Αν δεν είχε γνωρίσει εκείνα τα «παλιοτόμαρα» που αποκαλεί φίλους του, ο Παύλος Μεθενίτης μπορεί σήμερα να ήταν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος.  Ίσως, όπως λέει γελώντας, ακόμη και στέλεχος ασφαλείας σε κάποια πολυεθνική. Ευτυχώς για τον ίδιο ή ίσως όχι, όπως αφήνει να εννοηθεί τα πράγματα πήραν άλλη τροπή.

Σ’ εκείνους τους παλιούς φίλους είναι αφιερωμένο το «Τσιγαμάκι», η συλλογή διηγημάτων του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εύμαρος.  Ένας φόρος τιμής στους ανθρώπους που συνέβαλαν καθοριστικά σε αυτό που έγινε, χωρίς όμως την παραμικρή διάθεση να εξωραΐσει το παρελθόν ή τον εαυτό του.

Δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο Μεθενίτης αντιμετωπίζει τη γραφή του με την ίδια αφοπλιστική ειρωνεία. Αναρωτιέται τι προσπαθεί τόσα χρόνια να αποδείξει και γιατί οι αναγνώστες πρέπει να πληρώνουν για την «έμμεση αυτοψυχανάλυση» που, όπως παραδέχεται, επιχειρεί μέσα από τα βιβλία του. Την ίδια στιγμή, μιλά με απεριόριστο θαυμασμό για τα Εκατό χρόνια μοναξιά του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ένα βιβλίο που θεωρεί ικανό να διασώσει από μόνο του το ανθρώπινο λογοτεχνικό πνεύμα.

Στους «Ανθρώπους των Βιβλίων» ο Παύλος Μεθενίτης μιλά για τη φιλία, τη συγγραφή, την αναβλητικότητα την οποία υπερασπίζεται επιστρατεύοντας μέχρι και τον Αϊνστάιν και για όσα θα ήθελε να αφήνουν οι ιστορίες του στον αναγνώστη. Όχι ένα εύκολο χαμόγελο ούτε μια σκέτη μελαγχολία, αλλά εκείνο το δύσκολο μείγμα που ονομάζουμε χαρμολύπη. Την απόλαυση ενός γνήσιου κλαυσίγελου και τη «λαχτάρα» που μπορεί να σημαίνει ταυτόχρονα βαθιά επιθυμία και μεγάλο φόβο.

Αν έπρεπε να περιγράψετε το τελευταίο σας βιβλίο χωρίς να αναφέρετε την υπόθεσή του, τι θα λέγατε;

Θα έλεγα πως το τελευταίο μου βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Τσιγαμάκι», που κυκλοφόρησε πέρσι από τις εκδόσεις Εύμαρος, είναι ένας οφειλόμενος φόρος τιμής στους παλιούς μου φίλους, που χωρίς αυτούς δεν θα ήμουν ό,τι είμαι σήμερα. Θα ήμουν σίγουρα κάποιος άλλος, αλλά όχι κατ’ ανάγκην χειρότερος μπορεί να ήμουν πολύ καλύτερος. Τώρα που το σκέφτομαι, αν δεν είχα μπλέξει μ’ αυτά τα παλιοτόμαρα, ίσως να είχα καταντήσει τσέος σε πολυεθνική.

Ποια ερώτηση δεν σας έχουν κάνει ποτέ σε συνέντευξη και θα θέλατε κάποιος να σας κάνει;

Θα ήθελα κάποιος να με ρωτήσει επιτέλους τί παριστάνω τόσα χρόνια γράφοντας, τι θέλω να αποδείξω τέλος πάντων, και σε ποιον, και τί χρωστάνε στη τελική όλες αυτές οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες να υφίστανται τη έμμεση αυτοψυχανάλυση που κάνω μέσω των βιβλίων μου με δικά τους έξοδα. Θα ήθελα κάποιος να με κοιτάξει στα μάτια, και να ρωτήσει ευθέως εάν έχω διαβάσει τα βιβλία μου σαν αναγνώστης, και ποια είναι η γνώμη μου γι’ αυτά.

Ποιο βιβλίο άλλου συγγραφέα εύχεστε να είχατε γράψει εσείς και γιατί;

Τα «Εκατό χρόνια μοναξιά» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Γιατί είναι το ωραιότερο μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ. Γιατί ακόμα και εάν αίφνης εξαφανιζόταν από κάθε βιβλιοθήκη δημόσια ή ιδιωτική, κι από κάθε βάση δεδομένων η ανθρώπινη λογοτεχνία ολόκληρη, κομπλέ με την πεζογραφία και την ποίησή της, και σωνόταν μόνο αυτό το βιβλίο, το ανθρώπινο πνεύμα θα αναγεννιούνταν από το σπερματοζωάριο του ρεαλισμού και το ωάριο της μαγείας που εμπεριέχονται σ’αυτό το αριστούργημα.

Ποια λέξη ή ποια φράση πιστεύετε ότι σας χαρακτηρίζει περισσότερο ως άνθρωπο;

Μην κάνεις σήμερα, ό,τι θα μπορούσες να αναβάλλεις για αύριο – ή για μεθαύριο, ή για την επόμενη βδομάδα.

Ας κάνουμε λοιπόν όσο το δυνατόν διασκεδαστικό και ξεκούραστο το αιώνιο παρόν στο οποίο ζούμε – έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον με τη κλασική έννοια, κι αυτή είναι μια ιδέα της μοντέρνας Φυσικής που υποστηρίζεται από τη Θεωρία της Σχετικότητας. Και ποιος είμαι εγώ για να διαφωνήσω με τον Άλμπερτ Αϊνστάϊν;

Όταν κάποιος κλείσει ένα βιβλίο δικό σας, ποιο είναι το συναίσθημα που θα θέλατε να του μείνει τελευταίο;

Το συναίσθημα της χαρμολύπης. Η σπάνια απόλαυση που χαρίζει ένας γνήσιος κλαυσίγελως. Και η πλήρης επίγνωση, η νοητική και συναισθηματική βίωση, του νοήματος της λέξης «λαχτάρα»: διακαής πόθος, αλλά συνάμα και μεγάλος τρόμος.