Αυτή την Κυριακή θέλω να εξεγερθώ. Είναι ανοησία να εξεγείρεσαι στις εκλογές και να κρατάς τους σφυγμούς σου χαμηλά όλο τον υπόλοιπο καιρό. Αυτή τη φορά όμως, θέλω να εξεγερθώ και εκεί.

Για όσους επάνω στην πολιτική συζήτηση με χαρακτήρισαν «ακραίο» λίγο πριν γυρίσουν σπίτι τους και ξαναπιάσουν το κομπιουτεράκι για την κοινωνική προπαίδεια: «Δόση δανείου συν δίδακτρα μείον σύνταξη της μάνας επί χαράτσι της ΔΕΗ». Μισθός δεν υπάρχει στην εξίσωση γιατί έχασαν τη δουλειά τους.
Για όσους συμφώνησαν, αλλά κούνησαν το κεφάλι λέγοντας ότι «δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από αυτές που ξέρουμε ήδη».

Για όσους με εκβίασαν έμμεσα, απειλώντας ότι αν δεν φερθώ «συνετά και υπεύθυνα», στις 7 Μαΐου θα ξημερώσω σε κανένα χάνι χωρίς ηλεκτρικό και τρεχούμενο νερό ή ότι θα χάσω και ό,τι έμεινε από την πολιτική που αυτοί ακολούθησαν και εφάρμοσαν συνειδητά και αφοσιωμένα μέχρι τώρα.

Για τις δικές μου αναστολές και τα κρυψίματα από την πραγματικότητα, που μου αφήνουν πικρό χαμόγελο όταν επιβεβαιώνεται πως, όσο η τάση υποταγής κερδίζει την τάση χειραφέτησης, τόσο γιγαντώνεται η βεβαιότητα ότι  η ανάλυση της πραγματικότητας γίνεται με τρόπο διαλεκτικό. Και αυτή τη ρημάδα τη διαλεκτική, δεν μπορεί να την ξεγελάσει κανείς.

Για μια Αριστερά που το πρόγραμμά της θα βάζει μπροστά τα εργατικά αιτήματα, όχι ως προκάλυμμα και ενέχυρο για διαχείριση του συστήματος από κάποια κυβερνητική ή συγκυβερνητική θέση, αλλά υποδεικνύοντας και παλεύοντας τον άλλο δρόμο, αυτό της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, της εμπιστοσύνης στα κινήματα και της διάθεσης για διαμόρφωση προτάσεων μέσα από αυτά,  μέσα από τις αδυναμίες και τα προτερήματά τους. Για την Αριστερά που θα κερδίζει το σήμερα, προετοιμάζοντας το αύριο, κάθε μέρα.

Για να αντιμετωπίσουμε το πολυθρύλητο ζήτημα «ενότητα της Αριστεράς» στην πραγματική του βάση, σε ένα πρόγραμμα αντικαπιταλιστικό και όχι στην «ενδιάμεση» διαχείριση της σημερινής πραγματικότητας. Σε μια πρόταση-καταλύτη και όχι άλλη μια φόρμα  για τη συντήρηση ενός κινηματικού ή εκλογικού μηχανισμού- μάνατζερ της λαϊκής βούλησης.  Αυτή η ώρα, πιστεύω ότι είναι πολύ κοντά πλέον.

Για τους Γιώργηδες, τον Θόδωρα, τον Μανώλη, τους Μιχάληδες, τον Φώτη, τη Στέλλα, τις Χρύσες, τον Βαγγέλη, τον Λευτέρη, τους Δημήτρηδες, την Ιωάννα, τον Τάκη, τον Γιάννη, το Νίκο, τον Ηρακλή και όλους τους υπόλοιπους, που εδώ και 20 χρόνια προσπαθούμε, με διάφορους βαθμούς επιτυχίας και αποτυχίας «να αλλάξουμε τον κόσμο».

Για όσους διαφωνήσαμε στο «εγχειρίδιο» αλλά περπατήσαμε και περπατάμε δίπλα-δίπλα κάθε μέρα.
Για όσους δεν είναι πια ανάμεσά μας.
Για όλα αυτά, αυτή την Κυριακή, κάπου μεταξύ 10 και 12 θα κάνω ΑΝΤΑΡΣΥΑ!
Γιώργος Τσαντίκος, δημοσιογράφος

---
Ο Γιώργος Τσαντίκος γεννήθηκε το 1975 στα Εξάρχεια και μεγάλωσε στου Γκύζη και στην Κυψέλη. Στα 18 του έφυγε με διοικητική απέλαση από την Αθήνα και με βαθμό πανελληνίων κοντά στο 18, πέρασε στη Φιλοσοφική Ιωαννίνων από την οποία βγήκε πέντε χρόνια αργότερα με πτυχίο. Έκτοτε, μένει στα Γιάννενα ως μεταπτυχιακός αρχικά και από το 2000 ως δημοσιογράφος, αλλά συνεχίζει να σκέφτεται σαν άνθρωπος. Έχει αλλάξει επτά σπίτια μέχρι τώρα, δεν πατάει ποτέ ανάμεσα στα πλακάκια του πεζοδρομίου και Ναΐτες δεν υπάρχουν σε αυτό, το πρώτο του βιβλίο. Επιφυλάσσεται για τα επόμενα.

---
Άρθρο δημοσιευμένο στα πλαίσια της Έρευνας για την Κρίση που ξεκίνησε ακτιβιστικά η Κρυσταλία Πατούλη, έχει δημιουργήσει έναν δημόσιο διάλογο που δημοσιεύεται από το 2010 στο tvxs.gr, με 177 συμμετοχές και πάνω από 240 άρθρα και συνεντεύξεις με επιπλέον υποερωτήσεις ανάλογα με την επικαιρότητα, και συνεχίζεται πάντα με ανοιχτή πρόσκληση για όσους από το χώρο των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών επιθυμούν να συμμετέχουν, και επίσης για όσους πιθανά ενδιαφέρονται να δώσουν επιπλέον απαντήσεις σχετικά με θέματα που συνεχώς εξελίσσονται. Επικοινωνία: cpatouli@yahoo.gr