διάστημα το Ισραήλ. Παλαιστίνη, Λίβανο, Συρία, Ιράκ, Ιράν, Υεμένη. Μια ημέρα μετά την επίθεση στο Κατάρ νέα πολύνεκρη αεροπορική επίθεση στην Υεμένη.

Ταυτόχρονα ο Νετανιάχου ζήτησε πλήρης εκκένωση της Γάζας. Ο ισραηλινός στρατός κάλεσε τους Παλαιστίνιους που βρίσκονται στην πόλη της Γάζας να εκκενώσουν την περιοχή ενόψει της νέας επιχείρησης για την κατάληψη της Γάζας. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι, μανάδες με βρέφη, ηλικιωμένοι, τραυματίες, διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Πού να πάνε; Στην έρημο; Στους ήδη κατεστραμμένους καταυλισμούς;

Εν τω μεταξύ συνεχίζονται οι βομβαρδισμοί σε νοσοκομεία, σχολεία, καταφύγια. Δεν υπάρχουν πια «ασφαλείς ζώνες». Κάθε σπιθαμή γης στη Γάζα είναι στόχος. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: «Δεν θα σας αφήσουμε πουθενά να ζήσετε».

Σήμερα, Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου, ο ισραηλινός στρατός προειδοποιεί για «άνευ προηγουμένου βία» στη Γάζα και κλείνει τη βασική δίοδο διαφυγής των Παλαιστινίων.

Ακόμη και τα μεγάλα δυτικά μμε δεν μπορούν παρά να μιλούν για μια ανθρωπιστική τραγωδία χωρίς προηγούμενο.

Στη Γάζα, γράφεται μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας. Η πολεμική μηχανή του Τελ Αβίβ δε στοχεύει σε στρατιωτικούς στόχους – στοχεύει στην ίδια την ύπαρξη της Παλαιστίνης. Το αφήγημα της «αυτοάμυνας» δομημένου από την ίδια την «Διεθνή Τάξη» υπηρετεί τη διαιώνιση της κατοχής, την ισοπέδωση της αντίστασης, την μετατροπή της Γάζας σε τουριστικό θέρετρο, όπως οραματίζονται Τραμπ και Νετανιάχου . Θάβει κάθε ίχνος δικαιοσύνης κάτω από τα ερείπια της Γάζας και τα συντρίμμια της διεθνούς νομιμότητας.

Οι μεγάλες δυνάμεις, τα ανήθικα σύγχρονα καπιταλιστικά κράτη παριστάνουν τους ουδέτερους διαιτητές, μοιράζοντας υποκριτικές ανακοινώσεις και δηλώσεις συμπάθειας. Στην πράξη, τροφοδοτούν το Ισραήλ με όπλα, τεχνολογία και διπλωματική ασυλία. Ο ιμπεριαλισμός δείχνει για άλλη μια φορά το αποκρουστικό του πρόσωπο και η αποικιοκρατία ζωντανεύει σαν βρυκόλακας.

Αυτό που βλέπουμε είναι η πλήρης απογύμνωση του λεγόμενου «δυτικού πολιτισμού»: δήθεν δημοκρατίες που κλείνουν τα μάτια στη σφαγή, θεσμοί που μιλούν για «ανθρωπιστική βοήθεια» την ώρα που εγκρίνουν βομβαρδισμούς, ενώ βαφτίζουν αντισημτισμό την κριτική στο Ισραήλ και το σιωνισμό, ΜΜΕ που αναπαράγουν την προπαγάνδα του κατακτητή, μετατρέποντας τα θύματα σε «τρομοκράτες» και τον θύτη σε «θύμα».

Ο λαός της Γάζας δεν ζητά οίκτο, ζητά δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη δεν θα έρθει από τα Ηνωμένα Έθνη, ούτε από τις υποκριτικές πρωτεύουσες της Δύσης. Θα έρθει από τους ίδιους τους λαούς, από το διεθνιστικό κίνημα αλληλεγγύης, από τους ανυπάκουους στόλους που σαλπάρουν για τη Γάζα, από κάθε φωνή που αρνείται να σιωπήσει μπροστά στη γενοκτονία.

Γιατί σήμερα η Γάζα είναι το σύμβολο της παγκόσμιας αλήθειας: ή στέκεσαι με τον καταπιεστή, ή με τον καταπιεσμένο.

Όσο κι αν προσπαθεί το Ισραήλ να σβήσει την Παλαιστίνη, η αντίσταση δεν σβήνει. Από τα χαλάσματα, από τις πορείες στους δρόμους όλου του κόσμου, από τις φωνές που αρνούνται να καταπιούν την προπαγάνδα, η αλήθεια δυναμώνει: Αυτός ο πόλεμος δεν είναι ανάμεσα σε δύο στρατούς. Είναι ανάμεσα στον κατακτητή και τον κατεχόμενο. Ανάμεσα στον αποικιακό τρόμο και την ελευθερία.

Και γι’ αυτό ο αγώνας του παλαιστινιακού λαού είναι και δικός μας αγώνας. Είναι ο αγώνας όλων των καταπιεσμένων της Γης.

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται δύο χρόνια από την έναρξη της γενοκτονίας και λόγω της δουλειάς μου παρακολουθώ την καθημερινή ροή των ειδήσεων. Σε κάθε είδηση τα κυρίαρχα μμε από τα μεγάλα πρακτορεία έως ίσως και με μεγαλύτερο ζήλο τα ελληνικά κυβερνητικά, ΕΡΤ, ΑΠΕ, κ.ά φροντίζουν να υπενθυμίζουν στο τέλος κάθε είδησης πως η ισραηλινή επίθεση ξεκίνησε μετά από αυτήν της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 με την αιχμαλωσία ομήρων. Το βιβλίο με τίτλο «Να πεις την Ιστορία μου: Η κατοχή της Παλαιστίνης και ο διαρκής πόλεμος “αυτοάμυνας” του Ισραήλ», που έχουν γράψει οι Ελένη Μαυρούλη και Ελένη Παγκαλιά και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΨΜ, συμβάλει τα μέγιστα, φωτίζοντας κυρίως αυτό το αναγκαίο…την ιστορία των Παλαιστινίων πριν από την 7η Οκτωβρίου 2023. Ξεγυμνώνει το ισραηλινό καθεστώς θανάτου και την προπαγάνδα του, ξεγυμνώνει τη δυτική συνενοχή και διασώζει τη φωνή των αόρατων.

Δείχνει την κατοχή όπως πραγματικά είναι: Συρματοπλέγματα και φράχτες που κόβουν τη ζωή σε κομμάτια, μπουλντόζες που γκρεμίζουν σπίτια και χωράφια για να υψωθούν εποικισμοί, παιδιά που φυλακίζονται και βασανίζονται γιατί τόλμησαν να πετάξουν μια πέτρα, οικογένειες που μετρούν τις μπουκιές ψωμιού και τις σταγόνες νερού, γιατί το Ισραήλ διαχειρίζεται το πιο βασικό δικαίωμα ως όπλο εκβιασμού.

Η Γάζα παρουσιάζεται όπως είναι: η μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή στον πλανήτη. Το βιβλίο «Να πεις την Ιστορία μου» δεν είναι ακαδημαϊκή μονογραφία, είναι συνδυασμός: Χρονικό κατοχής και πολέμου. Αποδόμηση της ισραηλινής ρητορικής. Μαρτυρία ανθρώπινων ιστοριών.

Η ιστορία των Παλαιστινίων πρέπει να ειπωθεί. Η Ελένη Μαυρούλη και η Ελένη Παγκαλιά την είπαν. Να τη διαδώσουμε.