Με αφορμή την παράσταση «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ που ανεβαίνει στο Rabbithole, μιλήσαμε με τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Χρήστο Θάνο για τον μύθο του Ορφέα που τον συνοδεύει από τα εφηβικά του χρόνια, τον έρωτα ως λύτρωση και αδιέξοδο, αλλά και για τη μουσική και τον ρυθμό που διαπερνούν τη σκηνική του γραφή.

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να επιλέξετε την «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ και ποια στοιχεία του έργου θεωρείτε πιο καίρια για το σήμερα;

Από τα εφηβικά μου χρόνια με συγκινούσε ο μύθος της Ευρυδίκης και του Ορφέα. Με συγκινούσε η ιδέα του απόλυτου έρωτα που υπερβαίνει τα όρια της ζωής. Ο Ανούιγ, ως γνήσιος υπαρξιστής, θέτει το ζήτημα της αναπόφευκτης συρρίκνωσης οποιασδήποτε «μεγάλης» σκέψης ή πράξης ώστε να μπορέσει να τοποθετηθεί μέσα στο στενό πλαίσιο της καθημερινότητας.

Και ως αυθεντία στην ανάπτυξη υπαρξιακών διλημμάτων, μέσω των ρόλων στα έργα του, έτσι και στη Ευρυδίκη, αναπτύσσει τον προβληματισμό πάνω στην επιλογή ανάμεσα στην αναζήτηση του υπερβατικού, το οποίο μονάχα στο πλαίσιο του θανάτου είναι ικανό να επιβιώσει, και στην αποδοχή των μικρών απολαύσεων της ζωής.

Για μένα, το μεγαλείο του Ανούιγ έγκειται στο στοιχείο της μη τοποθέτησης. Καταφέρνει με εντυπωσιακή μαεστρία να σε φέρνει αντιμέτωπη/ο με ένα δίπολο, χωρίς να σε καθοδηγεί προς κάποια κατεύθυνση. Σήμερα που το φαινόμενο του οπαδισμού σε όλους τους τομείς είναι εξαιρετικά έντονο, είναι σημαντικό να αναπτύξουμε έναν πιο διαλεκτικό τρόπο σκέψης.

Στη δική σας σκηνική ανάγνωση, στη διασκευή που κάνατε με την Ηρώ Μπέζου, πού τοποθετείται το όριο ανάμεσα στον έρωτα ως λύτρωση και στον έρωτα ως αδιέξοδο;

Ο έρωτας, όπως αυτός παρουσιάζεται στην παράστασή μας, έχει τη δύναμη να είναι λυτρωτικός ως προς τον τρόμο του θανάτου λειτουργώντας συμφιλιωτικά με την ιδέα του. Κατά τη διάρκεια ενός έντονου οργασμού μπορείς να νιώσεις πως η πιθανότητα έλευσης του θανάτου εκείνη τη στιγμή είναι πλήρως αποδεκτή, έως και ικανοποιητική.

Παράλληλα, ένας τέτοιος έρωτας είναι καταδικασμένος να προσκρούει διαρκώς στα αδιέξοδα που η καθημερινότητα της ζωής ορίζει από τη φύση της. Πόσο πιθανό είναι άραγε να αποφασίσεις να κλειστείς σε ένα δωμάτιο με την/τον αγαπημένη/ο σου για πάντα, αγνοώντας στον απόλυτο βαθμό ό,τι βρίσκεται έξω από αυτό, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας σου της επιβίωσης;

Ποιες είναι οι προκλήσεις και οι ισορροπίες που καλείστε να διαχειριστείτε όταν βρίσκεστε ταυτόχρονα στη θέση του σκηνοθέτη και του ηθοποιού στην ίδια παράσταση;

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος σε μια τέτοια συνθήκη είναι να παραμελήσεις την επί σκηνής ιδιότητά σου, παγίδα στην οποία ομολογώ πως έχω πέσει στο παρελθόν. Έχοντας όμως αποκτήσει μια σχετική εμπειρία ως προς τη διαχείριση του διπλού αυτού ρόλου, συνεχίζω σε περιπτώσεις να ακολουθώ την τακτική αυτή κυρίως λόγω των ερμηνευτικών προϋποθέσεων που απαιτεί ο τρόπος με τον οποίο επιχειρώ να δουλεύω.

Ο σημαντικότερος όμως παράγοντας που με κάνει να νιώθω την ασφάλεια ώστε να λειτουργήσω κατ’ αυτό τον τρόπο είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνυπάρχουμε επί σκηνής. Η Ηρώ, Η Μαρία και ο Φώτης είναι τρεις εξαιρετικά ταλαντούχοι ηθοποιοί με ιδιαίτερα υψηλή τεχνική κατάρτιση. Επίσης, έχουμε δουλέψει ξανά μαζί στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να είναι ήδη κατακτημένοι οι τεχνοτροπιακοί κώδικες.

Η μουσική και ο ρυθμός φαίνεται να έχουν κεντρικό ρόλο στην παράσταση. Πώς συνομιλούν με το κείμενο και τη δραματουργία;
Ούτως ή άλλως, οι παραστάσεις που σκηνοθετώ τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζονται από την αδιαίρετη σκηνική συνύπαρξη μουσικής και θεάτρου. Συνηθίζω να μετατρέπω μέρος του κειμένου σε παρτιτούρα, πότε παραμένοντας απλώς στο ρυθμικό κομμάτι και πότε προσθέτοντας μελωδικά στοιχεία.

Ο τρόπος αυτός έρχεται να συνομιλήσει άμεσα με το συγκεκριμένο έργο, αφού ο Ορφέας γοητεύει την Ευρυδίκη με τη μουσική του και με τη δύναμη της μουσικής του παίρνει την άδεια να κατέβει στον Κάτω Κόσμο. Ενώ όμως ο ίδιος βιώνοντας την απόλυτη πληρότητα από τον έρωτά του για την Ευρυδίκη απαλλάσσεται από την ανάγκη της μουσικής δημιουργίας, εκείνη αποζητά τη μουσική του για να μπορέσει να βιώσει τη δική της πληρότητα. Και κάπου εκεί έρχεται ο θάνατος για να δώσει τη λύση…

Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την «Ευρυδίκη» στο Rabbithole;

Θα με ικανοποιούσε η επίτευξη μιας κάποιας αισθητηριακής διέγερσης. Εάν μάλιστα κάποιος θεατής παρακινηθεί, ακόμα και μόνο για την επόμενη μέρα, να νιώσει τα πράγματα που του συμβαίνουν έστω και λίγο πιο βαθιά, αυτό θα με συγκινούσε.

INFO:
Rabbithole Γερμανικού 20, Αθήνα

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Από 1η Φεβρουαρίου 2026 Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, ώρα 21.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
18€ κανονικό
13€ μειωμένο (65+, Φοιτητικό, Ανέργων, ΑΜΕΑ, Πολυτέκνων) 12€ ομαδικό
5€ ατέλειες

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/eyrydiki

Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.