Μια Ισπανίδα ανύπαντρη μητέρα ζει στο Λονδίνο και προετοιμάζεται για το πρώτο της ραντεβού μετά από χρόνια. Γεμάτη νευρική ενέργεια, αναρωτιέται τι θα της φέρει η μέρα – όμως, καθώς περνούν τα λεπτά, τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως είχε ελπίσει.

Η ταινία του Άλεξ Μπάρετ «Το ραντεβού» (Τhe date) κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου στη νέα ενότητα taming time, στο 67^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Λίγο πριν από την πρεμιέρα ο βραβευμένος Βρετανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και μοντέρ μίλησε στο tvxs. Για τη μοναξιά, το χρόνο, την αναμονή, τον Γκοντό και την τεχνητή νοημοσύνη.

Είναι η πρώτη σας επίσκεψη στην Ελλάδα; 

Στην ηπειρωτική Ελλάδα ναι, αλλά έχω περάσει κάποιο διάστημα στην Κρήτη. Μεγάλωσα διαβάζοντας Νίκο Καζαντζάκη, οπότε νιώθω κατά κάποιον τρόπο μια μεγάλη σύνδεση με τη χώρα.

Έχετε πει «η ιδέα ήταν να δημιουργήσω ένα μινιμαλιστικό θρίλερ που θα καθηλώνει τον θεατή μέσω των συναισθημάτων, παρά μέσω περιττής δράσης». Τι περιμένετε να νιώσει το κοινό; 

Ελπίζω να νιώσει μια βαθιά σύνδεση με την κεντρική μας ηρωίδα και να βυθιστεί στον εσωτερικό της κόσμο. Περνάει από μια πορεία με σκαμπανεβάσματα και ελπίζω το κοινό να την ακολουθήσει σε αυτό το ταξίδι, νιώθοντας ό,τι νιώθει κι αυτή. Ελπίζω, επίσης, οι μακρές λήψεις να κάνουν το κοινό να νιώσει το βάρος της δοκιμασίας που βιώνει και να του επιτρέψουν να αναλογιστεί τις δικές του εμπειρίες. Να απολαύσει ο κόσμος την ταινία, να συγκινηθεί από αυτήν και να του δώσει αφορμή για προβληματισμό.

Γιατί επιλέξατε  η ηρωίδα σας να είναι Ισπανίδα; 

Το γεγονός ότι ήταν μια ξένη στο Λονδίνο πρόσθεσε ένα επιπλέον επίπεδο στην αποξένωσή της – ένα σχόλιο για την εμπειρία των μεταναστών. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό για την παραγωγό μου, η οποία κατάγεται από τη Μάλτα, αλλά τώρα ζει στο Λονδίνο.

Πόσο μοναχικό είναι το Λονδίνο;

Το Λονδίνο είναι μια τόσο μεγάλη πόλη που μπορεί να σε κάνει να νιώθεις πολύ αποξενωμένος. Ταυτόχρονα, όμως, ορισμένες περιοχές έχουν μια ισχυρή κοινότητα — κάτι που εξερεύνησα στην προηγούμενη ταινία μου, το LONDON SYMPHONY.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι εξαρτάται από το πώς τοποθετείς τον εαυτό σου μέσα στην πόλη. Όλα καταλήγουν στην ατομική εμπειρία. Τελικά, όμως, πιστεύω ότι όλοι έχουμε ανάγκη για ανθρώπινη επαφή – ή τουλάχιστον, οι περισσότεροι από εμάς. Δεν θέλω να μιλήσω εκ μέρους όλων. Γενικά, όμως, νομίζω ότι λαχταράμε την επαφή και αυτό είναι κάτι που έχει γίνει πιο δύσκολο καθώς η ζωή μας καταλαμβάνεται όλο και περισσότερο από την τεχνολογία. Αλλά αυτή η λαχτάρα, αυτή η ανάγκη για επαφή, είναι στην ουσία το θέμα της ταινίας.

Πόσο μοναχική είναι η Ευρώπη; 

Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι λιγότερο γεωγραφικό και περισσότερο τεχνολογικό. Πιστεύω ότι είναι σίγουρα ένα σύμπτωμα της εποχής μας. Δεν θα ήμουν ο πρώτος που θα έλεγε ότι η σύγχρονη τεχνολογία μας κάνει πιο συνδεδεμένους, αλλά και πιο απομονωμένους. Πόσα ζευγάρια κάθονται με τα κινητά τους, αντί να μιλάνε; Δεν νομίζω ότι η μοναξιά σημαίνει απαραίτητα το να είσαι μόνος. Μπορείς να νιώθεις μοναξιά ακόμα και όταν είσαι ανάμεσα σε άλλους. Όλα εξαρτώνται από το πώς συνδέεσαι.

Η τεχνητή νοημοσύνη παίζει κάποιο ρόλο;

Λοιπόν, το περίεργο με την τεχνητή νοημοσύνη είναι ότι ορισμένοι την χρησιμοποιούν ως σύντροφο. Μήπως αυτό σημαίνει ότι ικανοποιεί την ανάγκη τους για σύνδεση; Μάλλον δεν είμαι ικανός  να το κρίνω.

Τι σημαίνει πραγματικά ο χρόνος για κάποιον που περιμένει;

Εξαρτάται από το τι περιμένει. Ο χρόνος είναι ένας κενός χώρος. Συνήθως τον βλέπουμε ως κάτι που πρέπει να γεμίσει με δραστηριότητα, συχνά με υπερδραστηριότητα. Αλλά αν σταματήσουμε, σκεφτούμε, αισθανθούμε τον χρόνο, γίνεται ένα χάσμα συναισθημάτων, μια στιγμή καθαρής ύπαρξης. Ελπίζουμε, φοβόμαστε; Νομίζω ότι εξαρτάται από το τι προσδοκούμε.

Ποιά είναι η αντίληψή σας για την έννοια του χρόνου;

Ο χρόνος μας περιβάλλει. Δεν μπορούμε να του ξεφύγουμε.

Ποιος είναι για εσάς ο πιο σημαντικός χρόνος – το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον; 

Πολύ συχνά παραμένω στο παρελθόν ή ανησυχώ για το μέλλον… αλλά το παρόν είναι ο μόνος χρόνος στον οποίο ζούμε πραγματικά.

Στο έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό», το πιο σημαντικό δεν είναι ο Γκοντό, αλλά η ίδια η αναμονή… Κάτι τέτοιο θέλετε να πείτε στη δική σας ιστορία;

Υπάρχουν ομοιότητες όσον αφορά τη χρονική τους προσέγγιση, το υπόβαθρο της προσδοκίας και ένα κοινό ενδιαφέρον για την ανθρώπινη κατάσταση, αλλά την προσεγγίζουν με διαφορετικό τόνο. Η ταινία εστιάζει περισσότερο στη συναισθηματική γυμνότητα και τη ρευστότητα των συναισθημάτων που προκύπτουν όταν βιώνεις μια στιγμή, αντί να την περνάς βιαστικά.

Στο Ραντεβού ποιος είναι ο πρωταγωνιστής: η ηρωίδα ή ο χρόνος; Δεδομένου ότι η Jazmín υπάρχει μέσα στο χρόνο, δεν είμαι σίγουρος αν μπορείς να διαχωρίσεις τα δύο. Ο χρόνος μας επιτρέπει να δούμε την Jazmín με ακατέργαστα, ανεπεξέργαστα συναισθήματα, ενώ η ίδια μας επιτρέπει να νιώσουμε τη διάρκεια των εμπειριών της.

Το ραντεβού

The date

Ηνωμένο Βασίλειο

Τι είναι, στ’ αλήθεια, ο χρόνος για κάποιον που τελεί εν αναμονή; Αυτό που τον χωρίζει από τον εαυτό του στο τώρα, όπου όλα μπορούν να αλλάξουν και τον εαυτό του στο μετά, όταν τα πράγματα, νομίζουμε, θα είναι όπως τα θέλουμε. Ο χρόνος είναι ένα ραντεβού που δίνουμε μ’ εμάς τους ίδιους σε μια επόμενη, καλύτερη στιγμή, κατά την οποία θα είμαστε επιτέλους ολοκληρωμένοι, απαλλαγμένοι απ’ αυτή την έλλειψη που θέτει σε κίνηση και ταλανίζει τις ζωές μας. Παρακολουθώντας τη Χασμίν, μια μόνη μητέρα που ετοιμάζεται γεμάτη ενθουσιασμό για το πρώτο της ραντεβού μετά από χρόνια, η ταινία φέρνει τον ίδιο τον χρόνο στο προσκήνιο. Θυμίζοντας το Περιμένοντας τον Γκοντό του Μπέκετ, όπου το νόημα δεν βρίσκεται στον Γκοντό αλλά στην αναμονή και φέρνοντας στον νου τα φιλμικά πειράματα του Άντι Γουόρχολ και της Σαντάλ Άκερμαν, επιχειρεί ένα φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στη μεταφυσική συνθήκη της προσμονής.

Πρωταγωνιστεί η Αργεντινή Jasmin Falak.