«Λυπάμαι που μια μικρή ομάδα ανθρώπων προσπαθεί να καταστρέψει τη θαυμάσια πολιτιστική σχέση μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας η οποία διατηρείται με μεγάλη επιτυχία εδώ και πολλά χρόνια». Αυτή ήταν η απάντηση της Γλυκερίας σε Ισραηλινό μέσο, σε σχέση με το πλήθος των αντιδράσεων που προέκυψαν από το γεγονός ότι είναι η μόνη Ελληνίδα τραγουδίστρια που δεν ακύρωσε συναυλία της στο Ισραήλ, εν μέσω γενοκτονίας και διεθνούς κατακραυγής.

Δεν ξέρω ποια από τις λέξεις και τις φράσεις που χρησιμοποίησε η τραγουδίστρια μου προκαλεί μεγαλύτερο αποτροπιασμό. Το «μια μικρή ομάδα ανθρώπων»; την ώρα που η αλληλεγγύη όχι μόνο από τους ομότεχνους της μεγαλώνει στην Ελλάδα και την παγκόσμια κοινότητα; Έως και τα βραδυκίνητα διεθνή δίκτυα ξύπνησαν για να σώσουν τελευταία στιγμή την όποια αξιοπρέπεια τους απέμεινε. Αξιοπρέπεια που βούλιαζε κάτω από ηχηρή αφωνία τους στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στη χειρότερη ταυτιζόταν με τα συμφέροντα του Ισραήλ. Δεν άκουσε τίποτα η κυρία Γλυκερία για τις κινητοποιήσεις στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του δυτικού κόσμου και τις διώξεις που ακολούθησαν; Δεν είδε τους καλλιτέχνες να υψώνουν παλαιστινιακά μαντήλια;

Δεν άκουσε πως η ταινία που απέσπασε το πρώτο βραβείο στο φετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι μία κραυγή υπέρ της παύσης των εχθροπραξιών από την πλευρά του Ισραήλ; Δεν είδε την Τάνια Τσανακλίδου, τη Μάρθα Φριτζήλα, τον Φοίβο Δεληβοριά, τη Νατάσσα Μποφίλιου, τον Μίλτο Πασχαλίδη και τόσους άλλους συναδέλφους της να μιλούν για το έγκλημα; Ποια είναι λοιπόν η μειοψηφία στην οποία μας έχει κατατάξει η τραγουδίστρια; Μήπως εκείνη ανήκει στην ισχνή μειοψηφία των καλλιτεχνών που όχι μόνο αποδέχονται την πρόσκληση του κράτους – εγκληματία, αλλά το υπερασπίζεται κιόλας με τις μετέπειτα δηλώσεις τους;

Πάμε τώρα στην «θαυμάσια πολιτιστική σχέση μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ». Τι είδους πολιτισμός αναπτύσσεται άραγε σε ένα κράτος που μεθοδικά καταδυναστεύει έναν λαό, εκτοπίζοντας τον σταδιακά και υποβάλλοντας τον σε βασανιστήρια μέχρι που τραβάει την πρίζα κι από τις τελευταίες πηγές ζωοδότησης του; Ωστε να πεθάνει, να αφανιστεί, αφού έχει ταπεινωθεί εκλιπαρώντας τη διεθνή κοινότητα να πράξει έστω το αυτονόητο: την τήρηση των διεθνών συμβάσεων και νόμων;

Η λέξη πολιτισμός δεν συνδέεται μόνο με την καλλιτεχνία, τη διανόηση, τη φιλοσοφία, την τεχνολογία αλλά και με τον σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες. Είναι πρωτίστως το σύνολο αυτών των αξιών η κουλτούρα της κάθε περιοχής, γι’ αυτό κι οι καλλιτέχνες δεν κρίνονται μόνο από το έργο τους αλλά και από το πως  το ίδιο τους το έργο και η ίδια τους η στάση, έχει συμβάλλει στον πολιτισμό της ανθρωπιάς.

Κι επειδή το καλλιτεχνικό έργο διαχωρίζεται από τον καλλιτέχνη, η ιστορία έχει καταγράψει και περιπτώσεις ταλαντούχων ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο συνομίλησαν με καθεστώτα όπως εκείνο της ναζιστικής Γερμανίας αλλά το ασπάστηκαν κιόλας. Και όσο μεγάλο κι αν ήταν το ταλέντο τους, η ανθρωπότητα έχει δικαίωμα -αν όχι υποχρέωση- να ανατριχιάσει στο άκουσμα της είδησης πως αυτά τα έργα τέχνης κοσμούσαν τους τοίχους των σφαγέων ή διασκέδαζαν οι ήχοι τους εκείνους που λίγο πριν ή λίγο μετά, πραγματοποιούσαν πογκρόμ κι έκαιγαν στους φούρνους εβραίους, κομμουνιστές, αναρχικούς κι ομοφυλόφιλους.

Αν η Γλυκερία λοιπόν, πήγαινε να τραγουδήσει στο Ισραήλ σμίγοντας τη φωνή της με τους ισραηλινούς καλλιτέχνες που τάσσονται στο πλευρό του άγρια δοκιμαζόμενου παλαιστινιακού λαού, θα είχε επιτελέσει και με το παραπάνω το καθήκον της και θα είχε ένα νόημα η φράση της περί «…θαυμάσιας πολιτιστικής σχέσης μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ». Γιατί αν με αυτή τη φράση εννοεί τον εναγκαλισμό της κ. Μενδώνη με τον ομόλογο της και του κ. Μητσοτάκη με τον σφαγέα Νετανιάχου, αυτό δεν είναι πολιτιστική σχέση, είναι διπλωματία που υπερασπίζεται τη θανατοπολιτική.

Και το Ισραήλ του οποίου την πρόσκληση αποδέχτηκε και υπερασπίζεται η Γλυκερία, επιβάλλει τη θανατοπολιτική του σε εκατομμύρια ανθρώπους. Σήμερα πλέον, έχουν καταλάβει κι οι πιο αδαείς για ποιον λόγο γίνεται λόγος για μεθόδους ναζί από την πλευρά του Ισραήλ. Έχουν ακούσει αξιωματούχους του υπερασπίζονται τον αφανισμό παιδιών, να δαιμονοποιούν έναν ολόκληρο λαό, να τον αφανίζουν χωρίς κανέναν οίκτο υπό το βλέμμα μιας βαθιά συνένοχης διεθνούς κοινότητας.

Το ελάχιστο που θα είχε να κάνει η κάθε Γλυκερία, είναι να προσφέρει ένα ΌΧΙ. Ένα όχι που σε άλλους στοιχίζει την ίδια τους τη ζωή.

Καλό είναι να τελειώνουμε με τη φράση που επαναλαμβάνουν ορισμένοι καλλιτέχνες που ξεπλένουν εν γνώσει ή εν αγνοία τους εγκληματικές πολιτικές κι εγκληματίες ότι «η τέχνη ενώνει» ή «η μουσική ενώνει». Ας δούμε ποιους ενώνει η τέχνη τους κάθε φορά: Τους εγκληματίες ή τα θύματα; Ποιους εξυπηρετεί; Εκείνους που ρίχνουν τη σφαίρα ή εκείνους των οποίων το αίμα χύνεται σε μια ερειπωμένη γη; Και μια συνθήκη γενοκτονίας δεν μπορεί να γίνει έδαφος άσκησης ύφους ίσων αποστάσεων. Η ερώτηση είναι απλή:

Θα τραγουδούσατε στο σαλόνι του Φύρερ; Γιατί ο Νετανιάχου έτσι συμπεριφέρεται στον λαό της Γάζας. Ένας λαός, που αν γνώριζε το ρεπερτόριο της τραγουδίστριας κι είχε κουράγιο να απαντήσει στη στάση της μπορεί να απαντούσε με το σμυρνέικο «Τι σε μέλλει εσένανε από που είμαι εγώ».