Η παράσταση «Έργο Δύο Χαρακτήρων» παρουσιάζεται στο Θέατρο Φούρνος κάθε Τετάρτη και Πέμπτη.

Το Έργο των Δύο Χαρακτήρων αποτελεί δημιουργία της ύστερης περιόδου του Τενεσί Ουίλιαμς, κατά την οποία, επηρεασμένος από συγγραφείς όπως ο Σάμουελ Μπέκετ και ο Χάρολντ Πίντερ, πειραματίστηκε με ένα νέο ύφος γραφής, και παρουσίασε έργα πολύ διαφορετικά από εκείνα που τον είχαν καθιερώσει ως έναν από τους σπουδαιότερους θεατρικούς συγγραφείς παγκοσμίως.

Ο Ουίλιαμς το δούλευε για χρόνια, δημιουργώντας τρεις εκδοχές, που παρουσιάζουν αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ τους. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1967 στο Λονδίνο και το Σικάγο ως The Two-Character Play η δεύτερη εκδοχή με τίτλο Outcry παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη το 1971 και το 1973·η τρίτη με τίτλο και πάλι The Two-Character Play ανέβηκε το 1975.

Αυτή η τελευταία εκδοχή ήταν που ο συγγραφέας επέλεξε να συμπεριλάβει στον 5ο τόμο των έργων του, The Theatre of Tennessee Williams, και αυτή παρουσιάζεται στην παράσταση. Ο Ουίλιαμς πίστευε πως Το Έργο των Δύο Χαρακτήρων ήταν το αριστούργημά του και δήλωνε «βρίσκεται ιδιαίτερα κοντά στο μεδούλι της ύπαρξής μου, όπου κι αν βρίσκεται αυτή».

Ο Φελίς και η Κλαιρ Ντεβότο είναι ηθοποιοί και αδέρφια. Όταν εγκαταλείπονται από το θίασό τους σε ένα θέατρο μιας άγνωστης πόλης, ολομόναχοι και αντιμέτωποι με το κοινό που καταφτάνει, αποφασίζουν να παίξουν «Το Έργο των Δύο Χαρακτήρων», ένα έργο του Φελίς, το οποίο φαίνεται να περιλαμβάνει πολλά στοιχεία από την προσωπική τους ζωή. Γεγονότα, αναμνήσεις και τραύματα ζωντανεύουν στη σκηνή από τα δύο αδέρφια. Το θέατρο αποτελεί θεμελιώδη συνθήκη ύπαρξης γι’ αυτούς, το μόνο μέσο αυτοπροσδιορισμού που διαθέτουν. Παίζουν τη ζωή τους, τη δραματοποιούν για να την καταλάβουν, αυτοσχεδιάζουν πάνω στη μνήμη, δημιουργούν τη δική τους ιστορία και αγωνίζονται να ορίσουν την ταυτότητά τους, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το σκληρό παρελθόν μέσω του θεάτρου, να μεταμορφώσουν το τραύμα σε τέχνη και μέσω της τέχνης να λυτρωθούν.

Το tvxs εξασφάλισε διπλές προσκλήσεις για τις παραστάσεις Τετάρτη 5 και Πέμπτη 6 Νοεμβρίου. Στείλτε email στο [email protected], γράφοντας στο «Θέμα» το ονοματεπώνυμο σας, τον τίτλο της παράστασης και στοιχεία επικοινωνίας. Τα στοιχεία τηρούνται για τις ανάγκες της κλήρωσης και διαγράφονται οριστικά μετά από αυτή.

Με αφορμή την παράσταση μιλήσαμε με τους δύο πρωταγωνιστές Στέλιο Γιαννακό και Ιωάννα Σίσκου για τη δημιουργία της παράστασης, τον Τένεσι Ουίλιαμς και τις απαιτήσεις των ρόλων.

Το έργο μοιάζει με έναν καθρέφτη όπου δύο άνθρωποι αναγκάζονται να δουν ο ένας τον άλλον και —ίσως πιο δύσκολα— τον εαυτό τους. Πως ήταν αυτή η αναμέτρηση στην σκηνή και μάλιστα όταν ο ένας εκ των πρωταγωνιστών είναι και ο σκηνοθέτης της παράστασης;

Στέλιος: Πράγματι, το έργο μοιάζει με έναν καθρέφτη που οι δύο ήρωες ορθώνουν και ο οποίος αντανακλά την ίδια τη ζωή τους. Μέσω του θεάτρου βλέπουν ο ένας τον άλλο, τον εαυτό τους, άλλα και το τραυματικό παρελθόν τους. Τολμούν να πάνε σε μεγάλο ψυχολογικό βάθος και βιώνουν πολύ έντονες καταστάσεις. Η αναμέτρηση αυτή υπήρξε πολύ απαιτητική και συνάμα αποκαλυπτική για μένα, αφού φώτισε και κομμάτια της δικής μου ζωής, όπως συμβαίνει πάντα με τα σπουδαία έργα. Το γεγονός ότι σκηνοθετώ και παίζω στην παράσταση είναι σαφώς μια συνθήκη με δεδομένες δυσκολίες, τις οποίες προσπαθήσαμε να υπερβούμε με αφοσίωση και δουλειά. Είναι επίσης μια μεγάλη ευκαιρία για εξέλιξη και αυτοϋπέρβαση. Συμβαίνει όμως και το εξής ενδιαφέρον: ο Φελίς, τον οποίο υποδύομαι, εκτός από ηθοποιός στην παράσταση «Το Έργο των Δύο Χαρακτήρων», είναι επίσης ο σκηνοθέτης, ο συγγραφέας και ο παραγωγός του έργου· εγώ, από την πλευρά μου, σκηνοθετώ την παράσταση, παίζω μαζί με την Ιωάννα, έκανα τη μετάφραση με τον Νικόλα και την Αναστασία, και την παραγωγή μαζί με τον αδερφό μου τον Λάζαρο. Έτσι, δημιουργείται αυτή η ιδιαίτερη σύνδεση με τον Φελίς, που με έφερε πιο κοντά του και υπήρξε πολύ γόνιμη δημιουργικά.
Ιωάννα: Η αναμέτρηση στη σκηνή, θα μπορούσε να πεις κανείς είναι δύσκολη. Αλλά είναι και η μόνη. Και σίγουρα η μόνη ουσιαστική. Και υπό αυτήν την σκοπιά δεν μπορεί παρά να είναι καρποφόρα. Για μένα προσωπικά ότι ο Στέλιος είναι και σκηνοθέτης της παράστασης δεν δημιούργησε κανένα εμπόδιο. Τόσο στις πρόβες όσο και στις παραστάσεις όταν παίζουμε μαζί τον αντιλαμβάνομαι μόνο ως συμπαίχτη και μάλιστα έναν συμπαίχτη που υποδύεται στο έργο τον αδερφό μου.

Ο  Τ. Ουίλιαμς εδώ μιλά για το θέατρο ως καταφύγιο, αλλά και ως φυλακή. Εσείς, ως ηθοποιοί, ταυτίζεστε με αυτή την άποψη;

Στέλιος: Ο Φελίς λέει κάποια στιγμή στο έργο: «Σπίτι μας είναι το θέατρο, όπου κι αν βρίσκεται αυτό». Η Κλαιρ, από την άλλη, λέει: «Πάντα υποψιαζόμουν ότι τα θέατρα είναι φυλακές για τους ηθοποιούς». Και οι δύο απόψεις εκφράζουν, πιστεύω, τη στάση του ίδιου του Ουίλιαμς, ο οποίος στη μακρά καριέρα του βίωσε και τις δύο αυτές όψεις του θεάτρου. Προσωπικά, σίγουρα νιώθω το θέατρο ως ένα είδος καταφυγίου, σαν ένα μέρος εκτός πραγματικής ζωής, όπου μπορούμε να παίξουμε, να μεταμορφωθούμε, να επικοινωνήσουμε και να μάθουμε, σαν έναν τόπο μαγικό όπου μπορούν να συμβούν θαύματα. Δεν έχω ακόμη νιώσει το θέατρο ως φυλακή, και ελπίζω να μη συμβεί.
Ιωάννα: Βέβαια. Είναι και τα δύο — άλλοτε ταυτόχρονα, άλλοτε διαδοχικά. Ο Ουίλιαμς μάλιστα αναφέρεται σε αυτή τη διττή φύση του θεάτρου για τους ηθοποιούς, όχι για το κοινό, λέγοντας: «Πάντα υποψιαζόμουν ότι τα θέατρα είναι φυλακές για τους ηθοποιούς». Ο Τσάρλι Τσάπλιν έλεγε πως ο καλός ηθοποιός είναι αυτός που αγαπά τον εαυτό του πάνω στη σκηνή. Στα δικά μου μάτια, αυτό σημαίνει ότι έχει τη δύναμη να συγχωρεί τον εαυτό του κι ότι κινείται από τη βαθιά πίστη πως είναι αρκετός. Ίσως εκεί να κρύβεται κι αυτή η αναμέτρηση που αναφέραμε πριν. Στο τέλος της μέρας, για μένα, το θέατρο είναι πάντα καταφύγιο. Μα για να αναγνωρίσει κανείς το καταφύγιο, σημαίνει ότι έχει γνωρίσει και τη φυλακή.

Το “έργο μέσα στο έργο” μοιάζει να αναζητά μια λύτρωση που δεν έρχεται ποτέ. Πιστεύετε πως οι δύο χαρακτήρες τελικά παίζουν για να σωθούν ή για να επιβεβαιώσουν ότι δεν υπάρχει διαφυγή;

Στέλιος: Στη δική μου ανάγνωση του έργου, οι δύο ήρωες παίζουν και ξαναπαίζουν τη ζωή τους, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα έρθει η λύτρωση. Μοιάζουν στην επανάληψη και στην ελπίδα τους αυτή με τον Βλαδίμηρο και τον Εστραγκόν που περιμένουν τον Γκοντό. Το αν το τέλος του έργου σηματοδοτεί μια λύτρωση ή την ύστατη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει διαφυγή, παραμένει ανοιχτό, και ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο. Εγώ πιστεύω πως στο τέλος ο Φελίς και η Κλαιρ λυτρώνονται.
Ιωάννα: Παίζουν για να σωθούν. Ακόμα κι αν έπαιζαν για να επιβεβαιώσουν οτι δεν υπάρχει διαφυγή, θα ταν μια μορφή σωτηρίας. Εγώ σε κάθε παράσταση δεν ξέρω τι σωτηρία θα βρουν. Περιμένω να φτάσω στο τέλος της παράστασης και να μου αποκαλυφθεί. Κάθε φορά είναι σωτηρία, αλλά δεν είναι κάθε μέρα η ίδια.

Πως θα σκιαγραφούσες με λίγες λέξεις τον ρόλο του Φέλις;

Στέλιος: Ο Φελίς είναι μια βαθιά ποιητική ύπαρξη, ένας δημιουργός από εσωτερική αναγκαιότητα, που προσεγγίζει τη ζωή του μέσω της τέχνης, και μέσω αυτής προσπαθεί να την κατανοήσει και, ιδανικά, να τη δικαιώσει.

Πως είδες τον χαρακτήρα της Κλαιρ; είναι σημερινός με όλες του τις αντιφάσεις; 

Ιωάννα: Ναι, η Κλαιρ στον πυρήνα της είναι σημερινή. Ακριβώς επειδή έχει αντιφάσεις. Κουβαλάει ένα τραυματικό οικογενειακό παρελθόν. Την ορίζει κατά πολύ ο φόβος της. Ο φόβος να ζήσει, ο φόβος για τον κόσμο στον οποίο ζει και μαζί με τον οποίο ζει. Με αυτά παλεύει. Το έργο ξεκινά και την βλέπουμε αποδιοργανωμένη, υπό την επήρεια κατασταλτικών και διεγερτικών χαπιών – μια προσπάθεια να υπάρξει σε ένα παρόν που βαραίνει από ένα παρελθόν ανεπεξέργαστο. Δεν νομίζω ότι στο σήμερα όλα αυτά μας είναι ξένα. Η οικογένεια και τα αποτυπώματά της μέσα μας, οι φόβοι που πρωτογνωρίσαμε στην παιδική μας ηλικία, οι «ενήλικες» απόπειρες να γεμίσουμε τη ζωή μας με θορύβους και φασαρία, μόνο και μόνο για να μην ακούσουμε την μοναξιά μας- και, τελικά, τον εαυτό μας.

Πληροφορίες παράστασης

Συντελεστές

Μετάφραση: Στέλιος Γιαννακός, Νικόλας Καλόγηρος, Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη

Σκηνοθεσία: Στέλιος Γιαννακός

Επιμέλεια σκηνικού – κοστουμιών: Αλέγια Παπαγεωργίου

Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση

Μουσική: Βασίλης Αγγελόπουλος

Sound design: Σταύρος Μαρκάλας

Video art -Trailer: Μαίρη Θηβαίου

Κίνηση: Έλσα Σίσκου

Φωτογραφίες: Σπύρος Περδίου, Χρήστος Βασιλόπουλος

Αφίσα: Αναστασία Δαφερέρα

Επικοινωνία παράστασης: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Παραγωγή: Amor fati theatre group

Παίζουν: Στέλιος Γιαννακός, Ιωάννα Σίσκου

Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα

Από 1 Οκτωβρίου έως 13 Νοεμβρίου | Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη

Ώρα: 21.00 | Διάρκεια: 80΄ | Πληροφορίες: 210 6460748

Εισιτήρια

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ 2ος χρόνος | Εισιτήρια εδώ!

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 14€, Μειωμένο (Φοιτητικό. Α.Μ.Ε.Α., Άνω των 65) 10€, Ατέλεια 7€

Early bird 10€

έως 25 Σεπτεμβρίου