Μεγαλώνουμε πιστεύοντας πως έχουμε χρόνο: να διορθώσουμε ένα λάθος, να ζητήσουμε συγγνώμη απ’ αυτόν που πληγώσαμε, να πούμε όσα δεν τολμήσαμε, να επιστρέψουμε εκεί απ’ όπου φύγαμε∙ όχι απαραίτητα σε έναν τόπο ή έναν άνθρωπο, αλλά σε μια εκδοχή του εαυτού μας που αφήσαμε πίσω, να ξαναπιάσουμε κάτι που κάποτε έμεινε στη μέση.

Η ζωή έχει επιστροφές. Κάποιες τις επιδιώκουμε, κάποιες μας βρίσκουν. Μερικές φορές τις περιμένουμε χρόνια: σε μια σχέση, σε μια απόφαση, σε μια ηλικία. Πιστεύουμε πως υπάρχει πάντα ένα «μετά». Κι όμως, η ζωή δεν προειδοποιεί όταν κάτι τελειώνει.

Στους Κράχτες, το βιβλίο, της Κάρα Χόφμαν (ΗΠΑ, 1969), τρεις νέοι άνθρωποι νιώθουν πως έχουν όλο τον χρόνο μπροστά τους. Βρίσκονται σε μια κατάσταση περιπλάνησης και αναζήτησης. Πειραματίζονται, δοκιμάζουν τα όρια τους και ζουν σαν να μην υπάρχουν κανόνες. Η συγγραφέας μάς αφήνει να προχωρήσουμε μαζί τους, να γνωρίσουμε τους ανθρώπους που συναντούν και να δούμε τη ζωή τους ν’ αλλάζει, την ελευθερία τους να δοκιμάζεται.

Στην Αθήνα του 1988, η Μπράιντι γνωρίζει τον Τζάσπερ μέσα στο τρένο, λίγο πριν φτάσουν στον Σταθμό Λαρίσης. Εκείνος την οδηγεί στο ξενοδοχείο Όλυμπος, όπου μένει με τον σύντροφό του, Μάιλο. Οι δυο τους δουλεύουν ως κράχτες: πλησιάζουν ταξιδιώτες, πιάνουν κουβέντα και τους οδηγούν στο κατάλυμα.

Πληρώνονται με ποσοστό για κάθε πελάτη, ενώ η διαμονή αποτελεί μέρος της αμοιβής τους. Στο δωμάτιό τους, γεμάτο βιβλία και μπουκάλια με ποτά, της προτείνουν να μείνει μαζί τους κι εκείνη δέχεται. Ο Μάιλο είναι μποξέρ και ποιητής. Έχει μεγαλώσει στο Μάντσεστερ, με μητέρα εργάτρια σε εργοστάσιο. Από μικρός μπλέκει σε καβγάδες και εκείνη τον στέλνει να μάθει μποξ. Αφήνει το σχολείο πιστεύοντας πως μπορεί να ζήσει από την πυγμαχία. Σ’ έναν αγώνα γνωρίζει τον Τζάσπερ και το ίδιο βράδυ γίνονται ζευγάρι. Οι δυο τους φεύγουν με ένα φέριμποτ, αναζητώντας ελευθερία.

Ο Τζάσπερ, αντίθετα, έχει μεγαλώσει σ’ έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο: παίζει πιάνο για τους καλεσμένους των γονιών του, κάνει ιππασία, βαρκάδες στο ποτάμι και μιλά για όλα αυτά φορώντας ένα τριμμένο, λεκιασμένο μπλουζάκι. Απίστευτα γοητευτικός, τραβά τα βλέμματα όπου κι αν βρεθεί. Πίνει πολύ και, όταν κοιμάται, ο Μάιλο και η Μπράιντι, μένουν ξύπνιοι και συζητούν. Εκείνος της μιλά για τα βιβλία που διαβάζει, τα ποιήματα που γράφει και το όνειρό του: να ζήσουν σ’ ένα νησί μαζί με τον Τζάσπερ.

Η Μπράιντι αρχίζει να γνωρίζει όλο και καλύτερα τους δύο νέους, ενώ ξεδιπλώνεται και η δική της παιδική ηλικία. Μεγαλώνει με τον θείο της, έναν άνθρωπο που πιστεύει πως ο κόσμος οδηγείται σε μια μεγάλη καταστροφή και έχει μετατρέψει το υπόγειο του σπιτιού τους σε πυρηνικό καταφύγιο. Της μαθαίνει να κινείται στο δάσος, να διαβάζει τις αλλαγές του ανέμου, να στήνει καλύβες, να χρησιμοποιεί τόξο και βέλη. Στα δεκατρία της, η Μπράιντι αρχίζει να έχει μια περίεργη σχέση με τη φωτιά. Κυκλοφορεί πάντα έχοντας πάνω της ζιπέλαιο, σπίρτα και κολλητική ταινία.

Στο μεταξύ, ανάμεσα σε τρένα, ποτά και βιβλία, οι τρεις τους φτιάχνουν ένα δικό τους κόσμο, ανήκουν ο ένας στον άλλον χωρίς κανένας να χρειάζεται ν’ απαρνηθεί την ταυτότητά του. Ο Μάιλο προσπαθεί να κρατήσει ενωμένη αυτήν την παρέα, χτίζοντας ανάμεσά τους μια παράξενη μορφή οικογένειας. Η Μπράιντι βρίσκει σ’ αυτή μια αίσθηση ασφάλειας, χωρίς περιορισμούς και ο Τζάσπερ, απρόβλεπτος και συχνά αυτοκαταστροφικός, γίνεται το πρόσωπο που οι άλλοι δύο προσπαθούν να προστατεύσουν.

Όλα αλλάζουν όταν ένα δελτίο ειδήσεων μεταδίδει μια τρομοκρατική επίθεση με νεκρούς. Οι αρχές θεωρούν υπεύθυνο ένα πρόσωπο που οι ίδιοι γνωρίζουν καλά. Ξέρουν την αλήθεια αλλά δεν μιλούν. Τότε έρχονται αντιμέτωποι με την ευθύνη της σιωπής τους. Ο κόσμος τους κλονίζεται και όσα τους ενώνουν δοκιμάζονται.

Πώς θα διαμορφώσει αυτή η δοκιμασία τη σχέση τους με το πέρασμα των χρόνων;

Η Κάρα Χόφμαν μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα σε Αθήνα και Νέα Υόρκη. Όταν ήταν 19 ετών, έζησε στην Αθήνα και εργάστηκε ως κράχτης σε φθηνά ξενοδοχεία. Το βιβλίο βασίζεται στις προσωπικές της εμπειρίες.

Μιλά για την ελευθερία, την περιπλάνηση, την επιβίωση αλλά και για μια φιλία που, με τον καιρό, γίνεται οικογένεια. Οι ήρωες αμφισβητούν το σύστημα και ψάχνουν τη θέση τους στον κόσμο. Άνθρωποι που αντιστέκονται, αναζητούν, αγαπούν, κάνουν λάθη. Και μαθαίνουν να σηκώνουν τις επιλογές τους.

Ίσως όλοι μας κάποτε έχουμε τολμήσει να παλέψουμε για μεγάλες αποφάσεις, πιστεύοντας πως αυτές καθορίζουν την πορεία μας. Συχνά, όμως, είναι οι μικρές στιγμές μας, εκείνες που μοιάζουν ασήμαντες, αυτές που διασταυρώνονται με άλλες ζωές και γεννούν ιστορίες. Αυτές που αποτυπώνονται μέσα μας, «σε μια γλώσσα που προϋπάρχει πριν από τη γλώσσα, σε μια φωνή που κρατά τους ήχους απ’ όλους τους τόπους που έχουμε περάσει».

Πόσο τυχαία είναι, τελικά, όσα μπορούν να αλλάξουν την πορεία μιας ζωής;

ΟΙ ΚΡΑΧΤΕΣ / CARA HOFFMAN
Μετάφραση: Παναγιώτης Κεχαγιάς / Εκδόσεις: Gutenberg