Η Ναυσικά Κοριαλού ανήκει σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που δεν φοβάται να ακουμπήσει τα πιο σύγχρονα και σύνθετα ερωτήματα της εποχής. Με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ», που έκανε πρεμιέρα την Τετάρτη 16 Απριλίου στο Θέατρο Ρεκτιφιέ, μιλά με αμεσότητα για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ανθρώπινο και το τεχνητό, αλλά και για το πώς αυτή η σχέση δεν είναι πια ξεκάθαρη, ούτε στη σκηνή ούτε και στη ζωή μας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θανάσης Δόβρης, σε μια συνεργασία που σηματοδοτεί και την πρώτη του σύμπραξη με τη Fabrica Athens.

Η Ναυσικά είναι μέλος του χορωδιακού σχήματος CHORES υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Μαρίνας Σάττι και στην παράσταση θα απολαύσουμε και την υπέροχη φωνή της.

Στο «ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ» το ανθρώπινο σώμα αντιπαρατίθεται με την τεχνητή τελειότητα. Πώς σε καθοδήγησε ο Θανάσης Δόβρης σε αυτή τη σωματική και ερμηνευτική προσέγγιση;

Το ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη παράσταση δεν είναι τόσο η αντιπαράθεση ανάμεσα στο ανθρώπινο σώμα και την τεχνητή τελειότητα, αλλά το γεγονός ότι τελικά αυτά τα δύο δεν μπορούν εύκολα να διαχωριστούν. Σε πολλά σημεία της παράστασης δεν είναι σαφές αν ο ερμηνευτής είναι άνθρωπος ή μια μορφή ΑΙ. Μέσα στη διαδικασία των προβών, δεν μας ενδιέφερε να μιμηθούμε μια μηχανή, αλλά να βρούμε εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου τα όρια αρχίζουν να θολώνουν και ο θεατής δεν είναι πια βέβαιος για το τι βλέπει. Με έναν τρόπο, αυτή η προσέγγιση αντανακλά και τη σημερινή πραγματικότητα: το ΑΙ δεν είναι πια κάτι έξω από εμάς, αλλά κάτι που ήδη διαπερνά τον τρόπο που υπάρχουμε, δημιουργούμε και εκφραζόμαστε — σε βαθμό που αρχίζει να υποκαθιστά την ανθρώπινη παρουσία.

Ποιος είναι ο ρόλος σου στην παράσταση;

Στην παράσταση υποδύομαι την παραγωγό — μια παλιά, καταξιωμένη ηθοποιό, η οποία αποφασίζει να παραχωρήσει τα δικαιώματά της και να περάσει στη νέα τάξη πραγμάτων: ένα θέατρο χωρίς ηθοποιούς, το «υπερθέατρο». Είναι μια φιγούρα που μοιάζει να αγκαλιάζει το μέλλον, αλλά στην ουσία υπηρετεί κάτι πολύ γνώριμο: την ανάγκη για επιβίωση, εξουσία και κέρδος. Υιοθετεί τη ρητορική της εξέλιξης και της καινοτομίας, αλλά πίσω από αυτήν υπάρχει η επιθυμία να παραμείνει μέσα στο σύστημα και να επωφεληθεί από αυτό που έρχεται.

Tο έργο μοιάζει να υπερασπίζεται την ανθρώπινη ατέλεια. Είναι αυτό μια ρομαντική αυταπάτη ή μια πραγματική καλλιτεχνική θέση;

Δεν θα έλεγα πως το λάθος είναι μια καλλιτεχνική θέση, όσο κάτι που εμπεριέχεται από μόνο του σε ό,τι είναι ανθρώπινο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε όντα ατελή. Και αυτό έχει τη γοητεία του και την αλήθεια του. Δεν είναι αυταπάτη, είναι πραγματικότητα. Και ίσως, στην εποχή μας — στην εποχή της λατρείας της τελειότητας — η υπεράσπιση της ανθρώπινης ατέλειας να αγγίζει το ρομαντικό.

Δείτε: Διαγωνισμός tvxs / Κερδίστε προσκλήσεις για την παράσταση «ΝΤΑΡFΕΣΤΕΛΕΡ»

Πόσο εκτεθειμένη νιώθεις όταν το «λάθος» δεν κρύβεται αλλά γίνεται μέρος της παράστασης;

Δεν νιώθω καθόλου εκτεθειμένη, γιατί η έννοια του «λάθους» για μένα έχει απενεχοποιηθεί. Αντίθετα, μου δίνει μεγάλη σκηνική ελευθερία και χαρά. Σε αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο και η καθοδήγηση του Θανάση Δόβρη, ο οποίος δημιούργησε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης και ασφάλειας κατά τη διάρκεια των προβών. Είναι πολύ σημαντικό να δίνεται χώρος στον ηθοποιό να δοκιμάζει θαρραλέα τα «λάθη» του, γιατί μέσα από αυτά ίσως και κάτι να αποκαλυφθεί.

Σε φοβίζει το ενδεχόμενο ένα σύστημα χωρίς ανθρώπους να μπορεί να παράγει τέχνη που συγκινεί;

Τις προάλλες μια φίλη μου μου έλεγε ότι πήγε σε ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης και συγκλονίστηκε βλέποντας ένα έργο — ένα χαλί, η μορφή του οποίου είχε προκύψει από έναν αλγόριθμο που αντλούσε στοιχεία από ακραία καιρικά φαινόμενα προηγούμενων δεκαετιών. Δεν μπόρεσα να νιώσω το ίδιο δέος, αλλά καταλαβαίνω ότι η τεχνολογία μπορεί να υπηρετήσει τον άνθρωπο στην καλλιτεχνική δημιουργία. Και αυτό είναι εντάξει. Αυτό που με φοβίζει είναι κάτι άλλο: ότι πλέον το ΑΙ τείνει να αντικαταστήσει τον άνθρωπο στην αίσθηση της κοινότητας και στο αίσθημα του ανήκειν. Ο άνθρωπος γίνεται ολοένα και πιο μοναχικός και αρχίζει να καλύπτει τις ανάγκες του για επαφή και κοινωνικότητα μέσα από κάτι μη ανθρώπινο, αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά πρόθυμο να τον «ακούσει» και να τον «καταλάβει». Δεν μπορώ καν να φανταστώ την τέχνη του θεάτρου — και οποιαδήποτε μορφή τέχνης — χωρίς την παρουσία του ανθρώπου. Είναι ενάντια στη φύση της.

Πληροφορίες 

Ν Τ Α Ρ F Σ Τ Ε Λ Ε Ρ
Μια σκηνική σύνθεση βασισμένη νουβέλα του Walter M. Miller Jr. “The Darfsteller”

Από την Fabrica Athens – Multi-Active Theater Group σε Θεατρική διασκευή και σκηνοθετική σύλληψη του Θανάση Δόβρη.

Από Τετάρτη 15 Απριλίου μέχρι Σάββατο 2 Μαίου στο Ρεκτιφιέ.

Περισσότερες πληροφορίες: ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ :: TicketServices.gr