Πριν 35 ολόκληρα χρόνια τα Ψηλά Τακούνια του Πέδρο Αλμοδόβαρ κροτάλισαν με δύναμη στα μαυρόασπρα πλακάκια του πουριτανισμού μας. Το μελόδραμα ντύθηκε τα έντονα χρώματα της Ανδαλουσίας και τίποτα πια δεν μπορούσε να είναι ίδιο όπως πριν.
Δεν υπήρχε τότε ούτε cis ούτε trans gender, ούτε όλες αυτές οι έννοιες της ρευστότητας φύλου, που σήμερα είναι καθημερινότητα. Υπήρχε όμως η βαθιά υποκρισία μιας κοινωνίας όπου το φαίνεσθαι δεν έχει καμία σχέση με το είναι. Μια κοινωνία τραβεστί όπου όλοι υποδύονται κάτι άλλο από αυτό που στην πραγματικότητα είναι, μας λέει ο Αλμοδόβαρ.
Ούτε καν η φωνή της Marisa Paredes στο ανυπέρβλητο Piensa en mi δεν ήταν δική της- ήταν της Luz Casal. Ο Αλμοδόβαρ τράβηξε το μελόδραμα στα άκρα του, στην τέλεια υπερβολή. Από το κομψό Chanel ταγεράκι της Victoria Abril που περιμένει στο αεροδρόμιο την διάσημη ηθοποιό μητέρα της, μέχρι το σκουροπλάσινο μάξι εξώπλατο Αρμάνι με τα κόκκινα γάντια της απόλυτης drama queen Marisa Paredes, το φιλί και το δάκρυ που σημαδεύει το πάτωμα πριν το θρίαμβο, όλα είναι υπερβολικά αληθινά και όλα ψεύτικα.
Ο σύζυγος της κόρης, είναι ο πρώην εραστής και μεγάλος έρωτας της μάνας- αυτός ο πόλεμος ανάμεσα στις μανάδες και τις κόρες δεν τελειώνει ποτέ μας λέει ο σοφός σκηνοθέτης. Και αυτή η αγωνία της αποδοχής από τη μάνα, στοιχειώνει ανελέητα τις γυναίκες ανά τους αιώνες. Από τη Μαδρίτη στη Στοκχόλμη κι από τον Μπεργκμαν στον Αλμοδόβαρ μια αγωνία δρόμος: Μαμά πώς να σε ξεπεράσω; Τί άραγε να κάνω για να με προσέξεις;
Η τραβεστί με το όνομα “Φονική” που υποδύεται την σταρ και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία είναι στην “πραγματική ζωή” ανακριτής της αστυνομίας. Δέσμιος μιας γλυκιάς τυραννικής μανούλας χωρίς όμως καμμία διάθεση να επαναστατήσει φανερά. Το χαστούκι στο μάγουλο της καθολικής Ισπανίας, αποτυπωμένο ανεξίτηλα και η αγάπη του Αλμοδοβάρ για τις γυναίκες ξεχειλίζει.
Μόνο οι γυναίκες επαναστατούν φανερά, έστω και μέσα στη φυλακή, μόνο οι γυναίκες έχουν τα cojones να πλακώνονται στο ξύλο για την αγάπη τους, που είναι επίσης γυναίκα. Παρενθετικά εδώ να πω ότι το χορευτικό μέσα στη φυλακή είναι αντάξιο ενός West side story.
Μέσα στο απαστράπτον αυτό σύμπαν, χωράνε τόσα απίστευτες ανατροπές, που αναρωτιέται κανείς μήπως ο Αλμοδόβαρ απλώς σαρκάζει. Αλλά όχι – έρχεται η έκρηξη της κόρης με την Φθινοπωρινή Σονάτα, για να μας επιβεβαιώσει ότι ένας μεγάλος δημιουργός μπορεί κάλλιστα να μιλάει για πολύ σοβαρά πράγματα με γκροτέσκο τρόπο.
Επειδή υποθέτω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν έχουν δει την ταινία, νέοι άνθρωποι εννοώ, δεν πρόκειται να αποκαλύψω άλλα από την πλοκή. Αλλά κι εγώ που την έχω δει πάνω από 10 φορές στην μεγάλη οθόνη αρχικά, σε DVD μετά, αδημονώ να την ξαναδώ στην μεγάλη οθόνη αποκαταστημένη ψηφιακά να λάμπει, όπως τότε που φώτισε με αναίδεια τα απόκρυφα μας.
Ευγνώμων στον Αλμοδόβαρ και στην Weird wave.
Y.Γ. Ας κάνω κι ένα σπόιλερ: σε δυο τρεις σκηνές θα δείτε παιδάκι ακόμα και πανέμορφο τον Χαβιέρ Μπαρδέμ.
Υ.Γ. 2 Στη μουσική των τίτλων, νομίζεις πως θα δεις την Ζαν Μορό έγχρωμη να περπατάει στους βρεγμένους παρισινούς δρόμους. Αλλά δεν είναι ο Miles Davis είναι ο Ρουίτσι Σακαμότο παρακαλώ! Για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν των ετερωνύμων που έλκονται. Ο σιωπηλός Ιάπωνας με τον φωνακλά Ισπανό.
Υ.Γ 3 Η απόλυτη cult ατάκα της ταινίας αυτή που λέει προς το τέλος η Marisa Paredes στην κόρη της Victoria Abril: “πάντως παιδί μου πρέπει να μάθεις να λύνεις τις διαφορές σου με τους άντρες, με άλλους τρόπους”!
