Ο Γιάννης Μακριδάκης ανήκει στους συγγραφείς που έχουν διαμορφώσει μια ξεχωριστή λογοτεχνική φωνή, με βαθιά σχέση με τον τόπο, τη φύση και τον άνθρωπο.

Στο νέο του βιβλίο, «Στη σκιά του όρους Όχη», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Εστία, επιστρέφει με μια ιστορία που, όπως και το σύνολο του έργου του, συνομιλεί με τις αλλαγές της εποχής, τη μνήμη και τις ανθρώπινες διαδρομές.

Στη δεύτερη συνάντηση της στήλης μας, ο Γιάννης Μακριδάκης απαντά στις πέντε κοινές ερωτήσεις που απευθύνουμε σε κάθε καλεσμένο. Με τον λιτό του λόγο, άλλοτε αιχμηρό και άλλοτε στοχαστικό, μιλά για το νέο του βιβλίο, εξηγεί γιατί προτιμά να αυτοχαρακτηρίζεται «ασκούμενος συγγραφέας», αποκαλύπτει το βιβλίο που θα ήθελε να είχε γράψει ο ίδιος και μοιράζεται τη φράση που συνοψίζει τη στάση του απέναντι στη ζωή.

Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

Αν έπρεπε να περιγράψετε το τελευταίο σας βιβλίο χωρίς να αναφέρετε την υπόθεσή του, τι θα λέγατε;

“Στη σκιά του όρους Όχη” ζούσε τότε το νησί, και η Βάσω ζούσε στη σκιά του Βάσου. Μέχρι που η τεχνολογία παρέκαμψε τη σκιά του όρους Όχη και η ιατρική τη σκιά του Βάσου

Ποια ερώτηση δεν σας έχουν κάνει ποτέ σε συνέντευξη και θα θέλατε κάποιος να σας κάνει;

Γιατί δηλώνεις ασκούμενος συγγραφέας; Η απάντηση είναι διότι όλη η ζωή, πόσω μάλλον η λογοτεχνική ενασχόληση είναι μια άσκηση και ο τίτλος του συγγραφέα είναι τίτλος τιμής, που πάντα αποδίδεται κατόπιν. Αν μου απονεμηθεί δηλαδή ο τίτλος του συγγραφέα κάποτε, λέω στους φίλους μου, αυτό θα συμβεί μετά τον θάνατό σας.

Ποιο βιβλίο άλλου συγγραφέα εύχεστε να είχατε γράψει εσείς και γιατί;

Την κωμικοτραγική ιστορία του νεοελληνικού κράτους, που έγραψε ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ποια λέξη ή ποια φράση πιστεύετε ότι σας χαρακτηρίζει περισσότερο ως άνθρωπο;

«Όλα για καλό, έχε εμπιστοσύνη στο Χάος». Αυτή η παραίνεσή μου προς τους ανθρώπους.

Όταν κάποιος κλείσει ένα βιβλίο δικό σας, ποιο είναι το συναίσθημα που θα θέλατε να του μείνει τελευταίο;

Μια γλυκόπικρη γεύση στην ψυχή ακαθόριστη.