To βιβλίο Πολιτική Ιστορία της Ψυχανάλυσης του Gabarron-Garcia (εκδ. πότλατς) φωτίζει τις πιο πολιτικοποιημένες και γόνιμες περιόδους της ψυχανάλυσης του 20ού αιώνα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις πότλατς σε μετάφραση της Ελένης Καραφύλλη και του Κίμωνα Σχοινά και πρόλογο της Κατερίνας Μάτσα. Σε μια εποχή βαθιών κοινωνικών μετασχηματισμών, όπου ζητήματα φύλου, ταυτότητας, δικαιωμάτων και πολιτικής χειραφέτησης βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, η ψυχανάλυση φαίνεται συχνά να εγκαταλείπει τον κριτικό και απελευθερωτικό της χαρακτήρα.

Προδημοσίευση

Εδώ και πολλές δεκαετίες, η ψυχανάλυση σε μεγάλο βαθμό έχει γίνει βαθιά και ανοιχτά αντιδραστική. Η λίστα με τις αναχρονιστικές τοποθετήσεις της μακραίνει με ολοένα και ταχύτερους ρυθμούς, σημειώνοντας διαρκώς υψηλότερα ρεκόρ βλακείας, άγνοιας και κακοπιστίας.

Σε μια εποχή που ο ρατσισμός καταλαμβάνει τον δημόσιο χώρο, η αιτία του κακού που μαστίζει την κοινωνία απειλώντας την με εσωτερική κατάρρευση δεν είναι, λένε, οι κοινωνικές ανισότητες, αλλά η ιδεολογική επήρεια των αποαποικιακών ή/και μετααποικιακών διανοούμενων και ακαδημαϊκών, που προωθούν τον κοινοτισμό και προετοίμαζουν την έλευση του ολοκληρωτισμού.

Με το σύμφωνο συμβίωσης, και στη συνέχεια με τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια και την ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, περισσότερες τέτοιες θέσεις που διαδίδονταν από ορισμένους ψυχαναλυτές βρήκαν μεγάλη μιντιακή απήχηση: οι ίδιες οι βάσεις της επιθυμίας δήθεν απειλούνταν, βρισκόμασταν, έλεγαν, στα πρόθυρα της ανθρωπολογικής πτώχευσης.

Η ίδια απέχθεια για τις διαδικασίες χειραφέτησης και τους βασικούς της δρώντες διαφαίνεται και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η Αραβική Άνοιξη : ορισμένοι δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν την επιθυμία που εκφραζόταν τότε ως μια «καταναλωτική επιθυμία», μια ατομικιστική διεκδίκηση ενός «δικαιώματος στην απόλαυση» της κατανάλωσης των «δηλητηριωδών ηδονών του α-προσμέτρητου-Ενός και του ολομόναχου-Ενός με τα οποία καλοπερνά ο Θείος Σαμ».

Αρκετά όμως με αυτά τα απαράδεκτα παραδείγματα. Σήμερα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ένα θλιβερό γεγονός: ενώ οι Νέοι Φιλόσοφοι, όπως και οι αντιδραστικοί ιστορικοί, έχουν εκπέσει γενικά σε ανυποληψία και παρακμή, η ψυχανάλυση μοιάζει να τους έχει αντικαταστήσει στον ρόλο της «νέας εμπροσθοφυλακής» της εξουσίας. Προφανώς, η αλλαγή φρουράς γίνεται πάντα στο όνομα ανθρωπολογικών επιχειρημάτων σχετικά με τη «δομή του ψυχισμού», που υποτίθεται ότι υπερισχύουν κάθε κοινωνικής πραγματικότητας.

Και, σύμφωνα με ένα παράδοξο που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα αυτό που στην ψυχοπαθολογία αποκαλούμε διαστροφή, παρόλο που η βουλγάτα αυτή των νεοαναλυτών είναι γεμάτη προκαταλήψεις για τον άντρα, τη γυναίκα, την πολιτική, παρόλο που φυσικοποιεί την επιθετικότητα, ταυτόχρονα διαβεβαιώνει πως εκφέρει άποψη στο όνομα κάποιας υποτιθέμενης πολιτικής ουδετερότητας, της οποίας θεωρεί ότι κατέχει τα μυστηριώδη εχέγγυα.

Όπως και κάθε αστική σκέψη, αυτή η ψυχανάλυση πιστεύει πως κατέχει την αλήθεια για την ανθρώπινη φύση, πέραν των πολιτισμικών και ιστορικών διαφορών. Είναι αυτό ψυχανάλυση; Τίποτα δεν είναι λιγότερο σίγουρο.

Πληροφορίες

Πολιτική Ιστορία της Ψυχανάλυσης

Συγγραφέας: Florent Gabarron-Garcia

Μετάφραση: Ελένη Καραφύλλη, Κίμων Σχοινάς

Πρόλογος : Κατερίνα Μάτσα

ISBN: 978-618-86767-9-4

Σελίδες: 248

Tιμή: 16,5 ευρώ