Romeria, είναι η ισπανική λέξη για το προσκύνημα. Όχι για οποιοδήποτε προσκύνημα θρησκευτικού χαρακτήρα, αλλά ουσιαστικά για μια γιορτή, γεμάτη χορούς, τραγούδια και στολίδια, που κρατάνε ενίοτε και πολλές μέρες.

Οι ρίζες βρίσκονται στην Ανδαλουσία, αλλά το διασημότερο σημερινό προσκύνημα στον κόσμο, η μεγάλη πορεία προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, βρίσκεται στην Γαλικία. Εκεί ακριβώς όπου διαδραματίζεται και η νέα ταινία της Κάρλα Σιμόν, της 39 χρονης Καταλανής δημιουργού, που πρόλαβε ήδη πριν δύο χρόνια να κερδίσει στο Βερολίνο τη Χρυσή Αρκτο με το “Αλκαράς” (Οι ροδακινιές του Αλκαράς) μια αριστουργηματική ταινία για την τροφό μας, τη μητέρα γη και το βίαιο ξεπούλημά της χάριν της περιβόητης “ανάπτυξης”.

Στη ”Ρομερία”, η Κάρλα Σιμόν ονομάζει την 17χρονη ηρωίδα της Μαρίνα, όχι τυχαία, αλλά επειδή όλη η αναζήτηση, το προσκύνημα δηλαδή της Μαρίνας, ξετυλίγεται γύρω και μέσα στη θάλασσα. Στην πλατιά θάλασσα του Ατλαντικού που βρέχει τις ακτές της Γαλικίας και όχι στη “λίμνη”, όπως λέει σε κάποια στιγμή ένας από τους ήρωες, της Μεσογείου.

Η Μαρίνα ψάχνει την μοίρα των βιολογικών γονιών της που τους γνώρισε ελάχιστα και που έζησαν τον έρωτά τους στο Βίγο της Γαλικίας, σε ένα διαμέρισμα που βρισκόταν πολύ ψηλά, με πανοραμική θέα στη θάλασσα όπως μαθαίνουμε από τα πρώτα πλάνα της ταινίας. Πρώτο πρώτο πλάνο της ταινίας εξάλλου, είναι ένα μικρό τρίγωνο άσπρο πανί στον ορίζοντα μιας θάλασσας. Ένα μικρό τρίγωνο άσπρο πανί, όπως αυτά που ζωγραφίζαμε παιδάκια για να απεικονίσουμε ένα καραβάκι.

Η Μαρίνα το παιδί του έρωτα, το παιδί της θάλασσας επιστρέφει στην πατρίδα και στην οικογένεια του πατέρα της, με μεγάλες προσδοκίες, με μεγάλη αγωνία και με μια κάμερα στο χέρι. Το πρόσχημα είναι ένα πιστοποιητικό που να βεβαιώνει ότι αυτός είναι ο βιολογικός της πατέρας, αφού οι γονείς της δεν είχαν κάνει γάμο, πιστοποιητικό που της χρειάζεται για να πάρει μια υποτροφία. Τα αυτοβιογραφικά στοιχεία είναι και εδώ παρόντα, αφού το ημερολόγιο της μητέρας της που οδηγεί τη Μαρίνα στην αναζήτηση της ρίζας και της αλήθειας, είναι περίπου τα γράμματα που βρήκε η Κάρλα Σιμόν, που έμεινε ορφανή από μητέρα σε ηλικία έξη ετών.

Θείες, θείοι και ξαδέρφια την υποδέχονται με ανοιχτές αγκάλες και την φιλοξενούν στο μεγάλο ιστιοπλοϊκό τους, όπου μαθαίνει την λατρεία του πατέρα της για την ιστιοπλοΐα και ότι είχε διασχίσει κάποτε μαζί με τη μητέρα της, ολόκληρο τον Ατλαντικό. Νέοι, θαρραλέοι, ωραίοι και ερωτευμένοι. Και τοξικομανείς. Αυτή την πρώτη σκληρή αλήθεια την μαθαίνει από το θείο της τον Ιάγο, το μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Ο οποίος της εξηγεί ότι δεν ήταν επιλογή των γονιών της να κάνουν χρήση ηρωίνης, απλώς δεν μπορούσαν να σταματήσουν, ήταν μια ανίατη αρρώστια. Μια αρρώστια που εξαπλώθηκε αστραπιαία στη νεολαία της Ισπανίας στη δεκαετία του ’80 αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας του Φράνκο και που ξεκίνησε ως κάτι επαναστατικό, κάτι απελευθερωτικό, κάτι περίπου γιορταστικό του τέλους της φρίκης. Ήταν το κίνημα La movida, ένα ξέσπασμα της ισπανικής νεολαίας μετά από την καταπίεση 40 χρονών φασιστικού καθεστώτος. Το κίνημα συνέπεσε με την εμφάνιση του AIDS και οι συνέπειες ήταν τραγικές.

Αν οι αγκαλιές των θεiων είναι ανοιχτές, οι αγκαλιές που θα πρεπε να ναι πιο ζεστές από όλες, οι αγκαλιές των παππούδων, είναι ανεξήγητα ψυχρές και άδειες. Η μεγαλοαστή γιαγιά σχεδόν δεν κοιτάζει το κορίτσι ενώ ο πρώην μεγαλοβιομήχανος παππούς, επιχειρεί να εξαγοράσει την υπογραφή του στο πιστοποιητικό που ζητάει η Μαρίνα, με ένα φάκελο γεμάτο χρήματα.

Από δω και πέρα δεν περιγράφω άλλο που λένε, γιατί θα κάνω σπόιλερ, σας λέω όμως ότι αρχίζει μια διαφορετική ταινία, μια ταινία μέσα στην ταινία, που σηματοδοτείται από την εμφάνιση ενός γάτου. Ένας γάτος που ακολουθεί τη Μαρίνα στην προκυμαία και που μπαίνει μαζί της σε μια βάρκα. Η Μαρίνα και ο γάτος απλώνονται στ΄ ανοιχτά και αρχίζει έτσι η περιπλάνηση στη χώρα των τραυμάτων, όπου η Μαρίνα μεταμορφώνεται, μικραίνει και μεγαλώνει ανάλογα με το πού βρίσκεται, ενώ ο σοφός γάτος παρακολουθεί. Οπως ακριβώς η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων και ο περίφημος γάτος του Τσέσιρ, που εμφανίζεται και εξαφανίζεται ανάλογα με την διάθεση του.

Δεν είναι μια απλή ανατροπή αυτό που συμβαίνει στο τελευταίο κομμάτι της ταινίας: το σήμερα βυθίζεται και ταυτίζεται με το χθες, για να μπορέσει να συνεχίσει στο αύριο. Και όπως λέει ο σοφός γάτος του Τσέσιρ :

«Μόνο λίγοι βρίσκουν τον δρόμο τους. Άλλοι δεν το αναγνωρίζουν όταν τον βρίσκουν. Και άλλοι δεν θέλουν καν να τον αναγνωρίσουν.»

Η Μαρίνα σίγουρα θέλει. Το αν θα τα καταφέρει, θα το μάθετε βλέποντας την ταινία.

Μια ακόμα εξαιρετική ταινία που μας προσφέρει η Weird wave, αυτή η σινεφίλ εκλεκτική εταιρεία που μας χάρισε πέρσι το καλοκαίρι το εκπληκτικό “44” και πέρσι το χειμώνα το συνταρακτικό “Ενα απλό ατύχημα”του Τζαφάρ Παναχί, Χρυσό φοίνικα των Καννών.

Το καλοκαίρι προμηνύεται συναρπαστικό.