Η Γεωργία Μαυραγάνη, σκηνοθέτις με πολυετή εμπειρία στο θέατρο-ντοκουμέντο και στη συνεργασία με κοινότητες, συνθέτει μία παράσταση βαθιά συνδεδεμένη με την ταυτότητα και την κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και με τη λιγότερο γνωστή ενεργειακή ιστορία της χώρας, την οποία παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στις 14 και 15 Ιουλίου.

«Πίσω από κάθε διακόπτη ρεύματος κρύβονται χιλιάδες ανθρώπινες ιστορίες που συνθέτουν ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της σύγχρονης Ελλάδας», τονίζει.

Η Γη της Επαγγελίας είναι η νέα παραγωγή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κοζάνης για το καλοκαίρι του 2026, σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. 

Η Γεωργία Μαυραγάνη μίλησε στο Tvxs για την αξία που έχουν οι κοινότητες, οι ανθρώπινες ιστορίες και οι ιστορίες των τόπων που διψούν για ζωή, με αφορμή την παράσταση.

«Γη της Επαγγελίας»: Μια παράσταση βαθιά συνδεδεμένη με την ταυτότητα και την κοινωνία της Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και με τη λιγότερο γνωστή ενεργειακή ιστορία της χώρας. Πώς «εξερευνήσατε» αυτό το υλικό και ποιες πτυχές αυτής της ιστορίας αναδύθηκαν μέσα από την έρευνά σας;

Το θέμα της ενεργειακής πολιτικής μιας χώρας είναι μεγάλο και πολυδιάστατο. Ήταν για μένα δύσκολο να επιλέξω τα σημεία που θα αναδείξει η παράσταση. Επέλεξα να ακούσουμε μόνο τις φωνές των ανθρώπων της Δυτικής Μακεδονίας. Εργαζόμενους στο λιγνιτωρυχεία και στους ΑΗΣ (ατμοηλεκτρικούς σταθμούς), αλλ και πολιτικούς φορείς. Είδα από κοντά τη δύσκολη εργασία στο ορυχεία και άκουσα προσεκτικά τα σχέδια και τα έργα που εκπονούνται στη Μετάβαση Α.Ε. Αυτές τις μαρτυρίες, προσεκτικά επιλεγμένες, επιστρέφω και στο κοινό.

Παρά το τοπικό τους «χρώμα», η πολιτική που αποκαλύπτουν είναι καθρέφτης ενός συνολικού σχεδιασμού, η οποία πάσχει από έλλειψη ανθρωπιάς και υπακούει με τυφλό τρόπο σε μια θρησκόληπτη πίστη στο κέρδος και στην παντοδυναμία της αγοράς. Η πραγματικότητα δεν επαληθεύει μέχρις στιγμής την πίστη αυτή. Περάσαμε από το εγχώριο αλλά επικίνδυνο για την υγεία καύσιμο του λιγνίτη, στο εισαγόμενο φυσικό αέριο χωρίς πραγματικό σχεδιασμό. Το ενεργειακό μας μείγμα δεν μας παρέχει πραγματική αυτάρκεια.

«Ακόμη» θα προσθέσουν κάποιοι. Ίσως. Πάντως η ενέργεια είναι ακόμη πολύ ακριβή στη χώρα μας και δεν γίνονται ουσιαστικές ενέργειες για την αποκέντρωση που οπωσδήποτε χρειάζονται οι ανανεώσιμες πηγές. Αν κοιτάξουμε την ιστορία μας πραγματικά θα δούμε ότι στόχος είναι να αντικαταστήσει η «ιδιωτικοποίηση» τον «κρατισμό» και όχι η ενεργειακή μας αυτάρκεια. Γιατί συμβαίνει αυτό, μπορεί να ρωτήσετε. Αναζητήστε τις απαντήσεις στα κείμενα του Παναγιώτη Κονδύλη. Υπάρχει ελπίδα; Όχι. Αν πραγματικά συνειδητοποιήσουμε το αδιέξοδο των πολιτικών που έχουμε ακολουθήσει ίσως και να ξεκινήσουμε τη σκληρή δουλειά για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι όμως πολύ αργά.

Η παράσταση αγγίζει ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της σύγχρονης Ελλάδας. Αυτό της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από τη ΔΕΗ και του καθοριστικού ρόλου της στη διαμόρφωση της κοινωνικής, οικονομικής και περιβαλλοντικής φυσιογνωμίας της περιοχής. Περιγράψτε μας αυτή τη φυσιογνωμία.

Η περιοχή ζει με τις τρύπες των ορυχείων, τα κουφάρια των εργοστασίων και την παλιά της δόξα. Οι νέοι φεύγουν μαζικά. Όσοι έχουν μείνει βρίσκονται σε πένθος. Χρειάζονται πράξεις. Όσο συντηρείται η μικροπολιτική με την επιδοματική λογική των ανοικονόμητων χρηματοδοτήσεων από το ΔΑΜ (Δίκαιη αναπτυξιακή μετάβαση) δεν θα αλλάξει τίποτα.

Ποια πιστεύετε ότι είναι η πολιτική, κοινωνική και ανθρώπινη διάσταση του θέματος σε μια εποχή αμφιλεγόμενων μεταβάσεων και μετασχηματισμών;

Είμαστε εθελούσια τυφλοί. Προσποιούμαστε τους ανθρωπιστές. Έχουμε αφεθεί στη θολούρα του μεταμοντέρνου. Επίσης αναρωτιέμαι η όποια επιστροφή στον συντηρητισμό γίνεται για να συντηρήσουμε τι; Τη διαπλοκή; Όχι την προκοπή; Μέσα σε αυτό το κλίμα οι φτωχοί άνθρωποι παλεύουμε. Βεβαια η φτώχεια τρώει τον παρά.

Πάνω στη σκηνή, επαγγελματίες ηθοποιοί και μέλη της τοπικής κοινότητας συνυπάρχουν. Ποιες είναι οι σκέψεις σας για αυτόν τον θεατρικό διάλογο και την αλληλεπίδραση που αναπτύσσεται;

Το θέατρο είναι ένα όχημα για να πεις την ιστορία. Οι ηθοποιοί έχουν την τεχνική γνώση και οι άνθρωποι της κοινότητας κουβαλούν την πραγματικότητα. Στόχος είναι η μυθοπλασία να ανασταίνει το πραγματικό.

Έχετε διαμορφώσει μια σημαντική σχέση με το θέατρο-ντοκουμέντο και τη συνεργασία με κοινότητες. Τι έχετε αποκομίσει από όλη αυτή τη διαδρομή και πόσο σημαντική πιστεύετε ότι είναι η έννοια της κοινότητας σήμερα;

Οι κοινότητες είναι το στήριγμά μας. Η πόλη μας. Ενώ οι ισχυροί τιμούν τη δική τους, εμείς συνεχώς την απαξιώνουμε ή τη βλέπουμε σαν προσωρινό παρηγορητικό καταφύγιο. Χρειάζονται και άλλες πράξεις για να ξεπεράσουμε την παρηγοριά γιατί οι ισχυροί καλπάζουν. Έχουν την ισχύ άρα και το δίκαιο με το μέρος τους. Είναι όμως λιγότεροι αριθμητικά. Αυτό οι αδύναμοι συνεχώς το ξεχνάμε.

Πιστεύετε ότι δίνεται επαρκής σημασία στους ανθρώπους και στις κοινότητές τους σήμερα;

Όχι. Ποια είναι η «φωνή» των ανθρώπων της Δυτικής Μακεδονίας, όπως εσείς την ακούσατε; Δυστυχώς περιμένουν ακόμα τον σωτήρα. Όπως και μεγάλο ποσοστό της χώρας άλλωστε.

Ποιον διάλογο επιθυμείτε να ανοίξει αυτή η παράσταση με το κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου;

Της ευθύνης.

• Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μανουσαρίδης

ΙΝFO: 

14 Ιουλίου 2026, 21:30

15 Ιουλίου 2026, 21:00

Πειραιώς 260 (Η)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Δραματουργία Γεωργία Μαυραγάνη

Σκηνικά – Κοστούμια Εύη Μιμίκου, Βενετία Νάση

Φωτισμοί Εμορφίλη Τσιμπλίδου

Μουσική Χάρης Νείλας

Κινησιολογία Μαριάννα Καβαλιεράτου

Κινηματογραφιστής Στάθης Γαλαζούλας

Α΄ βοηθός σκηνοθέτριας Μαρία Ηλιάδη

Β΄ βοηθός σκηνοθέτριας Νικολέτα Σιώμου

Βίντεο – Φωτογραφίες Παναγιώτης Μανουσαρίδης

Οργάνωση παραγωγής ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης / Δήμητρα Σωτηροπούλου

Οργάνωση περιοδείας ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης / Στέλιος Σωτηρόπουλος

Κατασκευή σκηνικών Νίκος Λαβαντσιώτης, Τάκης Συνδουκάς

Χειριστής φωτισμού Τάσος Διδασκάλου

Χειριστής ήχου Λευτέρης Φερλαχίδης

Παίζουν Συμεών Κωστάκογλου, Ιωάννα Σίσκου, Ανατολή Τσακαλίδου, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Δημήτρης Γαλανάκης

Παραγωγή Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης

Συμπαραγωγή Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

Με τη συμμετοχή ανθρώπων της κοινότητας