«Γιατί γράφεις;» Είναι η ερώτηση που, όπως λέει ο Δημήτρης Χαλαζωνίτης, κανείς δεν του έχει κάνει μέχρι σήμερα. Και η απάντησή του δεν αναζητά καταφύγιο στην έμπνευση ή στην ανάγκη της έκφρασης: «Τις πιο πολλές φορές γράφω από έρωτα και από ντροπή».

Αυτές οι δύο λέξεις μοιάζουν να οδηγούν και στη νέα ποιητική του συλλογή, «Γιάλε Γιάλε», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θεμέλιο. Έρωτας για τους ανθρώπους και για τις λέξεις, ντροπή για τους συμβιβασμούς, τις απουσίες, «τις μάχες που δεν έδωσα». Ο ίδιος περιγράφει το βιβλίο ως «μια συνομιλία και μια κραυγή» με όσους έχασε, αγάπησε ή συγκρούστηκε, με τους συντρόφους με τους οποίους βρέθηκε άλλοτε στην ίδια και άλλοτε στην απέναντι όχθη, αλλά και με αγνώστους των οποίων την ψυχή θα ήθελε, έστω για λίγο, να πλησιάσει.

Η κραυγή του, όμως, έχει συγκεκριμένη διεύθυνση. Βγαίνει στη μέση της 3ης Σεπτεμβρίου ή της Αχαρνών και αναζητά τις άλλες φωνές, τους βόγγους και τους αναστεναγμούς των γύρω δρόμων. Γιατί ο Χαλαζωνίτης δεν αντιμετωπίζει τις λέξεις ως περίκλειστη προσωπική υπόθεση. Τις θέλει έξω, ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ίσως γι’ αυτό, όταν τον ρωτάμε τι θα ήθελε να συμβεί στον αναγνώστη μετά την τελευταία σελίδα, δεν τον φαντάζεται να μένει στην καρέκλα του συλλογισμένος. Θέλει να νιώσει «μια ορμητική συγκίνηση». Κι ύστερα, με ένα χαμόγελο, να σηκωθεί και να βγει στον δρόμο.

Αν έπρεπε να περιγράψετε το τελευταίο σας βιβλίο χωρίς να αναφέρετε την υπόθεσή του, τι θα λέγατε;

Θα έλεγα ότι είναι μια συνομιλία και μια κραυγή. Συνομιλία με ανθρώπους που έχασα, με ανθρώπους που αγαπώ, με ανθρώπους που συγκρούστηκα , με συντρόφους μου που περπατήσαμε πολλά χιλιόμετρα, άλλοτε στην ίδια όχθη, άλλοτε στην απέναντι αλλά και πολλές φορές κολυμπήσαμε στα ίδια ταραγμένα νερά. Με τις ρίζες μου που με έφτιαξαν και με χάλασαν και κυρίως με ανθρώπους που δεν γνωρίζω μήπως και καταφέρω έστω και λίγο να μπω στην ψυχή τους. Και μια κραυγή, εκεί, στη μέση της 3ης Σεπτεμβρίου ή της Αχαρνών ,όσο πιο δυνατά μπορώ μήπως και ενωθεί με τις πολλές άλλες, τους βόγγους και τους αναστεναγμούς των γύρω στενών και κατορθώσουμε κάτι να ακουστεί, κάτι να αλλάξει.

Ποια ερώτηση δεν σας έχουν κάνει ποτέ σε συνέντευξη και θα θέλατε κάποιος να σας κάνει;

Θα γελάσεις αλλά η ερώτηση που δεν μου έχουν κάνει ποτέ είναι: γιατί γράφεις; Ίσως θεωρούσαν προφανή την απάντηση. Είναι όμως; Ένας καλός φίλος και σπουδαίος ποιητής( δεν σας λέω το όνομα του γιατί ήταν εκμυστήρευση ) μου είπε κάποτε : «Γράφω από μίσος. Γιατί δεν υποκρίνεται, γιατί είναι ειλικρινές, γιατί το αντικείμενο του πολλές φορές το αξίζει. Δεν αντέχω βίο τόσο νερουλό που να μην οργίζεται με το κακό» Πολλές φορές με πιάνω να γράφω κι εγώ έτσι. Τις πιο πολλές όμως γράφω από έρωτα και από ντροπή. Έρωτα για τις λέξεις που είναι το σπουδαιότερο όπλο μας για να ζήσουμε, να συνυπάρξουμε όπως μας αξίζει και ντροπή για τους συμβιβασμούς μου, για τις απουσίες μου, για τις μάχες που δεν έδωσα. Όπως λέω σε ένα ποίημα αυτού του βιβλίου:

Αν κατάφερα τις λέξεις μου

με ένα άσπρο πουκάμισο να ντύσω

αγαπήστε με παρακαλώ

αν όχι

συγχωρήστε με εκλιπαρώ

ήθελα συγγνώμη να ζητήσω

για όλες τις σιωπές μου

Ποιο βιβλίο άλλου συγγραφέα εύχεστε να είχατε γράψει εσείς και γιατί;

Εδώ ενήλικη απάντηση δεν μπορείς να πάρεις. Σήμερα μετά από πάρα πολλά βιβλία που έχω διαβάσει θα μπορούσα να σου παραθέσω δεκάδες που θα ήθελα να έχω γράψει. Έτσι θα σου δώσω μίαν ανήλικη απάντηση. Μια εφηβική. Θα σου πω για το πρώτο βιβλίο που όταν το διάβασα, το ξαναδιάβασα και για πρώτη φορά είπα θα ήθελα να (το) γράψω. Ήταν λοιπόν Ο Κόμης Μοντεχρήστος του μεγάλου παραμυθά Αλέξανδρου Δουμά. Βλέπεις συνάντησα εκεί την περιπέτεια, την εκδίκηση, την αντοχή, την μεταμόρφωση και σοβαρά θέματα δικαιοσύνης, τύχης και ηθικής. Και αυτό το πρόπλασμα των 15 ετών που ήμουν, εντυπωσιάστηκε.

Ποια λέξη ή ποια φράση πιστεύετε ότι σας χαρακτηρίζει περισσότερο ως άνθρωπο;

Όμορφος, ιδιοφυής, ανεπανάληπτος!! Αυτοσαρκάζομαι βέβαια. Ξέρεις βρε Πέτρο μου ότι κι αν νομίζω για τον εαυτό μου έχει αξία και σημασία αν το βλέπουν, περίπου έστω, ίδιο και τα απέναντι μάτια. Αυτό προσπαθώ πολύ να ισχύει. Αλλά για να σου δώσω μια απάντηση θα σου πω ένα στίχο του σπουδαίου Βύρωνα Λεοντάρη:

«Θα’ ναι φριχτό να φύγουμε έτσι

Δίχως μια πίστη, ένα αγώνα, μια κραυγή

Άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή

Άνθρωποι που διαλύθηκαν ησύχως…»

Όταν κάποιος κλείσει ένα βιβλίο δικό σας, ποιο είναι το συναίσθημα που θα θέλατε να του μείνει τελευταίο;

Μια ορμητική συγκίνηση. Και με ένα χαμόγελο να σηκωθεί από την καρέκλα του και να βγει στο δρόμο.