Μια Ισπανίδα και ένας Λιβανέζος παρουσιάζουν στο Φεστιβάλ Χορού του Βελιγραδίου, στις 3 Απριλίου στο Εθνικό Θέατρο της Σερβίας στο Νόβισαντ, την παράσταση “The natural order of things”, στην οποία συμμετέχει και ένας Έλληνας, ο Coti K. στη μουσική.

Η Μαρία Κάμπος και ο Γκι Ναδέρ, συνεργάτες από το 2006, με έδρα τη Βαρκελώνη και εμφανίσεις σε πολλά φεστιβάλ του κόσμου, μιλάνε στο tvxs.

Εμπνευσμένοι από την έννοια της τάξης και της αταξίας, εξετάζουμε την πολυπλοκότητα των αυτό οργανωμένων συστημάτων στη φύση, που θεωρείται ως μικρόκοσμος, ως ένα μικροσκοπικό σύμπαν αποτελούμενο από μια πληθώρα αυτοαναπαραγόμενων οργανισμών. Ως ωδή στη ζωή και στην εύθραυστη ατμόσφαιρά της, αυτή είναι μια προσπάθεια να επιβεβαιώσουμε τη δήλωσή μας ως διαμαρτυρία μέσω της ομορφιάς και της αρμονίας ως τον μοναδικό τρόπο να επανασυνδεθούμε με τη φύση και να αποκαταστήσουμε την ισορροπία. Μπορούμε να ανακτήσουμε την προοπτική μας ακόμη και στις μεγαλύτερες προκλήσεις μέσω της επιβίωσης και της αναγνώρισης της ομορφιάς, του σκοπού και των αντιληπτών μοτίβων στο σύμπαν και στη φύση. Μια προσπάθεια να φανταστούμε από τι αποτελούμαστε, μια μάζα κινητικών δυνατοτήτων.

Τι είναι φυσικό στον κόσμο μας; Σε μια εποχή τεχνητής νοημοσύνης, πολέμων, φόβου και εχθρότητας, ποιο είναι το μήνυμα του έργου;

Γκ. Ν.: Ζούμε σε μια εποχή όπου η έννοια του «φυσικού» γίνεται όλο και πιο ασαφής. Η τεχνολογία, οι συγκρούσεις και η επιτάχυνση αναδιαμορφώνουν την αντίληψή μας για την πραγματικότητα. Με το «Natural Order of Things», δεν προσπαθούμε να δώσουμε ένα συγκεκριμένο μήνυμα, αλλά μάλλον να ανοίξουμε ένα χώρο για προβληματισμό.

Μ.Κ.: Για εμάς, το έργο είναι μια πρόσκληση να επανασυνδεθούμε με το σώμα, με τους άλλους και με το περιβάλλον. Θέτει το ερώτημα αν υπάρχει ακόμα μια υποκείμενη τάξη ή αν πρέπει να ξαναχτίσουμε μια μέσω της συνειδητοποίησης, της ευθύνης και της συνύπαρξης.

Πιστεύετε ότι ο χορός μπορεί να είναι μια πολιτική πράξη;

Γκ.Ν.: Πιστεύουμε ότι κάθε καλλιτεχνική πράξη υπάρχει μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, είτε σκόπιμα είτε όχι.

Μ.Κ.: Το έργο μας δεν είναι ρητά πολιτικό, αλλά είναι εμπλεκόμενο. Ο τρόπος που επιλέγουμε να δουλεύουμε, να συνεργαζόμαστε, να σχετιζόμαστε με το σώμα και με τους άλλους, όλα αυτά είναι, κατά κάποιον τρόπο, πολιτικές αποφάσεις.

Προερχόμενοι από τον Λίβανο και την Ισπανία, φυσικά φέρνουμε διαφορετικά υπόβαθρα, αλλά ο χορός γίνεται μια κοινή γλώσσα. Μας επιτρέπει να ξεπεράσουμε τις πολιτισμικές διαφορές και να χτίσουμε ένα κοινό έδαφος μέσω της κίνησης.

Το έργο περιγράφεται «ως ωδή στη ζωή και στην εύθραυστη ατμόσφαιρά της, μια διαμαρτυρία μέσα από την ομορφιά και την αρμονία.». Ήταν αυτό το κίνητρο σας; Η αποκατάσταση της ισορροπίας;

Γ.Ν.: Ναι, αυτή η ιδέα βρίσκεται πολύ κοντά στον πυρήνα του έργου. Ζούμε σε μια εποχή όπου η αστάθεια, ο θόρυβος και η αποσύνδεση φαίνεται να κυριαρχούν σε πολλές πτυχές της πραγματικότητάς μας. Σε αυτό το πλαίσιο, η δημιουργία ενός έργου γίνεται σχεδόν αναγκαιότητα, ένας τρόπος να ανταποκριθούμε, όχι μέσω της αντιπαράθεσης, αλλά μέσω της προσοχής, της ακρίβειας και της παρουσίας. Για εμάς, η ομορφιά και η αρμονία δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία, μπορούν να αποτελέσουν μια μορφή αντίστασης.

Μ.Κ.: Το έργο πηγάζει από μια βαθιά ανάγκη να επανασυνδεθούμε με αυτό που αισθάνεται ουσιαστικό και εύθραυστο ταυτόχρονα, την ίδια τη ζωή, το σώμα, τις σχέσεις που χτίζουμε. Όταν μιλάμε για την αποκατάσταση της ισορροπίας, δεν υπονοούμε ότι η ισορροπία είναι κάτι σταθερό ή εύκολα επιτεύξιμο. Είναι κάτι που μεταβάλλεται συνεχώς, κάτι που πρέπει να διαπραγματευόμαστε ξανά και ξανά.

Μέσα από το έργο, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου αυτή η ισορροπία μπορεί να γίνει αισθητή, έστω και προσωρινά. Έναν χώρο όπου η ακρόαση, η αλληλεξάρτηση και η φροντίδα γίνονται ορατές. Με αυτή την έννοια, το έργο είναι τόσο μια αντανάκλαση του κόσμου στον οποίο ζούμε όσο και μια ήσυχη πρόταση, μια προσπάθεια να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι ένας άλλος τρόπος σχέσης, πιο προσεκτικός και πιο συνδεδεμένος, είναι ακόμα εφικτός.

Όταν δεν χορεύετε, πού βρίσκετε την ισορροπία;

Γκ.Ν.: Στα απλά πράγματα, στον χρόνο με την οικογένεια, στη φύση, στη σιωπή.

Μ.Κ.: Επίσης στις καθημερινές ρουτίνες, στο να χαλαρώνουμε. Η ισορροπία είναι κάτι που αναζητούμε συνεχώς, όχι κάτι σταθερό.

Τι ρόλο παίζει η μουσική στο έργο;

Γκ.Ν.: Η μουσική είναι ουσιαστικό μέρος του έργου και έχει αναπτυχθεί σε στενή συνεργασία με τη χορογραφία. Είναι σύνθεση του Έλληνα συνθέτη Coti K, του οποίας το ηχητικό σύμπαν συντονίζεται έντονα με το σωματικό και συναισθηματικό τοπίο του έργου.

Μ.Κ.: Δημιουργεί την ατμόσφαιρα και υποστηρίζει το φυσικό τοπίο του έργου, κινούμενη μεταξύ έντασης και αρμονίας. Η συνεργασία με τον Coti K υπήρξε θεμελιώδης για τη διαμόρφωση του ρυθμού και του βάθους του έργου.

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδιά σας Η Ελλάδα περιλαμβάνεται σε αυτά;

Μ.Κ.: Είμαστε πάντα ανοιχτοί σε νέες συνεργασίες και νέα πλαίσια. Η Ελλάδα είναι σίγουρα ένας τόπος στον οποίο θα θέλαμε πολύ να εμφανιστούμε και ελπίζουμε ότι θα γίνει.

Μουσική από την Ελλάδα

Ο Κωνσταντίνος Λουκάς Ρολάνδος Κυριάκος, γνωστός ως  Coti K. είναι Ελληνοιταλός μουσικός, συνθέτης, ηχολήπτης και μουσικός παραγωγός, έχει γράψει μουσική για θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο, έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Δημήτρης Παπαιωάννου, ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ο Μπάμπης Μακρίδης, ο Γιώργος Λάνθιμος,  έχει κυκλοφορήσει 8 προσωπικούς δίσκους και έχει παίξει ζωντανά στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Αυτό τον καιρό συμμετέχει στην παράσταση “Το μπλουζ του Μικρού Πρίγκηπα” με τον Γιάννη Αγγελάκα ως συν-ενορχηστρωτής, παραγωγός του ήχου και μπασίστας επι σκηνής.
Επίσης ηχογραφεί με το επταμελές νέο σχήμα του “ZōNTAZōA” για τον πρώτο δίσκο τους και στις 14 Μαίου θα εμφανιστούν στο Plex (Κεραμεικού 28).

Τι λέει για τη μουσική στο έργο

Όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε το Natural order of things στη Βαρκελώνη, δεν υπήρχε ακόμα ο τίτλος του έργου.

Όμως μιλήσαμε αρκετά με τον Γκι και την Μαρία για την φύση και πώς υπάρχουν κάποια επαναληπτικά σχήματα σε αυτήν. Το πώς αυτή η επανάληψη και οι παραλλαγές των στοιχείων αυτής δημιουργεί ομοιογένεια αλλά και πολυπλοκότητα.

Έτσι κάπως ξεκίνησα να δουλεύω κάποια κυκλικά μουσικά θέματα που να εξερευνούν την πολλαπλότητα στην επανάληψη.

Βέβαια μετά την θεωρία υπάρχει και η πράξη, που πάντα σε πάει όπου θέλει αυτή, σε άλλα μονοπάτια που οδηγούνται απο το ένστικτο και οχι απο την σκέψη.