Το βιολογικό ρολόι! Μύθος ή πραγματικότητα; Αλήθεια, υπάρχει αυτό το ρολόι που φορτώνει με άγχος τις περισσότερες γυναίκες πετυχαίνοντας να καθοδηγεί την κρίση τους; Τελικά, η μητρότητα είναι μια μοίρα που την επιλέγεις ή μια κοινωνική επιταγή;

Η Γκουαδαλούπε Νέτελ (1973, Μεξικό) σ’ ένα τρυφερό βιβλίο (υποψήφιο για το βραβείο Booker 2023) με αφορμή μια αληθινή ιστορία, φτάνει στον πυρήνα της μητρότητας, απομονώνει την ουσία της, το συναισθηματικό κόστος αλλά και τις απογοητεύσεις που συνοδεύουν αυτή την έννοια. Στη «Μοναχοκόρη» ξεδιπλώνονται οι ιστορίες τριών γυναικών που η καθεμιά υποστηρίζει τη δική της ξεχωριστή οπτική απέναντι στο θέμα.

Η Λάουρα, μια γυναίκα λίγο μετά τα 30, σφραγίζει την απόφασή της να μην κάνει ποτέ παιδιά προχωρώντας σε απολίνωση σαλπίγγων, μια δύσκολη χειρουργική επέμβαση. Η Αλίνα, φίλη με τη Λάουρα πάνω από δέκα χρόνια, χωρίς να φοβάται πλέον τη μητρότητα όπως στην κοινή τους νιότη, φέρνει στον κόσμο την Ινές έχοντας στο πλευρό της τον σύντροφό της Αουρέλιο. Και τέλος, η Ντόρις, ένοικος του γειτονικού διαμερίσματος της Λάουρα, ζει μόνη με τον μικρό της γιο Νικολά τα τελευταία τρία χρόνια καθώς ο άντρας της σκοτώθηκε σε τροχαίο.

Η Αλίνα παλεύει σκληρά να βοηθήσει την Ινές που γεννήθηκε με σπάνιο γενετικό πρόβλημα στον εγκέφαλο χωρίς οι γιατροί να είναι σε θέση να γνωρίζουν το προσδόκιμο της ζωής και της νοητικής κατάστασης της μικρής. Ίσως δύο μήνες ή δύο εβδομάδες ή με λίγη τύχη μερικά χρόνια. Στήριγμά της ο Αουρέλιο και η Μαρλένε, μια γυναίκα ακούραστη και με πάθος για τα παιδιά που γρήγορα από παραμάνα γίνεται άνθρωπος του σπιτιού.

Απ’ την άλλη η Ντόρις, μια γυναίκα γεμάτη φοβίες βρίσκεται συνεχώς κλεισμένη στο σπίτι, αναγκασμένη να ακούει βρωμόλογα από το στόμα του γιου της. Κι ενώ η ίδια προσπαθεί να ξεχάσει τον βίαιο χαρακτήρα του συζύγου της έρχονται οι εκρήξεις του Νικολά να την κάνουν να αισθάνεται πως ακόμη ζει μαζί τους.

Η Λάουρα ψάχνει δρόμους να τρυπώσει στη μοίρα της Αλίνα και της Ντόρις αποφασισμένη να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο. Παρακαλουθεί την Αλίνα να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της στο άκουσμα της πρώτης διάγνωσης και δεν μένει ασυγκίνητη βλέποντάς την να μεταμορφώνεται μέρα με τη μέρα σε μια μάνα που μάχεται και γιορτάζει ακόμη και το παραμικρό εμπόδιο που ξεπερνά η Ινές ως μια τεράστια νίκη. Αλλά και για τη Ντόρις, που τη βλέπει να βουλιάζει στην κατάθλιψη, να χάνει την επικοινωνία της με το παιδί προσπαθώντας μάταια να βάλει όρια, είναι αυτή που αναλαμβάνει να της δώσει τον χρόνο που χρειάζεται να συνέλθει.

Η Γκουαδαλούπε Νέτελ, σε ένα βιβλίο χωρίς μελοδραματισμούς, καταπιάνεται με ένα θέμα εξαιρετικά δύσκολο χωρίς να μας χρυσώνει το χάπι. Ριχνόμαστε στο ταξίδι της μητρότητας χωρίς να ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Τι γίνεται όταν δεν έχουμε τα παιδιά που φανταστήκαμε ή θα θέλαμε να έχουμε; Πώς μαθαίνουμε να πορευόμαστε μ’ αυτά προσφέροντάς τους μια ήρεμη και γεμάτη ζωή;

Η γενναιότητα των γυναικών που μεγαλώνουν τόσο ξεχωριστά παιδιά είναι ανεξάντλητη κι ας έχουν να παλέψουν με κοινωνικούς αποκλεισμούς ή βλέμματα απόρριψης και λύπησης.

ΥΓ.: Τη βεβαιότητά μου αυτή τη χρωστάω στη Στέλλα (την Αλίνα της δικής μου ζωής) που αγκαλιάζει τον αυτισμό από τη στιγμή που γεννήθηκε ο Ανδρέας, σ’ έναν αγώνα γεμάτο σκαμπανεβάσματα με αγωνίες και χαρές. Πάντα με στήριγμα τον Γιώργο και τον γιο τους Απόστολο, μαθαίνουν σε όλους εμάς να βλέπουμε τον Ανδρέα μέσα από τα δικά τους μάτια βοηθώντας μας να διατηρήσουμε την πίστη μας στους ανθρώπους.
Γι’ αυτό τους θαυμάζω και τους ευχαριστώ.
Ανδρέα, μας κάνεις υπερήφανους!

Η ΜΟΝΑΧΟΚΟΡΗ / ΓΚΟΥΑΔΑΛΟΥΠΕ ΝΕΤΕΛ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΑΝΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ/ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΙΚΑΡΟΣ