Η Πατρίτσια Τόσκα και ο Κωστής Μπούντας, ηθοποιοί της παράστασης «Αόριστος» γράφουν για το TVXS.GR.

Η παράσταση «Αόριστος» της Ελευθερίας Παπουτσάκη παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 στο θέατρο ΠΛΥΦΑ σε διασκευή και σκηνοθεσία Λουκίας Ανάγνου.

Μια παράσταση βασισμένη στο βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη». Ψυχαναλυτική, λακανική, ραϊχική, γνωσιακή, συμπεριφορική, συστημική, γκεστάλτ. 2,5 αυτοτελείς ιστορίες για τον θαυμαστό κόσμο της ψυχοθεραπείας σε ένα μιούζικαλ δωματίου.

Πώς οι θεραπευόμενοι βλέπουμε τους θεραπευτές μας, τι είναι αυτή η περίεργη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις πολυθρόνες και τι ιδιόμορφος χρόνος που είναι ο Αόριστος.

Πατρίτσια Τόσκα, ηθοποιός

Ο «Αόριστος» είναι για μένα ένα έργο που πατάει σε κάτι πολύ συγκεκριμένο και ταυτόχρονα βαθιά ρευστό: τη στιγμή που κάτι έχει ήδη συμβεί, αλλά συνεχίζει να μας επηρεάζει.

Όπως και ο χρόνος των ρημάτων από τον οποίο δανείζεται το όνομά του – τόσο συγκεκριμένος στη γραμματική και τόσο παράδοξα «αόριστος» στη ζωή. Οι ιστορίες ψυχοθεραπείας που συναντάμε στην παράσταση μοιάζουν περισσότερο με αποτυπώσεις εμπειριών παρά με αφηγήσεις που ενδεχομένως και να επαναλαμβάνονται, φανερά ή σιωπηλά.

Στο έργο βρίσκομαι «στην άλλη όχθη». Δεν υποδύομαι την ψυχοθεραπευόμενη, αλλά την ψυχοθεραπεύτρια. Έναν ρόλο σύνθετο και απαιτητικό, γιατί καλείσαι να σταθείς απέναντι στον άλλον χωρίς να πάρεις χώρο από την ιστορία του. Η ψυχοθεραπεία, είτε στη σκηνή είτε στην πραγματικότητα, δεν αφορά τις εύκολες λύσεις ούτε τις έτοιμες απαντήσεις. Αφορά τη διαθεσιμότητα, την ακρόαση και την αντοχή στη σιωπή. Το να προσπαθείς να ανοίξεις νέες οπτικές σε ανθρώπους που κουβαλούν τραύματα, άμυνες ή συναισθηματικά τείχη, απαιτεί ψυχραιμία αλλά και βαθιά ενσυναίσθηση.

Αυτό που με απασχόλησε περισσότερο δουλεύοντας τον ρόλο δεν ήταν η τεχνική, αλλά το πώς στέκεσαι απέναντι στον άλλον χωρίς να προσπαθείς να τον «διορθώσεις».

Ο «Αόριστος» δεν δίνει έτοιμες απαντήσεις, δε λειτουργεί διδακτικά, δεν επιδιώκει να θεραπεύσει. Αντίθετα, αφήνει χώρο στο ατελές, στο αμήχανο, σε εκείνο που δεν λύνεται εύκολα. Η σκηνή μετατρέπεται σε έναν ενδιάμεσο τόπο, όπου ο χρόνος διαστέλλεται και οι λέξεις αποκτούν βάρος. Εκεί όπου μια φράση, μια παύση ή μια ματιά μπορεί να είναι πιο αποκαλυπτική από μια ολόκληρη αφήγηση.

Η ψυχοθεραπεία άλλωστε δεν είναι εύκολη ούτε σύντομη διαδικασία· είναι όμως μια βαθιά προσωπική επιλογή, που δεν μετριέται με γνώμες τρίτων. Κυρίως όμως είναι μια πράξη – πολύ συγκεκριμένη – που, αν το σκεφτείς, αξίζει πάντα το «γιατί όχι;».

Κωστής Μπούντας, ηθοποιός

Η σιγουριά του εαυτού, η αναζήτηση του νοήματος και η τελική  αποκάλυψη του τίποτα.

Όλοι μας παίζουμε διάφορους ρόλους μέσα στη ζωή μας ανάλογα με τις σχέσεις, τον χρόνο και τον χώρο.  Ο εαυτός μας δεν είναι ένας σταθερός πυρήνας αλλά κάτι που αλλάζει μέσα στο ταξίδι, μια κίνηση στο άπειρο, μια εκκίνηση περιστροφής μέσα στο ανυπόστατο της ύπαρξης. Αυτή η τρομακτική συνειδητοποίηση μας κάνει να επιμένουμε σε επιλογές, προσπαθούμε να κρατηθούμε από σχήματα, να λέμε είμαι αυτό, να επιμένουμε στην περσόνα που πλάσαμε, στην εμμονή της περιστροφής όσο ταρακουνημένη και αν γίνεται στην πορεία.  Η επιλογή ενός μοτίβου μπροστά στον φόβο της αλλαγής, η ακαμψία.

Και τελικά η επιλογή του εαυτού χωρίς προσωπεία είναι απελευθερωτική, μέσα από τις αγωνίες, τους φόβους, τις αναζητήσεις.  Η πλήρης ακινησία με την αλήθεια σου μπροστά στους άλλους. Ένα πέρασμα από τη διάλυση, στην άμυνα, και από εκεί στη γυμνή παρουσία. Ίσως τελικά η ύπαρξη να μη στηρίζεται πουθενά, ίσως όμως να γεννιέται ακριβώς στη στιγμή που κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον.

Οι παραστάσεις συνεχίζονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 στο θέατρο ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Αθήνα
Παίζουν: Θανάσης Ισιδώρου, Κωστής Μπούντας, Πατρίτσια Τόσκα, Λουκία Ανάγνου
Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/aoristos/