Αυτήν τη φορά ο άνθρωπος δεν έχει τον πρώτο λόγο. Ο Γιώργος Μπίλιος, στο «Τοκ ζώου» που κυκλοφορεί απο τις Εκδόσεις Γραφή, αλλάζει τη συνηθισμένη οπτική και παραχωρεί το μικρόφωνο στα ζώα. Από εκείνα κοιτάζει εμάς – τις συμπεριφορές, τις αντιφάσεις, τις αδικίες μας – επιστρατεύοντας το χιούμορ και, ακόμη περισσότερο, τη σκοτεινότερη εκδοχή του.

Πίσω από αυτή την αντιστροφή υπάρχει μια έντονη κοινωνική ματιά. Άλλωστε, όταν καλείται να επιλέξει τη λέξη που τον χαρακτηρίζει, ο Μπίλιος απαντά «συμπόνοια», αλλά σπεύδει να της δώσει ενεργητικό περιεχόμενο με συμπόνοια που συνοδεύεται από θυμό απέναντι στην αδικία και από την ανάγκη να μην παραμένεις αμέτοχος.

Μουσικός, διαφημιστής και συγγραφέας, δεν βλέπει τις διαφορετικές ιδιότητές του ως ασύνδετες μεταξύ τους. «Είναι όλα storytelling», λέει. Ιστορίες με διαφορετικά μέσα και διαφορετικό κοινό, αλλά με την ίδια ανάγκη να βρεθεί ένας τρόπος να ειπωθεί κάτι που αξίζει να ακουστεί.

Στους «Ανθρώπους των Βιβλίων» μιλά για τα βιβλία που θα ήθελε να είχε γράψει, από τον Λένο Χρηστίδη και τον Ζοζέ Σαραμάγκου μέχρι τον Αλέξη Σταμάτη, για τη συμπόνοια και την αδικία, αλλά κυρίως για το βλέμμα που στρέφουμε στον εαυτό μας. Γιατί από το «Τοκ ζώου» θα ήθελε ο αναγνώστης να βγει έχοντας περάσει καλά, αλλά και λίγο μετακινημένος: έτοιμος να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να σταθεί κριτικά απέναντι στα δικά του λάθη και τις δικές του παραλείψεις.

Αν έπρεπε να περιγράψετε το τελευταίο σας βιβλίο χωρίς να αναφέρετε την υπόθεσή του, τι θα λέγατε;

Θα μπορούσα απλά να χρησιμοποιήσω την ατάκα του Jude Law όταν τον ρώτησαν: Ποιο είναι το πιο τρομακτικό ζώο; «Ο φασίστας Homo Sapiens». Από την άλλη «παραφράζοντας» το If του Kipling σε “What if?” θα μπορούσα απλά να μιλήσω για την άλλη οπτική. Αυτή των Ζώων. Με σύμμαχο το χιούμορ, και κυρίως το μαύρο τέτοιο, υπάρχει μια έντονη κοινωνική διάσταση των πραγμάτων που θίγονται μέσα από τα λεγόμενά τους. Το μικρόφωνο στα ζώα λοιπόν.

Ποια ερώτηση δεν σας έχουν κάνει ποτέ σε συνέντευξη και θα θέλατε κάποιος να σας κάνει;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω δώσει πολλές αναφορικά με το βιβλίο, συνήθως μιλάω για την μουσική μου – ερμηνευτής γαρ – αλλά μάλλον το πώς συνδυάζονται οι ιδιότητες του διαφημιστή, του μουσικού και του συγγραφέα. Και θα απαντούσα «είναι όλα storytelling» μιας και μπορώ να απαντήσω σε αυτήν την υποθετική ερώτηση προς τον εαυτό μου.

Ποιο βιβλίο άλλου συγγραφέα εύχεστε να είχατε γράψει εσείς και γιατί;

Μέσα μου υπάρχουν πολλά και αγαπημένα βιβλία και συγγραφείς που θα μπορούσα εύκολα να αναφέρω. Αν ήμουν έφηβος θα ήθελα να είχα γράψει το «Bororo» του Λένου Χρηστίδη, αν ήμουν στην Αγγλία το «Τι ωραίο πλιάτσικο» του Τζόναθαν Κόου, αν ήμουν στην Λατινική Αμερική και γυναίκα το «Μπέτι Μπου» της Κλαούντια Πινέιρο, ενώ αν βρισκόμουν στην Πορτογαλία το «Περί τυφλότητας» του Σαραμάγκου. Όμως επειδή το τελείωσα πρόσφατα νομίζω το «Μπαρ Φλωμπέρ» του Αλέξη Σταμάτη. Απίστευτη πλοκή, ποιητικός λόγος, ταξιδιωτικές αναφορές, φιλοσοφία, αναζήτηση. Όλα σε ένα βιβλίο. Αδιανόητο.

Ποια λέξη ή ποια φράση πιστεύετε ότι σας χαρακτηρίζει περισσότερο ως άνθρωπο;

Νομίζω η «συμπόνοια». Με την ενεργητική της διάσταση όμως. Θέλω να πω, θυμώνω με την αδικία. Πολύ. Οπότε συμπονώ όσους υποφέρουν και μου αρέσει να προσφέρω. Παλιά το έπαιρνα προσωπικά και έψεγα τον εαυτό μου. Ευτυχώς, για την ψυχική μου υγεία, το έχω μετριάσει.

Όταν κάποιος κλείσει ένα βιβλίο δικό σας, ποιο είναι το συναίσθημα που θα θέλατε να του μείνει τελευταίο;

Θα ήθελα να έχει περάσει καλά με την αφήγηση, αλλά παράλληλα να προβληματιστεί. Βλέποντας τον εαυτό του στον καθρέφτη, να είναι έτοιμος να μετακινηθεί προς την αισιόδοξη μεριά του δρόμου. Η οποία επιτυγχάνεται μόνο αν μπορείς να αντιληφθείς τα δικά σου λάθη και παραλείψεις. Να σταθείς εν ολίγοις κριτικά απέναντι σε σένα.