Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική, μέσω της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, (ΕΛ.Α.Σ), χωρίς αμφιβολία τάραξε τα νερά.

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις, όσο κι αν αμφισβητείται η αξιοπιστία τους και όσο κι αν θεωρούνται πρώιμες για να καταγράψουν την πραγματική δυναμική των νέων κομμάτων, εντούτοις είναι ενδεικτικές των τάσεων που επικρατούν και αναδεικνύουν αλήθειες που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.

Πρώτη αλήθεια είναι ότι η ΕΛ.Α.Σ. μπήκε δυνατά στο πολιτικό παιχνίδι.

Η δεύτερη θέση που καταλαμβάνει καθαρά, σε όλες τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις το κόμμα του κ. Τσίπρα, όπως και η τρίτη ή η τέταρτη, ανάλογα με τη δημοσκόπηση, θέση της Ελπίδας για Δημοκρατία της κας Καρυστιανού, από κοινού με τη μείωση της δύναμης των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης πολύ κάτω του 10%, δείχνουν ότι το πολιτικό σκηνικό αλλάζει και αναδιατάσσεται εκ θεμελίων.

Με την ΕΛ.Α.Σ. να κατέχει κυρίαρχη θέση σε αυτή την αναδιάταξη.

Και μόνον ο εκνευρισμός και η αμηχανία των υπολοίπων κομμάτων, από τη ΝΔ μέχρι το ΠΑΣΟΚ, που ξανάρχισαν τον πόλεμο φθοράς κατά του Αλέξη Τσίπρα, επαναφέροντας το πολιτικό κλίμα στην εποχή του… περσινά ξινά σταφύλια αντι – ΣΥΡΙΖΑ μετώπου, είναι ενδεικτικά του πόσο τον υπολογίζουν και πόσο τον φοβούνται.

Η κατάληψη, από το «χαίρεται», της δεύτερης θέσης από την ΕΛ.Α.Σ. δείχνει ότι οι ψηφοφόροι διψούν για αλλαγή πολιτικής. Και συγχρόνως δείχνει ότι εμπιστεύονται τις δοκιμασμένες λύσεις, με εμπειρία διακυβέρνησης, όπως είναι ο Αλέξης Τσίπρας, πιστεύοντας ότι αυτός μπορεί να φέρει την πολιτική αλλαγή.

Το εκλογικό σώμα φαίνεται να εμπιστεύεται τον πρώην πρωθυπουργό, καθώς η δυσφήμιση και οι τόνοι λάσπης σε βάρος του, που είχαν ριχτεί από το αντι – ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο για να κερδίσει τις εκλογές η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη, είτε έχουν διαψευσθεί από τον χρόνο που πέρασε και από τις εξελίξεις, είτε και απαντήθηκαν πειστικά από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα στην ΙΘΑΚΗ και στις περιοδείες του.

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά στην οριστική, πλέον, μείωση της δύναμης της ΝΔ. Η οποία, αν και παραμένει πρώτη δύναμη, με ποσοστά όμως που κινούνται σταθερά κάτω του 25%, φαίνεται να εγκαταλείπει οριστικά την ιδέα της αυτοδυναμίας στις εκλογές.

Η αποδυνάμωση του κυβερνώντος κόμματος, μετά από επτά χρόνια νεοφιλελεύθερων και αντικοινωνικών επιλογών που χαρακτηρίζονται από σκάνδαλα διαφθοράς, από συγκέντρωση του πλούτου σε μια επιχειρηματική ολιγαρχία, από αυταρχισμό και κοινωνικές αδικίες, από κατάργηση του κράτους δικαίου και από κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, είναι ένα στοιχείο που φαίνεται να μην ανατρέπεται, καθώς αποκτά πλέον μόνιμα χαρακτηριστικά.

Η απομόνωση της ΝΔ από τη συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος, το οποίο στις ποιοτικές μετρήσεις απορρίπτει τη ΝΔ σε ποσοστό πάνω του70% – 75%, όσο και η ενίσχυση των κομμάτων που ευαγγελίζονται την πολιτική αλλαγή, δείχνουν να φέρνουν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τη ΝΔ, έστω και αν τυπικά εξακολουθεί να κρατά, με ισχνά όμως ποσοστά, τα σκήπτρα του δημοσκοπικού μαραθώνιου.

Η τρίτη παρατήρηση αφορά στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο φαίνεται να είναι ο μεγάλος χαμένος της αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού. Γεγονός που σημαίνει ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κατέλαβε τη θέση αυτή μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα που του έδινε η πρωτοκαθεδρία του στη Βουλή, ανάμεσα στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Η αμφισημία του, να ταλαντώνεται μεταξύ της θέσης κας Διαμαντοπούλου για άλλοτε προεκλογική και τελευταία μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ αφενός και της θέσης του προέδρου του και των υπολοίπων στελεχών που «βλέπουν» προς τα αριστερά αφετέρου, όπως και η επιμονή τους να αρνούνται συνεργασίες με άλλα κόμματα του κεντροαριστερού χώρου, δεν βοήθησαν ώστε να πείσουν το εκλογικό σώμα ότι μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είναι εναλλακτική δύναμη εξουσίας. Και τώρα υφίσταται τις δημοσκοπικές συνέπειες αυτής του της αδυναμίας.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η σημερινή θέση του ΠΑΣΟΚ, να διαγκωνίζεται με τη νεοεμφανισθείσα κα Καρυστιανού για την κατάληψη της τρίτης ή της τέταρτης θέσης στο δημοσκοπικό ράλι, δεν δικαιολογεί τη στρατηγική του πρώτου κόμματος με διαφορά έστω και μιας ψήφου, που η ηγετική του ομάδα έχει χαράξει.

Η τέταρτη παρατήρηση έχει να κάνει με τα υπόλοιπα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης και κυρίως αυτά της κας Κωνσταντοπούλου και του κ. Βελόπουλου. Τα οποία τελευταία είχαν αυξήσει την επιρροή τους, αλλά τώρα δείχνουν να υποχωρούν μπροστά στην εμφάνιση μιας νέας πολιτικής δύναμης από τα αριστερά και μιας άλλης από τα δεξιά, που όμως και οι δυο αμφισβητούν σφοδρά τις κυβερνητικές επιλογές.

Και τα δυο αυτά κόμματα φαίνεται να εμφάνιζαν μέχρι τώρα αυξημένα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις περισσότερο ελλείψει κάποιας ισχυρής πολιτικής σταθεράς στην αντιπολίτευση, παρά γιατί είχαν πείσει ότι μπορεί να αποτελέσουν εναλλακτική δύναμη εξουσίας.

Η πέμπτη παρατήρηση αφορά στα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς που συρρικνώνονται, χάνοντας δυνάμεις εξ αιτίας διαρροών κυρίως προς την ΕΛ.Α.Σ.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ιστορικός ηγέτης υπήρξε ο Αλέξης Τσίπρας, θα πρέπει μετά την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ από αυτόν να απαντηθούν μια σειρά από ερωτήσεις.

• Γιατί ο κ. Τσίπρας σήμερα εκφράζει το καινούργιο στην πολιτική, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ και οι μέχρι προχτές σύντροφοι του κ. Τσίπρα, που έδιναν μαζί σκληρούς αγώνες απέναντι στη δεξια, έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο, όπως ο ίδιος και οι νέοι συνεργάτες του δηλώνουν;

• Γιατί η συνέπεια των στελεχών που έμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2023 και που αγωνίζονται όλα αυτά τα χρόνια με νύχια και με δόντια εντός και εκτός Βουλής απέναντι στο οικονομικό κατεστημένο που εκπροσωπεί ο κ. Μητσοτάκης, τα τοποθετεί στο περιθώριο της πολιτικής ιστορίας;

• Και πως συμβαίνει και κάποιοι… άκαπνοι στους κοινωνικούς αγώνες, που κάποτε μάλιστα κατηγορούσαν τον κ. Τσίπρα και την αριστερά και που τώρα… είδαν φως και μπήκαν, εμφανίζονται σήμερα στο πλευρό του πρώην πρωθυπουργού σαν οι νέες και φερέλπιδες πολιτικές δυνάμεις που θα φέρουν την πολιτική αλλαγή;

• Κι ακόμη, πως σκέπτεται ο Αλέξης Τσίπρας να ανταποκριθεί στο αίτημα για συνθέσεις και συνέργειες που με αγωνία εκφράζουν οι προοδευτικοί ψηφοφόροι απέναντι στον κατακερματισμό της αριστεράς, αν δεν μπορεί να συμφωνήσει και να συνεργαστεί ούτε με το κόμμα του οποίου μέχρι πρότινος ηγούνταν και το οποίο ο ίδιος οδήγησε στην κυβερνητική εξουσία στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων;

• Και πως σκέπτεται ο Αλέξης Τσίπρας να ανταποκριθεί στο αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με αποφάσεις των συλλογικών του οργάνων δηλώνει, σε βαθμό παρεξήγησης, ότι επιδιώκει συνεργασία με άλλα κόμματα του προοδευτικού χώρου και ιδίως με το κόμμα του πρώην ηγέτη του, του κ. Τσίπρα;

Από τις απαντήσεις σε αυτά τα καίρια ερωτήματα, που αποτελούν τις επόμενες προκλήσεις της ΕΛ.Α.Σ, όπως επίσης και από τη σοβαρότητα, την ικανότητα, την εμπειρία, την πολιτική καθαρότητα, τη συνέπεια, την εντιμότητα και την αξιοπιστία της ομάδας που θα πλαισιώσει τον πρώην πρωθυπουργό, θα κριθεί τόσο η αξιοπιστία και η ανθεκτικότητα της ΕΛ.Α.Σ., όσο και η δυνατότητά της να ενισχυθεί περαιτέρω και να καταλάβει τελικά την πρώτη θέση.

Μια πρώτη θέση που θα δώσουν, κατά προτεραιότητα, οι αριστεροί και προοδευτικοί ψηφοφόροι που κάποτε έδωσαν τη νίκη με ποσοστό 36% στον ενιαίο, τότε, ΣΥΡΙΖΑ. Οι οποίοι, απογοητευμένοι σήμερα από τις εξελίξεις και τις πολυδιασπάσεις, γύρισαν στα σπίτια τους και απέχουν από τις εκλογές.

Σε αυτούς τους ψηφοφόρους οφείλει να απευθυνθεί κατά προτεραιότητα η ΕΛ.Α.Σ.

Τις πρώτες εντυπώσεις τις κέρδισε ήδη η ΕΛ.Α.Σ του κ. Τσίπρα. Αποτέλεσμα μιας επαγγελματικής επικοινωνιακής στρατηγικής και ενός πολιτικού ηγέτη με αδιαμφισβήτητες ικανότητες και αρετές που επιστρέφει με αξιώσεις για μια δεύτερη ευκαιρία και για μια ακόμη έντιμη και επιτυχή κυβερνητική θητεία.

Τώρα μένει η ΕΛ.Α.Σ. να εγκαθιδρυθεί στο πολιτικό σκηνικό ως δύναμη πολιτικής αλλαγής.

Και επειδή το κόμμα του κ. Τσίπρα εξ αρχής εμφανίστηκε σαν «η ομάδα που κερδίζει», ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει να δώσει μεγαλύτερη σημασία στο εξής στη συγκρότηση αυτής της αξιόπιστης και ικανής ομάδας με στελέχη μπαρουτοκαπνισμένα, έμπειρα και εγνωσμένης αξίας και εντιμότητας, που μπορούν να εμπνεύσουν και να ξεσηκώσουν τους απογοητευμένους αριστερούς και προοδευτικούς ψηφοφόρους.

Κανείς δεν μπορεί μόνος του να τα βάλει με το πανίσχυρο οικονομικό κατεστημένο της χώρας, το οποίο εκφράζει σήμερα με επιτυχία ο κ. Μητσοτάκης.

Ο οποίος, άλλωστε, έχει συνθέσει 5 πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους για να κυβερνήσει επί δυο τετραετίες, (Κοινωνική Δεξιά, Νεοφιλελεύθερη Δεξιά, Πατριωτική Δεξιά, Ακροδεξιά του κ. Καρατζαφέρη και Ακραίο Κέντρο).

Για να κερδίσει η ΕΛ.Α.Σ. αυτή τη συντηρητική συμμαχία, αλλά και για να επαληθεύσει την ταυτότητά της ως πραγματική Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, πρέπει να μπορέσει να εμπνεύσει τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο και συγχρόνως να σηκώσει από τον καναπέ την ωραία κοιμωμένη του αριστερού εκλογικού σώματος.

Και αυτό χρειάζεται σύνθεση και όχι επιλεκτικούς αποκλεισμούς ομογάλακτων πολιτικών χώρων.