Υπάρχει μια απλή απορία. Το Ισραήλ χτύπησε την ηγεσία της Χαμάς που συνεδρίαζε στη Ντόχα του Κατάρ.

Η Ντόχα είναι η πρωτεύουσα του Κατάρ. Το Κατάρ είναι χώρα. Όχι διεκδικούμενο από το Ισραήλ έδαφος.

Πως γίνεται να χτυπάει στόχους (του) σε άλλη χώρα με την οποία ΔΕΝ βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση;

Διότι αν υποθέσουμε ότι με τον γειτονικό Λίβανο που διατηρεί και εκτεταμένα σύνορα, τα πράγματα είναι παγίως τεταμένα, άρα κάνει συχνές εισβολές, επεμβάσεις, «επιχειρήσεις» έχοντας στόχο παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες ή τμήματα της Χεζμπολάχ, δεν συμβαίνει το ίδιο με άλλες χώρες. Ας προσθέσουμε σε ανάλογες δράσεις του και τη Συρία της οποίας εδώ και 40 χρόνια κατέχει τα υψώματα του Γκολάν και συχνά πυκνά επιτίθεται άλλοτε προς υπεράσπιση των Δρούζων άλλοτε για να εποικίσει κατεχόμενα εδάφη.

Όμως το Κατάρ όχι μόνο δεν έχει σύνορα με το Ισραήλ, αλλά απέχουν μεταξύ τους 1721 χιλιόμετρα! Που σημαίνει ότι τα ισραηλινά μαχητικά αεροσκάφη για να βομβαρδίσουν μέσα στη Ντόχα, διέσχισαν τον εναέριο χώρο… ολόκληρης της Σαουδικής Αραβίας («μητέρα» του Ισλάμ, -τουλάχιστον του σουνιτικού- και των Αράβων) που μάλλον έκανε ότι δεν κατάλαβε. Αλλά και από αλλού να σηκώθηκαν τα αεροπλάνα, κοιτώντας τον χάρτη δύσκολα θα βρει κανείς χώρα/περιοχή φιλική προς το Ισραήλ πρόθυμη να κάνει μια …διευκόλυνση. Εκτός αν αεροσκάφη απογειώθηκαν από βάσεις εκτός Ισραήλ (διατηρεί και τέτοιες) από την Ερυθραία π.χ. ή τη Συρία. Και πάλι όμως έπρεπε να κάνουν υπέρπτηση της Σαουδικής Αραβίας ή του Ιράκ.

Βέβαια το Ισραήλ φρόντισε να πληροφορήσει ότι η επιχείρηση-επίθεση ήταν σε γνώση των ΗΠΑ. Οι οποίες όχι μόνο δεν το αρνούνται, ή δεν το αποσιωπούν (είπαν απλώς ότι το έμαθαν την ίδια μέρα…) αλλά ειδοποίησαν τους πολίτες τους στη Ντόχα να απομακρυνθούν ή να πάρουν μέτρα ασφαλείας. Έτσι, μια φιλική προτροπή/αίτημα των ΗΠΑ προς άραβες συμμάχους να διευκολύνουν το κατά τα άλλα μισητό (τους) Ισραήλ μπορεί να έπιασε τόπο.

Αλλά και πάλι, δεν είναι χτύπημα σε ξένη χώρα; Η οποία μικρή μεν, πάμπλουτη δε -πετρελαϊκή γαρ- είναι από τις καλύτερα εξοπλισμένες στον κόσμο. Με εκατό σε πλήρη δράση μαχητικά αεροσκάφη (Rafale, F-15, Eurofighter Typhoon) από τα οποία τα μισά σχεδόν ολοκαίνουργια. Ναι, το Κατάρ παρά το μικρό του μέγεθος έχει τη δυνατότητα, την άνεση, να αγοράζει «ότι καλύτερο βγαίνει στην αγορά». Ή λοιπόν ήταν «μιλημένο» από μεγαλύτερη δύναμη («κάνε ότι δεν κατάλαβες») ή αγνοήθηκε από τους ισραηλινούς και τους αμερικανούς, στη λογική «προχωράμε και θα τα βρούμε μετά μαζί τους».

Παράξενα πράγματα. Το Κατάρ φιλοξενεί εδώ και χρόνια τις ηγεσίες της Χαμάς (ίσως και άλλων αραβο-παλαιστινιακών ομάδων) αλλά συγχρόνως επιτρέπει τον βομβαρδισμό τους στην πρωτεύουσά του από ξένη χώρα; Την ώρα μάλιστα που συνεδριάζουν για την αποδοχή ή όχι της αμερικανικής ειρηνευτικής πρότασης για τη Γάζα; Μα, «δεν το ήξερε». Γράφουν τα ρεπορτάζ και οι αναλύσεις. «Ενημερώθηκε την ίδια μέρα». Και; «Δεν πρόφταινε να αντιδράσει». Και τώρα που συνέβη και έχει χρόνο να αντιδράσει τι θα κάνει;. ΄Η μήπως αρκεί η διαβεβαίωση που έδωσε ο πρόεδρος Τραμπ ότι «κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να ξανασυμβεί στο έδαφος του»;

Αμέσως μετά το (τουλάχιστον προσβλητικό για τους ίδιους) χτύπημα έβγαλαν ανακοίνωση καταδίκης λέγοντας ότι θα εκτιμήσουν την κατάσταση και θα αποφασίσουν πως θα αντιδράσουν.

Μπορεί λοιπόν το Ισραήλ να χτυπάει όπου και όποιον θέλει; Και, η ενέργεια βομβαρδισμού στόχου σε άλλη χώρα που για οποιονδήποτε άλλον θα ήταν κήρυξη πολέμου, είναι απλώς το δικαίωμα (του) στην άμυνα;

Πρόκειται για σαφή αλλαγή των κανόνων. Πολέμου, διαπραγματεύσεων, διπλωματίας. Κι αυτό οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια.