Ο θεατρικός μονόλογος «Με το Αμβούργο στην Πλάτη» παρουσιάζεται στο H.ug (Human Underground) στα Πετράλωνα, ανοίγοντας έναν σκηνικό χώρο μνήμης, βιώματος και εσωτερικής ακρόασης κάθε Σάββατο και Κυριακή.

Με αφορμή την παράσταση, μιλήσαμε με τη Μαριάννα Λιανού για το αρχικό εσωτερικό ερέθισμα που γέννησε το έργο, για τη μνήμη ως παρόν και όχι ως αφήγηση, για τη ρευστή έννοια της ταυτότητας ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, αλλά και για τις απαιτήσεις και τη μοναχικότητα του θεατρικού μονολόγου.

Τι ήταν το αρχικό ερέθισμα που σας οδήγησε στη δημιουργία του «Με το Αμβούργο στην Πλάτη»; Ήταν μια προσωπική ανάγκη, μια εικόνα ή ένα ερώτημα γύρω από τη μνήμη;

Η αφετηρία δεν ήταν μια συγκεκριμένη ιστορία, αλλά μια εσωτερική ανησυχία. Με απασχολούσε το πώς λειτουργεί η μνήμη όταν δεν την πιέζουμε να γίνει αφήγηση και πώς μπορεί να υπάρξει σκηνικά χωρίς να υπακούει σε λογική σειρά. Το έργο γεννήθηκε από την ανάγκη να ακολουθήσω αυτό το υλικό χωρίς να το ελέγξω, αφήνοντας τις εικόνες και τις αισθήσεις να προηγηθούν των λέξεων.

Η μνήμη στο έργο μοιάζει να λειτουργεί περισσότερο ως βίωμα παρά ως αφήγηση. Πώς μεταφράζεται αυτό σκηνικά και δραματουργικά;

Στη σκηνή η μνήμη δεν εμφανίζεται ως αναδρομή, αλλά ως κάτι που συμβαίνει τώρα. Η δραματουργία δεν βασίζεται σε γεγονότα, αλλά σε καταστάσεις: ρυθμούς, επαναλήψεις, σιωπές. Το σώμα και η φωνή δεν υπηρετούν έναν λόγο που εξηγεί, αλλά αφήνουν ίχνη. Αυτό δημιουργεί έναν χώρο όπου ο θεατής δεν καλείται να καταλάβει, αλλά να συντονιστεί.

Θεωρείτε ότι η ταυτότητά μας διαμορφώνεται περισσότερο από όσα ζήσαμε ή από όσα κληρονομήσαμε;

Δεν πιστεύω σε μια ταυτότητα σταθερή ή απολύτως προσωπική. Ό,τι είμαστε προκύπτει από τη συνάντηση του βιώματος με όσα μας έχουν προηγηθεί: οικογενειακές ιστορίες, συλλογικές εμπειρίες, ακόμη και πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Αυτά τα στοιχεία δεν συνυπάρχουν αρμονικά βρίσκονται σε διαρκή ένταση και επαναπροσδιορισμό.

Ο θεατρικός μονόλογος είναι ένα απαιτητικό είδος. Τι σας προσφέρει καλλιτεχνικά αυτή η φόρμα και τι σας δυσκολεύει περισσότερο σε αυτήν;

Ο μονόλογος απαιτεί απόλυτη εγρήγορση. Δεν υπάρχει η ασφάλεια της εναλλαγής ή της συλλογικής δράσης. Αυτή η μοναχικότητα, όμως, δημιουργεί μια πολύ άμεση σχέση με τον θεατή. Η δυσκολία είναι να διατηρηθεί η ζωντάνια και η ακρίβεια κάθε στιγμής, χωρίς η φόρμα να γίνει αυτάρεσκη ή προβλέψιμη.

Το έργο κινείται ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό. Πιστεύετε ότι το κοινό μπορεί να αναγνωρίσει κομμάτια της δικής του ιστορίας μέσα σε αυτό;

Δεν με ενδιαφέρει το κοινό να ταυτιστεί με μια συγκεκριμένη εμπειρία, αλλά να αναγνωρίσει ένα συναίσθημα ή μια εσωτερική κατάσταση. Εκεί που κάτι προσωπικό αφήνεται ανοιχτό, μπορεί να μετατραπεί σε κοινό έδαφος. Αν ο θεατής βρει χώρο να τοποθετήσει τις δικές του μνήμες, τότε το έργο έχει πετύχει τον σκοπό του.

Αν ο θεατής φύγει από την παράσταση με ένα συναίσθημα ή μια σκέψη, ποια θα θέλατε να είναι αυτή;

Θα ήθελα να φύγει με μια ήσυχη εγρήγορση. Όχι με απαντήσεις, αλλά με μια διάθεση να αφουγκραστεί όσα κουβαλά και όσα τον συνδέουν με άλλους ανθρώπους και άλλους χρόνους. Αν η παράσταση ανοίξει έναν τέτοιο εσωτερικό χώρο, τότε έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της.

Info

Συντελεστές

Κείμενο & Σκηνοθεσία: Μαριάννα Λιανού
Δραματουργία: Σίμος Ρηνιώτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Χανιώτη
Σκηνογραφία & κοστούμια: Μαριλένα Καλαιτζαντωνάκη
Μουσική: Σπύρος Λιβάνης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παίζουν: Γιώτα Χνάρη, Άννα Χανιώτη
Hχογράφηση: Νίκος Φλέσσας

Πληροφορίες Παράστασης

Παραστάσεις: από Σάββατο 24 Ιανουαρίου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:00

Είδος: Θεατρικός μονόλογος

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 15€
Μειωμένο, Ατέλειες: 12€

Διάρκεια παράστασης: 50 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.ticketservices.gr/event/hug-me-to-amburgo-stin-plati/?lang=en

H.ug ( Human Underground)
Μελιταίων 14, Πετράλωνα (σταθμός ΗΣΑΠ Πετράλωνα)