Σε μια εποχή όπου η αναζήτηση του έρωτα περνά σε μεγάλο βαθμό μέσα από οθόνες και αλγορίθμους, η παράσταση «Match» εξερευνά με χιούμορ και ευαισθησία το πώς τα dating apps και η ψηφιακή καθημερινότητα διαμορφώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η Δανάη Λιοδάκη, δημιουργός και σκηνοθέτιδα του έργου, παρατηρεί ένα νέο τοπίο όπου η επιθυμία γίνεται επιλογή «swipe» και η τρυφερότητα συχνά συγκρούεται με την ανάγκη για ασφάλεια και έλεγχο.

Με αφορμή την παράσταση, μιλήσαμε με τη Δανάη Λιοδάκη για το πώς το έργο σχολιάζει την απομάγευση του έρωτα στη σύγχρονη κοινωνία, για τον ρόλο του ατομισμού και του καταναλωτισμού στις σχέσεις σήμερα, αλλά και για το αν ο ρομαντισμός μπορεί πλέον να θεωρηθεί πράξη αντίστασης.

Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το «Match»; Ήταν κάποια προσωπική εμπειρία ή μια γενικότερη κοινωνική παρατήρηση;

Ήταν ένας συνδυασμός. Το ενδιαφέρον μου ξεκίνησε όταν μετακόμισα για ένα διάστημα στη Γερμανία και είδα ότι τα dating apps ήταν ο επικρατέστερος τρόπος για την αναζήτηση ενός ερωτικού συντρόφου. Οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί έβγαιναν ραντεβού σχεδόν αποκλειστικά με άτομα που γνώριζαν μέσω τέτοιων εφαρμογών. Αυτό ακόμα στην Ελλάδα ήταν πολύ σπάνιο, κι έτσι άρχισα να σκέφτομαι αυτό το φαινόμενο και τι μας λέει για το μέλλον του έρωτα και των κοινωνικών σχέσεων.

Το έργο περιγράφεται ως «μια σκληρή κωμωδία για το τέλος του έρωτα». Πώς συνδυάζεται το χιούμορ με την πίκρα του τέλους;

Στο έργο εναλλάσσονται συχνά το γέλιο με τη συγκίνηση και τη σκληρότητα, για αυτό και το ονομάσαμε «σκληρή κωμωδία». Το θέμα της αναζήτησης του έρωτα έχει σήμερα σκληρά χαρακτηριστικά. Η μοναξιά και η απόγνωση που μπορεί να βιώνει κανείς που δεν καταφέρνει να βρει έναν σύντροφο είναι δύσκολα συναισθήματα. Στην παράσταση όμως προσπαθούμε να μη χάνουμε το χιούμορ μας, ακόμα και όταν ασχολούμαστε με δύσκολα θέματα.

Θεωρείτε ότι ο έρωτας όντως κινδυνεύει σήμερα ή απλώς αλλάζει μορφή;

Πιστεύω πως αυτό που έχουμε μάθει να ονομάζουμε έρωτα χάνεται, ενώ η καινούργια του μορφή δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Και έτσι, σε αυτό το μεταίχμιο, ζούμε σε μια εποχή απομάγευσης και δυσκολίας για τις βαθιές προσωπικές και ρομαντικές σχέσεις. Ωστόσο, είμαι αισιόδοξη και πιστεύω πως θα βρούμε νέους τρόπους να αγαπάμε ο ένας τον άλλο, που θα οδηγήσουν σε νέες μαγικές συνθήκες.

Πώς προσεγγίσατε σκηνοθετικά μια τόσο «ψηφιακή» ιστορία στη σκηνή;

Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε τη θεατρικότητα, ακόμα και σε σκηνές που παραπέμπουν ευθέως σε μια οθόνη. Αυτό σημαίνει πως βρήκαμε θεατρικούς τρόπους για να αναπαραστήσουμε ακόμα και τη ψηφιακή συνομιλία σε ένα dating app. Αυτό ενισχύθηκε με τη χρήση βίντεο σε συγκεκριμένα σημεία και με τη χρήση ήχων που έχουμε συνηθίσει όλοι και όλες από τα social media.

Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο υπαρξιακό σχόλιο. Πώς κρατήσατε αυτή την ισορροπία;

Ξεκίνησα από την πραγματικότητα. Για παράδειγμα, στο έργο υπάρχει μια ηρωίδα που έχει εφαρμόσει την αυτογαμία, έχει παντρευτεί δηλαδή τον εαυτό της. Αυτό ως συνθήκη έχει ταυτόχρονα και μια κωμική πλευρά και μια υπαρξιακή αγωνία. Έτσι είναι και άλλες εκφάνσεις της κατάστασης του έρωτα σήμερα, απλώς προσπαθήσαμε να τις αναδείξουμε.

Υπάρχει κάποια σκηνή που θεωρείτε «καρδιά» του έργου — και γιατί;

Υπάρχει μια σκηνή όπου παρακολουθούμε μια ομιλία ενός σύμβουλου προσωπικής ανάπτυξης που εστιάζει στο θέμα του έρωτα. Ο ειδικός συμβουλεύει το κοινό του να ερωτεύονται μεν αλλά με μέτρο και ασφάλεια. Αυτή η συμβουλή είναι στην «καρδιά» του έργου, καθώς πιστεύω πως και τα dating apps αυτό πρεσβεύουν. Προσπαθούν να κάνουν ασφαλή την ερωτική γνωριμία με το να δίνουν όσο περισσότερη πληροφορία μπορούν για τους χρήστες τους. Είναι σαν να μας λένε «ερωτευτείτε χωρίς κινδύνους», χωρίς «συνάντηση» δηλαδή.

Πώς συνδέονται ο ατομισμός και ο καταναλωτισμός με την ερωτική αποξένωση που βλέπουμε στο έργο;

Είναι απόλυτα συνδεδεμένα. Ζούμε σε μια εποχή που οι κοινοτικοί δεσμοί φθίνουν και όλοι μας εγκαλούμαστε μόνο από τους εαυτούς μας. Ο εαυτός μας είναι το παν και το να τον φροντίζουμε είναι ο μόνος κανόνας. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να επιθυμούμε και να καταναλώνουμε χωρίς όριο. Ο έρωτας όμως, είναι εκ των πραγμάτων ένα ξεπέρασμα του εαυτού. Εκεί υπάρχει μια αντίφαση.

Πιστεύετε ότι ο ρομαντισμός σήμερα είναι πράξη αντίστασης;

Το πιστεύω, ναι. Ίσως όχι ο ρομαντισμός όπως τον έχουμε συνηθίσει, αλλά με την έννοια της βαθιάς επαφής και αγάπης, ναι. Οτιδήποτε μας μετακινεί από τον περιχαρακωμένο εαυτό μας, είναι εν δυνάμει επαναστατική πράξη.

Ο τίτλος «Match» παραπέμπει τόσο στην αντιστοίχιση όσο και στη σύγκρουση. Ήταν συνειδητό αυτό το διπλό νόημα;

Ναι, ήταν μια ιδέα για τον τίτλο να παραπέμπει και στην λέξη «ταίρι», αλλά και στον «αγώνα». Με αυτό θέλω να αναδείξω ότι η αναζήτηση ενός ερωτικού συντρόφου, μπορεί να έχει σήμερα και μια αγωνιώδη πλευρά.

Ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής και της κίνησης στην αφήγηση;

Η μουσική και η κίνηση παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτήν την παράσταση. Η μουσική και οι ήχοι θα λέγαμε ότι είναι ένας ακόμα πρωταγωνιστής, που με την εξαιρετική δουλειά του μουσικού μας, Γιώργου Χανού, κάνουν μια παράλληλη αφήγηση στο έργο, ενώ παίρνουν και το ρόλο της «τεχνολογίας». Και η κίνηση της Στάλης Συμεών ακολουθεί την ίδια πορεία, με τους ηθοποιούς να είναι διαρκώς σε μια κίνηση και αλλαγή ρόλων, διαθέσεων και ρυθμών.

Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο στη διαδικασία δημιουργίας του έργου;

Τα καλλιτεχνικά ζητήματα που έπρεπε να επιλύσουμε ήταν μεν πολλά, αλλά δεν με δυσκόλεψαν ιδιαίτερα γιατί η ομάδα έδεσε εξ’ αρχής και όλοι οι συντελεστές και οι ηθοποιοί ήταν πραγματικά εξαιρετικοί, ταλαντούχοι, διαθέσιμοι και γενναιόδωροι στην πρόβα και τη διαδικασία δημιουργίας της παράστασης. Αυτό που – όπως πάντα – με δυσκόλεψε ήταν τα πρακτικά ζητήματα της παραγωγής, που παρά το ότι η συγκεκριμένη παράσταση υποστηρίχθηκε και από το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας και από το υπουργείο πολιτισμού, η δημιουργία της είχε παραγωγικές δυσκολίες. Δυστυχώς, το να κάνει κανείς θέατρο στην χώρα μας γίνεται όλο και πιο δύσκολο και χρειάζεται περισσότερη στήριξη, αν θέλουμε να βλέπουμε σύγχρονες και τολμηρές παραστάσεις.

Τι θα θέλατε να νιώσει ή να σκεφτεί ο θεατής βγαίνοντας από την παράσταση;

Θα ήθελα να νιώσει πως δεν είναι μόνος ή μόνη. Θα ήθελα να μετακινηθεί με αυτήν την ιστορία και να διερωτηθεί μαζί μας για την κατάσταση του έρωτα σήμερα και για το τι σημαίνει αυτό για τις κοινωνίες και τις κοινότητές μας.

Πληροφορίες

Συντελεστές:
Κείμενο- Σκηνοθεσία: Δανάη Λιοδάκη
Σκηνικά- Κοστούμια: Νικόλας Κανάβαρης
Μουσική: Γιώργος Χανός
Κινησιολογία: Στάλη Συμεών
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λίνα Δημάκη
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Κασσάκος
Φωτογραφίες Promo: Νίκος Κατσαρός
Σχεδιασμός αφίσας/ Βίντεο: Αντώνης Χρήστου
Σύμβουλος Δραματουργίας: Ανέστης Αζάς
Διεύθυνση Παραγωγής: Κωστής Παναγιωτόπουλος
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: Projektor ΑΜΚΕ, ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, B.p.m. cultural group

Παίζουν: Μαρία Κωνσταντά, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Αντώνης Χρήστου

Πληροφορίες παράστασης:
Από 28 Νοεμβρίου στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας
Από 19 Δεκεμβρίου στο ΠΛΥΦΑ

Online εισιτήρια: ticketservices.gr