Γιαννιτσά: Φυλάκισαν παιδιά μεταναστών για κλοπή 10 ευρώ

ΚΥΡΙΕ ΥΠΟΥΡΓΕ ΤΗΣ «ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ»
Με αφορμή την καταδίκη στα Γιαννιτσά και τη φυλάκιση στο σωφρονιστικό κατάστημα Κασαββέτειας δύο ανήλικων παιδιών, θέτουμε υπ’ όψη σας τα εξής:
Σήμερα που ο μύθος της εγκληματικής προσωπικότητας του «γεννημένου» εγκληματία με προδιαθέσεις γεννητικά προκαθορισμένες, έχει πια καταρριφθεί, είναι ευρέως αποδεκτό ότι η παραβατική συμπεριφορά σχετίζεται άμεσα με τους όρους ζωής του ατόμου, είναι προϊόν του περιβάλλοντός του και των συγκυριών.
Στους παραβάτες λοιπόν και πολύ περισσότερο στους ανηλίκους παραβάτες που εκφράζουν τη δυναμική μιας κοινωνίας, θα έπρεπε να παρέχεται κάθε δυνατότητα, κάθε ευκαιρία για καλυτέρευση αυτών των όρων ζωής, για επιλογή άλλου μέλλοντος απ΄ αυτό που το περιβάλλον τους προδιαγράφει.
Παρ΄ όλα αυτά η πρακτική που το ελληνικό κράτος υιοθέτησε για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας των ανηλίκων, που συνεχώς αυξάνεται, εξυπηρετεί την ιδεολογία της περιθωριοποίησης, του στιγματισμού και τελικά του εγκλεισμού των «κακών» προς «προστασία του κοινωνικού συνόλου».

Η κοινωνική ένταξη των ανηλίκων παραβατών, η προετοιμασία τους για τον «έξω κόσμο» πραγματοποιείται κάτω από συνθήκες στέρησης ελευθερίας, μέσα σε ιδρυματικό περιβάλλον και με χρήση μέτρων περισσότερο κατασταλτικών παρά «αναμορφωτικών».
Ο εγκλεισμός είτε σε ίδρυμα είτε σε σωφρονιστικό κατάστημα αποτελεί στην ουσία μια διαχωριστική γραμμή η οποία χωρίζει τους «φυσιολογικούς» ανηλίκους απ΄ τους συνομηλίκους τους «παραβάτες» και ουσιαστικά συντελεί στην παραγωγή «ξεχωριστών» «αφύσικων» ανθρώπων. Έτσι ο παραβάτης αναγνωρίζοντας τα διαχωριστικά σύνορα που έχουν υψωθεί τριγύρω του και την αρνητική κοινωνική ταυτότητα που έχει αποκτήσει ως τρόφιμος, αποδέχεται για τον εαυτό του την εικόνα του παραβάτη ή του εγκληματία και τείνει να ανταποκριθεί σ΄ αυτήν.
Η συγκέντρωση σ΄ ένα απομονωμένο χώρο νεαρών ατόμων έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή μιας ομοιογενούς ομάδας, της οποίας η ομοιογένεια ενισχύεται απ΄ τη συνεχή επαφή μεταξύ των εγκλείστων και την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας με τους υπολοίπους συνομήλικους τους.

Η αποκοπή των ανηλίκων απ΄ τον έξω κόσμο, η εκ του αποτελέσματος προσχώρηση και προσκόλλησή τους σε μια άτυπη ομάδα με «κοινά» χαρακτηριστικά έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας πραγματικά «κοινής» «κουλτούρας», που χαρακτηρίζει πια τους σωφρονιζόμενους. Αυτή η κοινή κουλτούρα τους καθορίζει και τους ακολουθεί ακόμη και μετά την έξοδό τους απ΄ το ίδρυμα ή το σωφρονιστικό κατάστημα.
Το γεγονός του εγκλεισμού τους και όσων αυτός επιφέρει αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σπουδαιότητα, καθότι οι ανήλικοι βρίσκονται κατά τη διάρκειά του, σε μια καθοριστική για τη διαμόρφωση άποψης και προσωπικότητας, ηλικία.
Αν σ΄ όλα αυτά προστεθεί αφενός η παντελής έλλειψη ερεθισμάτων εκπαιδευτικών, πολιτιστικών, καλλιτεχνικών που χαρακτηρίζει αυτού του είδους τα ιδρύματα «σωφρονισμού» δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση το πολύ υψηλό ποσοστό «υποτροπής» που παρουσιάζουν αυτοί, κατά την έξοδό τους απ΄ τα ιδρύματα αγωγής και σωφρονιστικά καταστήματα.
Βγαίνοντας απ΄ αυτά συνήθως δεν έχουν άλλα εφόδια παρά μόνο το «στίγμα» του εγκλεισμού τους και την εδραίωση της πίστης τους ότι ανήκουν πια σε μια «ιδιότυπη κοινωνική ομάδα» που χαρακτηρίζεται απ΄ τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση.
Σ’ αυτούς λοιπόν τους ανηλίκους που προέρχονται συνήθως από αρνητικό κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον και έχουν βιώσει την εμπειρία του εγκλεισμού, της στέρησης ελευθερίας και της κοινωνικής τους απομόνωσης, είναι αναμενόμενο να διακρίνει κανείς τη δυσπιστία έως ακόμη και την επιθετικότητα απέναντι σ΄ ένα κόσμο τόσο εχθρικό γι΄ αυτούς.
Ο Νόμος 2817/2000 που αφορά τον σωφρονισμό των ανήλικων παραβατών, προβλέπει οτι οι μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μπορεί να φοιτούν «στη συνήθη σχολική τάξη με παράλληλη στήριξη από εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής» ή «σε ειδικά οργανωμένα και κατάλληλα στελεχωμένα τμήματα ένταξης που λειτουργούν μέσα στα σχολεία της γενικής και τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης» (άρθρο 11 περιπτ. α) και β)).
Μόνο στην περίπτωση που η φοίτηση στα κοινά σχολεία καθίσταται ιδιαιτέρως δύσκολη, λόγω του είδους και του βαθμού του προβλήματός τους η εκπαίδευση των παιδιών αυτών παρέχεται : α) σε αυτοτελή σχολεία ειδικής αγωγής και β) σε σχολεία ή τμήματα που λειτουργούν είτε ως αυτοτελή είτε ως παραρτήματα άλλων σχολείων (άρθρο 12 περιπτ. α) και β).
Από τα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης προκύπτει πως από το 2003 μέχρι το 2009 ο αριθμός των ανήλικων ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ είναι κατά μέσο όρο κάτω από τον αριθμό των πεντακοσίων παιδιών εών στο μοναδικό ειδικό σχολείο της Ελλάδας φοιτούν δεκαπέντε μαθητές.
Είναι απορίας άξιο πώς μιά χώρα η οποία δίδαξε τον πολιτισμό στο παρελθόν, αποτελεί σήμερα το όνειδος του πολιτισμού επειδή αντί να χτίζει (έστω) αυτοτελή σχολεία ειδικής αγωγής, χτίζει και συντηρεί φυλακές παιδιών. Αντί να χτίζει και να συντηρεί μηχανισμούς επανένταξης πολιτών, χτίζει και συντηρεί μηχανισμούς παραγωγής εγκληματιών.
ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΥΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ