Ο Κωνσταντίνος Παπασωτηρόπουλος, η Ελευθερία Αγαπάκη και ο Στέφανος Βλάχος, συνομιλούν για την προσωπική τους οδοιπορία, στην δημιουργική διαδικασία των τελευταίων μηνών για την performance ΔΙΠΤΥΧΟ, που παρουσιάζεται μόνο για έξι ημέρες, στο Φουαγιέ του ΠΛΥΦΑ, από 28 Μαρτίου.

Κωνσταντίνος: Μεταφερθείτε στην πρώτη φορά που σας μίλησα για το project, εσύ Στέφανε εκείνο το μεσημέρι στο Κουκάκι κι εσύ Ελευθερία εκείνο το βράδυ στην Καλλιδρομίου. Πείτε μου, τι ήταν το πρώτο πράγμα που σκεφτήκατε σε σχέση με το project που σας πρότεινα.

Στέφανος: Μιλάμε ελεύθερα; (γέλια) Τότε, που να ήξερα! Αισθάνθηκα ότι αυτό το έργο που σκέφτηκες, όσο κι αν δεν μπορούσα να το δω με εμένα μέσα, ήταν για εμάς τους δύο. Αισθάνθηκα ότι δεν θα μπορούσαν να το είχαν κάνει δυό άλλοι. Ε, μετά ήρθε η Ελευθερία και γίναμε τρεις. 

Σκεφτόμουν αυτό που μου λέει η μάνα μου «ρε αγόρι μου, κάνε και τίποτα φυσιολογικό να σε δούμε, δηλαδή εκεί πέρα στα υπόγεια, μουτζούρες, κάρβουνα.. » (γέλια) Ταυτόχρονα, έλεγα ότι ίσως εκεί βρω πράγματα που δεν έχω ξανά αγγίξει, ποιότητες που δεν είναι γνώριμες στον εαυτό μου. 

Ελευθερία: Για το δεύτερο μέρος του έργου δεν είχα καμμία εικόνα για το πως θα εξελίσσεται. Για το πρώτο μέρος, είχα πολύ έντονη την αίσθηση ότι αυτό είναι κάτι που λείπει σήμερα, κάτι που γειώνει και σε καλεί να εστιάσεις στο τώρα, είναι μια πρόκληση. 

Κ: Επειδή το είχαμε κουβεντιάσει κι εκείνο το βράδυ, η φράση με την οποία ορίζω αυτό που λες είναι η πράξη της ελάχιστης χειρονομίας. Αυτό που κάνουμε είναι η ελάχιστη χειρονομία. Απλώς, πλαισιώνεις μια πολύ απλή δράση, όπως είναι το περπάτημα, οργανώνεις αυτό το περπάτημα μέσα σε ένα πλαίσιο, το οποίο είναι και πρακτικό πλαίσιο, δηλαδή αυτή η λαμαρίνα 4×1 μέτρα, αλλά και νοηματικό. 

Ε: Το OKU NO HOSOMICHI, έχει αυτό που φαντάστηκα στην αρχή ως αίσθηση, απλώς είναι πολύ πιο γεμάτο. Δεν είχα φανταστεί καθόλου όλον αυτόν τον κόσμο που δημιουργεί με την ανάσα του ο Στέφανος, πως δημιουργεί εικόνες και χώρο. Ούτε την ευαισθησία και την σωματικότητα του είχα σκεφτεί τότε. Τώρα βλέπω έναν σαφή χαρακτήρα πάνω σε αυτό που είχα σκεφτεί τότε. Το δεύτερο μέρος αγαπώ.

Κ: Αγαπώ! Η Αγαπάκη αγαπά!

Ε: Ναι, γιατί είναι έκπληξη. Είχα στο μυαλό μου αυτή τη φράση ότι « ο άνθρωπος χορεύει στο μέσον ενός νοητού κυλινδρικού collage από στιγμιότυπα της ζωής ανθρώπων που αποχωρίστηκαν τον εαυτό τους απο έρωτα », που μου είχες πει και που μπήκε στο δελτίο τύπου.

Κ: Να πω τώρα κάτι που δεν το έχω πει πουθενά – η λέξη « νοητού » είναι λάθος – η σωστή είναι « νοερού ». Το collage αυτό δεν ειναι νοητό, είναι νοερό, όπως η προσευχή.

Ε: Με έχει εκπλήξει στο δεύτερο μέρος το παιχνίδισμα του Στέφανου σε σχέση με το υλικό και σε σχέση με τον άνθρωπο που έχει διανύσει αυτή την διαδρομή. Βλέπεις σε αυτό το μέρος μια έκρηξη. Στην μετάβαση των δύο έργων, γνωρίζω καλύτερα αυτόν τον άνθρωπο που είδα πριν να διανύει την πορεία του. 

Σ: (τραγουδάει – γέλια) Όταν μου είπες την σκέψη, την σύλληψη, χάρηκα. Αυτό δεν συμβαίνει τώρα, δεν χαίρομαι επί σκηνής και το λέω για καλό. Σε πολύ μικρές στιγμούλες, έρχεται μια ευχαρίστηση που με κάνει να θέλω να συνεχίσω και να κοπιάσω – έχει τόσο κόπο μέσα! Μέσα από αυτόν τον κόπο ανακαλύπτεις στιγμιότυπα ζωής που λες « α αφού συνέβη αυτό μπορώ να κάνω άλλα δυο βήματα » και έρχονται μικρά ερεθισματάκια και λες « α ωραία ωραία ωραία ωραία ωραία πάμε! ». Αισθάνομαι ότι είναι αυτός ο άνθρωπος που κοιτάει την πορεία του και μπορεί μέχρι και να γελάσει. Μετά έρχεται αυτό το πλήθος των Αγίων, για να ορίσει πιο καθαρά την πορεία, σαν να λέμε ένα gps.

Μπροστά σε αυτά τα υλικά εγώ αισθανόμουν πολύ λίγος, για να περπατήσω πάνω στα κάρβουνα, για να σχετιστώ με τους Αγίους. Αλλά βλέπω ότι κάτι συμβαίνει.

Ε: Ναι, είναι αυτή η φράση που λέει στο κείμενο « έγινε σκεύος και δοχείο ». Αυτό γίνεσαι, δεν χρειάζεται να είσαι ούτε μικρός ούτε μεγάλος.

Κ: Λανθασμένα ο Συναξαριστής διαβάζεται ως ένα ανθολόγιο βίων Αγίων – δεν έχει μόνο ιστοριογραφικό ενδιαφέρον. Ο Νικόδημος αριθμεί αυτό το πλήθος και αναδεικνύει το κοινό τους κέντρο, το οποίο είναι ο έρωτας τους προς τον Θεό. Και το βασικό κοινό στοιχείο αυτών των ανθρώπων, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι έγιναν χώροι, ανοίχτηκαν ως χώροι απέναντι στον κόσμο κι έτσι τον χώρεσαν όλον. 

Υπάρχει μια ανάγκη να ξέρει κανείς τι είναι αυτό που πάει να δει. Το πως σχετίζεται κάποιος με κάτι που δεν ξέρει τι είναι, με μια τέτοια υβριδική φόρμα (όπως αυτή που προτείνουμε) που δεν την αναγνωρίζει, για εμένα έχει πολύ ενδιαφέρον ως πρόκληση για τον θεατή. Εσείς, τι πιστεύετε ότι θα δει ο κόσμος σε αυτό το έργο;

Ε: Το τι θα δει ο καθένας σχετίζεται με το ποιος είναι αυτός που θα το δει, όπως σε όλα τα έργα. Έχω πολύ μεγάλη περιέργεια για το τι θα δούνε οι θεατές. Αυτή η μικρή χειρονομία, αφήνει τεράστιο περιθώριο για την φαντασία των θεατών.

Σ: Θα δει ένα ταξίδι πάνω στα κάρβουνα, που περιέχει στιγμές ενός ανθρώπου που παθαίνει πράγματα, και το πως αυτός ο άνθρωπος σχετίζεται με αυτό το υλικό, την πορεία του και τον λόγο του Συναξαριστή, ο οποίος έρχεται και χτυπά στον συγκεκριμένο αυτόν άνθρωπο. Εκεί, ο θεατής, μπορεί να ανοίξει και να πάρει αυτά τα ερεθίσματα αυτών των ανθρώπων που έπαθαν όλα αυτά τα πράγματα από τον έρωτα τους, γιατί όταν είσαι ερωτευμένος παθαίνεις.

Κατά την διάρκεια των προβών αισθάνομαι ότι λειτούργησα αφαιρετικά – σιγά σιγά αφαιρούσαμε αφαιρούσαμε, ώστε αυτό το πράγμα να ανοίξει και να επικοινωνήσει με τα υλικά. Όσο πιο μαλακός γίνομαι τα ερεθίσματα που μπαίνουν μέσα μου γίνονται όλο και πιο καθαρά και ταυτόχρονα υποβάλουν το πως αυτά εκφράζονται από το σώμα μου.

Ε: Ακόμη και η ρυθμολογία του έργου έχει δημιουργηθεί από κοινού. Αλλού τον ρυθμό τον έχει δώσει ο ένας, αλλού ο άλλος.

Κ: Μάλιστα, καλή μας παράσταση.

Ε: Έχουμε ακόμη 3 πρόβες.