Μέρκελ και Σαρκοζί φαίνεται πως βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της επίθεσης για να διαφεντεύει στην Ευρωπαϊκή Ενωση και όχι μόνο στην ευρωζώνη το «κλειστό» διευθυντήριο των «ισχυρών και προθύμων». Αφεντικό είναι μάλλον η καγκελάριος της Γερμανίας και ακολουθεί ασθμαίνων, φαίνεται, ο πρόεδρος της Γαλλίας, αλλά αυτό είναι μάλλον εσωτερική υπόθεση του άξονα Βερολίνου (προηγουμένως Βόνης) – Παρισιού, που στο παρελθόν έδειχνε ότι κρατούσε ισορροπίες στο ευρωπαϊκό επίπεδο με ισότιμη σχέση.

Ads

Τώρα οι ισορροπίες έχουν αλλάξει και η Ανγκελα Μέρκελ είναι «η βασίλισσα της Ευρώπης», όπως την αποκαλεί ο Μίκαελ Σλεχτ, επικεφαλής οικονομολόγος της κοινοβουλευτικής ομάδας του γερμανικού κόμματος «Ντι Λίνκε» (Αριστερά).

Χωρίς περιστροφές οι δύο ηγέτες καθόρισαν το πλαίσιο των προτάσεών τους, με το οποίο προσέρχονται σήμερα και αύριο στη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις Βρυξέλλες. Και αυτό το πλαίσιο έχει βασικό άξονα την πειθαρχία. Δημοσιονομική πειθαρχία λέγεται, αλλά η βάση της είναι πολιτικά και ιδεολογικά η πειθαρχία. Προς άρσιν τυχόν παρεξηγήσεως σπεύδουν και ξεκαθαρίζουν ότι οι απείθαρχοι εταίροι θα υφίστανται αυτομάτως κυρώσεις.

Επιβάλλουν τους πολιτικούς και οικονομικούς όρους τους στην «ευρωπαϊκή οικογένεια» απαιτώντας ουσιαστικά ή να γίνονται δεκτοί οι όροι ή ας πορευθεί όπως θέλει καθείς, υπολογίζοντας ότι θα φοβηθούν οι άλλοι τη διάλυση αν δεν πειθαρχήσουν.

Για να φτάσουν τα πράγματα στο σημερινό επίπεδο, έγιναν σιγά σιγά τα προηγούμενα βήματα, τα οποία τα είδαμε, τα ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε τις συνέπειες, περιμένοντας και τα χειρότερα εδώ στην Ελλάδα. Αλλωστε, δειλά δειλά ακόμη και υμνητές και υποστηρικτές του Μνημονίου, ακόμη και υπέρμαχοι της τάξης και της πειθαρχίας και κατήγοροι των «τεμπέληδων και ακαμάτηδων» Ελλήνων αναγνωρίζουν ότι η Ελλάδα ήταν το πειραματόζωο.

Από εκεί, από αυτήν άρχισαν μέτρα και εφαρμογή πολιτικής με βάση τη λιτότητα και την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας και των κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών και επεκτάθηκαν σε άλλες χώρες της ευρωζώνης (χωρίς να σταματούν…).

Η επιβολή των μέτρων έφτασε στο αποκορύφωμά της με την κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα και την Ιταλία απαίτηση να φύγουν οι πρωθυπουργοί και να οριστούν αντικαταστάτες «οι εκλεκτοί και πρόθυμοι». Το ίδιο το σύστημα, που καλύπτεται από το στενό κύκλο τράπεζες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αγορές, σε αγαστή συνεργασία με τον «άξονα» καθορίζει και διορίζει. Η συνέχεια είναι να ακολουθούν ανοιχτά πλέον και κάποιοι που προηγουμένως φέρονταν ως αντιστεκόμενοι, όπως στην Ελλάδα η Ν.Δ. και ο Αντ. Σαμαράς, να «νομιμοποιούνται» στο πολιτικό σύστημα ακροδεξιά σχήματα, που γίνονται πλέον ισότιμοι συνομιλητές και συνεταίροι, όπως ο ΛΑΟΣ, και να πιστοποιείται η πολιτική των σοσιαλιστών καθαρά και σε αγαστή συνεργασία με δεξιούς και ακροδεξιούς ως επιβεβλημένη φιλελεύθερη λύση.

Παρόμοια συνταγή ακολουθήθηκε στην Ιταλία, ενώ στην Πορτογαλία τα πράγματα ξεκαθάρισαν προς την ίδια κατεύθυνση πριν από τις πρόωρες εκλογές, στις οποίες οι σοσιαλιστές παρέδωσαν στους δεξιούς -και το ίδιο έγινε και στην Ισπανία.

Ολα αυτά συνοδεύονται με άλλες κινήσεις, εκ του κέντρου του άξονος εκπορευόμενες. Μετά την εκχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας, αυτή επεκτείνεται με τον κ. Ράιχενμπαχ και τους επιτηρητές-επόπτες ανά υπουργείο, και με τον κ. Φούχτελ, σε ρόλο γκαουλάιτερ, με έδρα το γερμανικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει την αφετηρία της στη δεκαετία του ’50 με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα. Οι πρωτεργάτες, με πρώτον τον Σουμάν, χαιρέτισαν το τέρμα στις διενέξεις, στους πολέμους και τα σύνορα και διακήρυξαν την πίστη στη δημοκρατία, τη συνεργασία, την ειρήνη. Η συνέχεια ήταν Κοινή Αγορά, ΕΟΚ και μετά Ευρωπαϊκή Ενωση και Ευρωζώνη, όχι ανέμελα και ανέφελα, όχι των λαών αλλά του κεφαλαίου. Κι όμως πορεύθηκαν οι λαοί, με κατακτήσεις στο κοινωνικό κράτος. Και η Ε.Ε. ήταν παγκόσμιος παράγων ασκώντας στο πλαίσιο του καπιταλισμού έλεγχο και πολιτική.

Αλλαξαν τα πράγματα και υπαγορεύουν έλεγχο και πολιτική οι τράπεζες, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, οι αγορές. Αναπτύχθηκε η νέα μορφή του ιμπεριαλισμού, όπως τώρα, που το Βερολίνο καταργεί τις Βρυξέλλες και έχει σχέδια να διαφεντεύει.

Δεν ορίζεται, όμως, ούτε μπορεί να ευδοκιμήσει η πολιτική σε κλειστά γραφεία. Οι κοινωνίες είναι ανοιχτές. Και είναι μπροστά οι αντιδράσεις και οι εξεγέρσεις.

Πηγή: Ελευθεροτυπία