Καλεσμένη στο 10ο FeCHA –Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας (21-28 Μαίου), με την ταινία Μια φάρμα στην Πορτογαλία, η Ισπανίδα Αβελίνα Πρατ, μίλησε στο tvxs, πριν έρθει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για τη δεύτερη ευκαιρία και τις ζωές των άλλων, που της δίνουν ιδέες για σενάρια και προσωπικές σκέψεις.

Γεννήθηκε στη Βαλένθια, όπου ζει ακόμα και σπούδασε αρχιτεκτονική πριν στραφεί στον κινηματογράφο. Από το 2004, εργάστηκε ως υπεύθυνη σεναρίου σε πάνω από 30 ταινίες μεγάλου μήκους, συμπεριλαμβανομένης της ταινίας «Η Βασίλισσα της Ισπανίας», στην οποία εμφανίστηκε επίσης ως ηθοποιός Σκηνοθέτησε τις ταινίες μικρού μήκους «208 λέξεις» και «3/105» (συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας 2014).

Το σκηνοθετικό της ντεμπούτο σε ταινία μεγάλου μήκους, ήταν στο Vasil, μια ισπανο-βουλγαρική ταινία με θέμα τη φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσα σε ένα έξυπνο και χαρισματικό Βούλγαρο μετανάστη και έμπειρο παίκτη μπριτζ και σκακιού και ένα συνταξιούχο και χήρο αρχιτέκτονα με τραχύ χαρακτήρα, που φιλοξενεί τον πρώτο στο σπίτι του.

Η φάρμα στην Πορτογαλία έκανε πρεμιέρα στο 28ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μάλαγα.

Γιατί επιλέξατε να τοποθετήσετε την ιστορία στην Πορτογαλία και όχι αλλού;

Δεν είχα κάποια ιδιαίτερη σχέση με την Πορτογαλία όταν έγραψα το σενάριο, αλλά σκέφτηκα ότι ήταν το ιδανικό μέρος για την ιστορία. Μερικές φορές η Ισπανία γυρίζει την πλάτη της στην Πορτογαλία και τείνει να κοιτάζει προς την Ευρώπη στην αντίθετη κατεύθυνση, δεν γνωρίζουμε τη χώρα όπως θα έπρεπε. Αλλά είμαστε πολύ κοντά και η Πορτογαλία διατηρεί ακόμα μια βαθιά αυθεντικότητα που θαυμάζω. Αγαπάμε την Πορτογαλία. Πιστεύω ότι κάποιος θα μπορούσε να εξαφανιστεί εκεί.

Εγκαταλείψατε την αρχιτεκτονική, τελικά ο κινηματογράφος ήταν η πρώτη σας επιλογή;

Όταν σπούδαζα πίστευα ότι ο κινηματογράφος δεν ήταν πραγματικά η επιλογή μου. Ήρθε αργότερα. Είμαι πολύ χαρούμενη που εργάστηκα στην αρχιτεκτονική. Οι διαδικασίες είναι πολύ παρόμοιες και στις δύο ειδικότητες. Νομίζω ότι ένα από τα καλύτερα πράγματα στον κινηματογράφο είναι ότι οι άνθρωποι προέρχονται από πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα και αυτό είναι πολύ εμπλουτιστικό.

Ξεκινήσατε ως υπεύθυνη σεναρίου και επίσης έχετε εμφανιστεί σαν ηθοποιός – η υποκριτική σας ενδιαφέρει πάντα;

Η δουλειά ως υπεύθυνη σεναρίου ήταν το πραγματικό μου σχολείο. Έμαθα πολλά βρισκόμενη δίπλα σε διαφορετικούς σκηνοθέτες και βλέποντας πώς γίνονται οι ταινίες. Όσον αφορά την υποκριτική, δεν έχω δουλέψει ποτέ πραγματικά ως ηθοποιός (έκανα απλώς έναν πολύ μικρό ρόλο σε μερικές ταινίες, ενώ εργαζόμουν σε αυτές ως υπεύθυνη σεναρίου). Η υποκριτική είναι πολύ περίπλοκη, δεν είναι για μένα… Εστιάζω στο γράψιμο και τη σκηνοθεσία.

Η ιστορία του Vasil είναι φανταστική;

Είναι εμπνευσμένη από κάτι που συνέβη στον πατέρα μου, που είναι αρχιτέκτονας. Πράγματι, είχε έναν Βούλγαρο άντρα που κοιμόταν στον καναπέ του για μερικές εβδομάδες. Αυτός ο άντρας έβγαζε λίγα χρήματα παίζοντας μπριτζ με τις ηλικιωμένες κυρίες της πόλης. Το βρήκα εκπληκτικό.

Η ιστορία της ταινίας «Ένα σπίτι στην Πορτογαλία» βασίζεται και αυτή σε πραγματικά γεγονότα;

Αυτή είναι καθαρή μυθοπλασία.

Γιατί ο κεντρικός ήρωας,  θέλει να ζήσει τη ζωή ενός άλλου άντρα;

Θέλει να ξεφύγει από τη δική του ζωή, έχει χάσει όλα τα σημεία αναφοράς του, δεν καταλαβαίνει πια τίποτα. Το να ζήσει τη ζωή ενός άλλου άντρα είναι μια ευκαιρία να ξεχάσει τη δική του.

Έχετε σκεφτεί ποτέ κι εσείς να γίνετε κάποια άλλη για λίγο;

Φυσικά! Όλοι φανταζόμαστε την ιδέα να γίνουμε κάποιος άλλος για λίγο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους μας αρέσει τόσο πολύ η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος. Έχουμε μόνο μία ζωή, τα πράγματα που μπορούμε να γίνουμε ή να κάνουμε είναι τόσο λίγα…

Η ταυτότητα πόσο ισχυρή είναι μέσα μας, με όλες τις έννοιες;

Η ταυτότητα είναι κάτι που αλλάζει με τον καιρό και με όλα τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας. Είναι ισχυρή, φυσικά, αποτελεί αυτό που είμαστε, αλλά αλλάζει μαζί μας.

Τι συνιστά την ταυτότητα στις μέρες μας;

Ο τόπος γέννησής μας, η οικογένειά μας, οι άνθρωποι με τους οποίους σχετιζόμαστε, το περιβάλλον μας, οι εμπειρίες μας, ο χαρακτήρας μας, οι αποφάσεις μας, οι ιδέες μας… όλα αυτά συντελούν στη διαμόρφωση μιας ταυτότητας.

Είναι μια ιστορία για μια δεύτερη ευκαιρία;

Μεταξύ άλλων, ναι.

Πιστεύετε στη δεύτερη ευκαιρία;

Ναι. Αλλά πιστεύω, επίσης, ότι πρέπει να προσπαθήσεις για να την κερδίσεις.

Η ταινία

Μια φάρμα στην Πορτογαλία

(Una quinta portuguesa)

Ο Φερνάντο, ένας ήσυχος καθηγητής γεωγραφίας, είναι συντετριμμένος όταν ένα πρωί, χωρίς προειδοποίηση ή εξήγηση, η σύζυγός του μαζεύει τα πράγματά της και φεύγει από το σπίτι τους στη Βαρκελώνη για να επιστρέψει στη γενέτειρά της, τη Σερβία. Με ραγισμένη καρδιά και μπερδεμένος, αποφασίζει να κάνει ένα διάλειμμα από τη διδασκαλία και να ταξιδέψει στη βορειοδυτική Πορτογαλία, όπου καταλήγει να «υιοθετήσει» την ταυτότητα ενός κηπουρού που πρόκειται να αναλάβει δουλειά σε ένα πανέμορφο παλιό εξοχικό σπίτι σε έναν αμυγδαλεώνα. Εκεί, αναπτύσσει μια φιλία με την ιδιοκτήτρια, την Αμαλία, η οποία δεν ξεγελιέται τόσο εύκολα από το τέχνασμα του Φερνάντο όσο αυτός νομίζει.

Η ταινία -που απέσπασε 3 υποψηφιότητες στα βραβεία Goya 2026- α’ αντρικού ρόλου, β’ γυναικείου  ρόλου, σεναρίου- εξετάζει ζητήματα σχετικά με το τι συνιστά την ταυτότητα και τους τρόπους με τους οποίους κατασκευάζουμε τις δικές μας πραγματικότητες. Πρωταγωνιστούν ο Μανόλο Σόλο (Ο Λαβύρινθος του Πανα) και η Μαρία ντε Μεντέιρος (Pulp Fiction), που αφηγούνται μια ιστορία δεύτερων ευκαιριών, ανανέωσης και της αναζωογονητικής δύναμης της αποδοχής μιας καθημερινότητας που κινείται με πιο αργό ρυθμό, με ισχυρότερη σύνδεση με τη Γη.

*Η Φάρμα στην Πορτογαλία θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα στις αίθουσες