Διάβασα την ανάρτηση της ειδικευόμενης χειρουργού στο Νοσοκομείο της Χίου (θα το διαβάσετε παρακάτω), μια περιγραφή πολέμου, του πολέμου κατά των προσφύγων και των μεταναστριών, που παράγει καθημερινά νεκρούς και τραυματίες. Ενός πολέμου που διεξάγεται εντός ενός άλλου, του πολέμου που έχει εξαπολύσει αυτή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις στα νοσοκομεία. Γράφει η γιατρός πως σήκωσαν το βάρος, στο πόδι όλη νύχτα και την επόμενη μέρα βάρδια κανονικά, πως έμειναν “Άνθρωποι για τον άνθρωπο σε ένα περιβάλλον απάνθρωπο”.

Και σκέφτομαι για πόσο καιρό ακόμη θα μπορούν. Για πόσο καιρό ακόμη θα είναι νόμιμο να περιθάλπτεις “λαθρομετανάστες”. Ο νέος νόμος Πλεύρη, ποινικοποιεί την εργασία σε Διεθνείς Οργανισμούς και ΜΚΟ γύρω από το προσφυγικό/μεταναστευτικό, ονομάζοντας τη στήριξη και την αλληλεγγύη συμμετοχή στη διακίνηση ανθρώπων. Στο Ιράν, το καθεστώς περνάει από δίκη το προσωπικό των νοσοκομείων που περιέθαλψε τους/τις τραυματίες από τις διαδηλώσεις.

Οι γιατροί είναι αντιμέτωποι και αντιμέτωπες με την κρεμάλα. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αποχωρούν από τη Γάζα, εκδιώκονται στην πραγματικότητα από το Ισραήλ, επειδή αρνούνται να καταδώσουν τους/τις εργαζόμενες τους. Πόσο μακριά νομίζετε πως είμαστε από αυτό, με την Κομισιόν να κινείται ακριβώς πάνω σε αυτό τον άξονα και να χρηματοδοτεί τις δολοφονικές γενοκτονικές πολιτικές πολέμου, εντός, εκτός και επί των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ποια θυμάται εκείνο τον γιατρό, στο αυτοσχέδιο ιατρείο της πλατείας Συντάγματος, μέσα στο μετρό, 28 Ιουνίου 2011, όταν κατεβαίναμε λιπόθυμες, με ανοιγμένα κεφάλια, με σπασμένα πλευρά, σοβαρά τραυματίες, ποιος θυμάται την εισβολή των μπάτσων μέσα στο ιατρείο, το ξύλο πάνω στους τραυματίες, τα χημικά μέσα στο μετρό; Ποια θυμάται εκείνο τον γιατρό, με το στηθοσκόπιο στο στέρνο να φωνάζει στην κάμερα του Αυγερόπουλου: “Στον πόλεμο να είναι ένας γιατρός, σταματάνε τα ρημάδια να μαζέψουν τους τραυματίες. Εδώ τι είναι;;”

[Ποια δε σκέφτηκε πως αυτή η φράση θάφτηκε στην άμμο της Γάζας;]

Στο επόμενο ναυάγιο, θα μπορέσουν οι γιατροί να περιθάλψουν τις επιζώσες; ή είναι αυτή η επόμενη μάχη; Στο επόμενο ναυάγιο, θα πουν πως τα νοσοκομεία δεν αντέχουν άλλους “λάθρο” και ήρθε η ώρα για νοσοκομεία μόνο για τους Έλληνες;

Σχόλιο χειρουργού στο νοσοκομείο Χίου

Γενικό Νοσοκομείο Χίου “Σκυλίτσειο ”

21:10 Τηλεφώνημα πρώτο
“Έχουμε ναυάγιο, προετοιμαστείτε!”

21:15 Τηλεφώνημα δεύτερο
“Λένε για 30 άτομα, δεν γνωρίζουμε παραπάνω. ”

Κι έπειτα σειρήνες, η μία μετά την άλλη, να κατευθύνονται προς το μέρος μας.

Ένα ζευγάρι scrubs, σαμπώ, μάσκα και γάντια, τα μαλλιά σε κοτσίδα.

Ξέρουμε (αλήθεια ξέρουμε;) περίπου τι μας περιμένει, δεν έχουν περάσει ούτε 6 μήνες από ένα παρόμοιο τηλεφώνημα.

Το πρώτο φορείο καταφθάνει απροειδοποίητα στον αξονικό, δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον άνθρωπο. Είναι ο γλωσσικός φραγμός, είναι η κατάστασή του που δεν του επιτρέπει παρά μόνο αναστεναγμούς πόνου.

Το δεύτερο, το τέταρτο, το έβδομο στον αξονικό, το τρίτο και το όγδοο στο ακτινοσκοπικό, το ένατο στον υπέρηχο πρώτα.

Το δεύτερο και το έβδομο από τον αξονικό στα χειρουργεία.

Το τρίτο και το όγδοο χρειάζονται γύψο.

Το δωδέκατο και το δέκατο έκτο το μεταφέρουν νοσηλευτές με τα πολιτικά τους ρούχα, ήρθαν άρον άρον πληροφορούμενοι την τραγωδία.

Το δέκατο τρίτο καταφθάνει με monitor κι αναισθησιολόγο, το δέκατο έβδομο, το εικοστό.

Η ακτινολόγος κι ο χειριστής τεχνολόγος με ψυχραιμία στην κονσόλα του τομογράφου, να γίνει σωστά η εξέταση, να δοθεί απευθείας η απάντηση στους χειρουργούς και τους αναισθησιολόγους που συνοδεύουν τους πολυτραυματίες, έτοιμοι για παν ενδεχόμενο.

Τρεις χειρουργικές αίθουσες στο νοσοκομείο κι όμως πραγματοποιήθηκαν μέχρι τις 5 το πρωί 4 μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις.

Ήταν όλοι εκεί, ειδικευμένοι κι ειδικευόμενοι ιατροί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, χειριστές ακτινολόγοι, εφημερεύοντες και μη.

Άνθρωποι αντιμέτωποι με τον πόνο.

Άνθρωποι που δεν θα είχαν την ευκαιρία ανάπαυσης την επόμενη ημέρα κι εν γνώσει τους ήταν εκεί.

Άνθρωποι που στηρίζουν το υποστελεχωμένο ΕΣΥ.

Άνθρωποι για τον άνθρωπο σε ένα περιβάλλον απάνθρωπο.

Περήφανη που εργάζομαι ανάμεσά τους.