Στις 17 Αυγούστου του 2002 τα πτώματα δύο νέων κοριτσιών, ηλικίας μόλις 10 ετών, της Holly Marie Wells και της Jessica Amiee Chapman, ανακαλύφθηκαν σε προχωρημένη σήψη στην περιοχή του Soham, στο Cambridgeshire της Αγγλίας. Τα δυο κοριτσάκια είχαν απαχθεί στις 4 Αυγούστου ενώ πήγαιναν να αγοράσουν ζελεδάκια από μηχάνημα στη γειτονιά τους.

Ως δολοφόνος αποκαλύφθηκε αργότερα ο φύλακας σχολείων Kevin Huntley, φίλος της δασκάλας τους- ειδικής παιδαγωγού της τάξης τους, της Maxine Ann Carr, η οποία κάλυψε αρχικά, παρέχοντάς του άλλοθι, τον δολοφόνο. Καμια κοινωνία δεν εξεγέρθηκε εναντίον της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Την ίδια πάνω κάτω εποχή, ένας πατέρας στην Ελλάδα δολοφονούσε με απίστευτη αγριότητα την 12χρονη κόρη του, ένα κοριτσάκι που είχε γράψει εκείνο το σπαρακτικό γράμμα στον Άγιο Βασίλη παρακαλώντας τον’ να την αφήσει να πάει κοντά στη μανούλα της’, και όμως, παρά την ομολογία του δεν μπήκε παρά ελάχιστα στην φυλακή, γιατι είχε βρει καταφύγιο στο μοναστήρι των παπαροκάδων, και ο τοπικός Μητροπολίτης παρενέβην αγρίως στην δίκη υπερ του ‘μετανοημένου’, παρά την μαρτυρία γειτόνισσας πως της είχε πει ότι το καλύτερο μέρος να κρυφτείς μετά από έγκλημα είναι σε Μοναστήρι’. Καμιά κοινωνία δεν εξεγέρθηκε εναντίον των πατεράδων ή των μοναχών.

Το 2017 στους περίφημους Delphi murders, με θύματα 2 μικρά κοριτσάκια πάλι, της Abigail Williams και της Liberty German, παρά τον ισχυρισμό (πιθανότατα παπάτζα κατ’ εμέ) ότι μέλη ότι μέλη της παγανιστικής λευκής αδελφότητας, των Odinism, τις είχαν θυσιάσει, καμιά τοπική κοινωνία δεν καβάλησε την φήμη για να επιτεθεί σε λευκούς. Και σε καμιά από αυτές τις εξοργιστικές περιπτώσεις κανένα φεμινιστικό κίνημα δεν κάλεσε σε συλλογικές τιμωρίες αθώων ανδρών. Κι αυτά είναι μονάχα δύο από τα συγκλονιστικά πολλαπλάσια περιστατικά.

Κι όμως κάτι τέτοιο, ένα πογκρόμ εναντίον όλων των αλλόθρησκων μεταναστών και προσφύγων, εξελίσσεται αυτές τις ημέρες στην Αγγλία μετά τις φριχτές δολοφονίες των 3 τραγικών κοριτσιών. (να μας πουν, όμως, και κάποιοι αντιεξουσιαστές, τώρα η αστυνομία -που γενικά δεν είναι αθώα αλλά χρειάζεται να παρεμβαίνει- να κάνει ή να μην κάνει την δουλειά της σε μια εξέγερση -και- ‘από τα κάτω’). Βλέπετε τον ορθολογισμό τον χρησιμοποιούμε κατά το δοκούν και μόνο όταν ο θύτης μας μοιάζει. Καταρχήν τα πρώτα και βασικά θύματα της ιστορίας παραμένουν τα τρία αγρίως δολοφονημένα κοριτσάκια, οι Bebe King, (6 ετών), Elsie Dot Stancombe, (7) και η Alice Dasilva Aguiar, (9) αλλά και τα υπόλοιπα, όπως και οι δυο ηρωικές ενήλικες γυναίκες, που δίνουν μάχη για την ζωή τους.

Αλλά το 2ο θύμα είναι, τελικά, και για μία ακόμη φορά, η κοινή (και) με την βιβλική έννοια γνώμη που ποδηγετείται, όχι μόνο υπνωτιζόμενη κι ας εγείρει τοπικές εξεγέρσεις, αλλά υπνωτίζοντας την ίδια ώρα με τις ιδεοληψίες της σε ένα διπλό παιχνίδι όπου οι εξουσίες απορρέουν κι από πάνω κι από Κάτω, όπως τόσο συχνά συμβαίνει. Λες κι η Αγγλική κοινωνία είχε ανάγκη κάπου να ξεσπάσει την πολύχρονη κρίση της, σαν σπίθα σε άγρια σπαρτά διαχύθηκαν από μαραφέτια όπως τούτο εδώ ψευδείς ειδήσεις, όπως του θύτη που ήταν μουσουλμάνος και πέρασε στην Αγγλία με βάρκα κλπ.

Το προφίλ του φερόμενου ως δράστη, όμως, του Axel Rudakubana, που παρά το ανήλικο της ηλικίας του δόθηκε στη δημοσιότητα, δεν αντιστοιχεί με κάτι τέτοιο, με μια διαφορά; Το χρώμα του δέρματός του. Ο Rudakubana, από Χριστιανό πατέρα (από αυτούς που σφάζονται από τους εξτρεμιστές μουσουλμάνους της Αφρικής, και είναι θέμα το ότι σιωπούμε) και μιας μητέρας που έμενε σπίτι ήταν ενεργό μέλος της εκκλησίας του, τραγουδούσε στο κατηχητικό. Και, 12-13 ετών, είχε λάβει μέρος στην εκστρατεία του BBC για παιδιά ευρισκόμενα σε ανάγκη. “Ηρθε πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου” είπε και μιλούσε για τα Χριστούγεννα… Βαθιά απομονωμένος και αυτιστικός σύμφωνα με την γνωμάτευση, παρουσιάζει περισσότερο τα χαρακτηριστικά ενός incel, φαινόμενο με εκατοντάδες θύματα, κυρίως γυναίκες κάθε ηλικίας και πάλι μα και ζευγαρωμένους άνδρες, παρά ενός τζιχαντιστή.

Ψιλά γράμματα για μια κοινωνία που έχει δεκαετίες μουσουλμάνους στο εσωτερικό της, όπου η νέα μόδα των τυφλών δολοφονιών με μαχαίρι στους δρόμους έχει παράξει πολλά θύματα νεαρής ηλικίας. (για τα φυλακισμένα μνήματα της Κύπρου κι όχι μόνο της Κύπρου (να μιλήσουμε για τα 6χρονα στο Κονγκό; ) δεν θα γραψω γιατί είναι όντως αμετροεπής η σύγκριση, θα επισημάνω όμως την σιωπή των πληθυσμιακών αυτών τμημάτων όταν θύματα είναι παιδιά των ’άλλων΄, κι όχι αυτό δεν αθωώνει ούτε την σιωπή των ισλαμοφασιστών για πλευρές της δικής τους ιστορίας όπου και εκεί για όλα φταίει μόνιμα ο δικός τους ‘άλλος’, αλλά αυτούς τους καταδικάζουν -και σωστά- οι εκ Δύσης βολεμένοι…).

Το ότι ο ισλαμοφασισμός είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο και πρέπει, όπως κι ο δυτικός με τον οποίον αλληλοτροφοδοτείται προς δόξαν όσων τους χειραγωγούν, να πολεμιέται σκληρά, είναι αλήθεια. Και κατά περιπτώσεις υπάρχει έλλειμμα που αγνοεί με απαραδεκτο τρόπο θύματα από τον φόβο για τον σεπαρατισμό (πώς φαίνονται οι κακοχωνεμένες θεωρητικές γνώσεις…). Το ότι όμως όλοι οι μουσουλμάνοι είναι ισλαμοφασίστες και πως μια απολύτως καταδικαστέα και αποτρόπαιη πράξη μπορεί να οδηγεί επιλεκτικά στην συλλογική ενοχή θυματοποιώντας έως χθες γείτονες δεκαετιών είναι εντελώς διαφορετικό. Και βαθιά επικίνδυνο, πέρα από κυνικό και χυδαίο. Άλλωστε, έτσι απαντά πάντα ο φασισμός, κι αυτός που αναγνωρίζει, κι αυτός που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του, διαχεόμενος σε όλους φοβάμαι τους χώρους. Προσφέρει απλουστευτικές απαντήσεις σε σύνθετα φαινόμενα αποδίδοντας έωλα την ενοχή σε ένα μόνο πράγμα. Συνεχίστε… Γιατί να ξεβολευτείς άλλωστε ψάχνοντας την ζωή και την κοινωνία σου παραπάνω;