Ο Ντέιβιντ Λιντς υπήρξε μια από τις πιο αινιγματικές μορφές του σύγχρονου κινηματογράφου, όχι μόνο ως σκηνοθέτης αλλά και ως ζωγράφος, μουσικός, σχεδιαστής επίπλων και αιώνιος πειραματιστής.

Ο δημιουργός του Twin Peaks άφησε πίσω του όχι μόνο ταινίες-ορόσημα, αλλά και μια σειρά από εκκεντρικές ιστορίες που ταιριάζουν απόλυτα στον μύθο του.

Με αφορμή τη νέα βιογραφία του, ακολουθούν μερικά από τα πιο παράξενα – και απολαυστικά – facts για τις αποκαλούμενες ‘περίεργες’ συνήθειές του.

Η βιογραφία David Lynch: His Work, His World του Tom Huddleston κυκλοφορεί (στα Αγγλικά) στις 11 Σεπτεμβρίου από τον εκδοτικό οίκο Quarto, ενημερώνει η βρετανική εφημερίδα The Guardian.

Κρατούσε ποντίκια στην κατάψυξη

Πριν γίνει γνωστός ως σκηνοθέτης, ο Λιντς δημιουργούσε έργα εικαστικής τέχνης.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 έφτιαξε περίφημα «kits» με διαμελισμένα ζώα – ένα ψάρι και ένα κοτόπουλο – καρφιτσωμένα σε πίνακες με οδηγίες συναρμολόγησης, σαν παιδικό παιχνίδι.

Αργότερα αποκάλυψε ότι σχεδίαζε να φτιάξει και «mouse kit», έχοντας ήδη κρατήσει τα ποντίκια στην κατάψυξη. Το project δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αλλά ο Λιντς συνέχισε να χρησιμοποιεί παράξενα αντικείμενα – από νεκρές μέλισσες μέχρι στάχτες – στα έργα του.

«Υιοθέτησε» πέντε «Γούντι ο Τρυποκάρυδος»

Το 1981, περνώντας από ένα βενζινάδικο στο Χόλιγουντ, αγόρασε πέντε λούτρινα Woody Woodpecker και τους έδωσε ονόματα: Bob, Dan, Pete, Buster και Chucko.

Τα είχε στο γραφείο του «για να του φτιάχνουν τη διάθεση», ισχυριζόμενος πως κουβαλούσαν μια βαθύτερη αισιοδοξία μέσα τους.

Ωστόσο, όταν «άρχισαν να δείχνουν άσχημα χαρακτηριστικά», ο Λιντς αποφάσισε να αποχωριστεί τους αλλόκοτους συντρόφους του.

Παραλίγο να σκηνοθετήσει το Return of the Jedi

Μετά την επιτυχία του The Elephant Man, Τζορτζ Λούκας πρότεινε στον Λιντς να αναλάβει τη σκηνοθεσία της τρίτης ταινίας Star Wars.

Ο Λιντς διηγήθηκε αργότερα ότι αρνήθηκε ευγενικά, λέγοντας στον Λούκας να την κάνει ο ίδιος.

Στην πραγματικότητα οι συζητήσεις συνεχίστηκαν για εβδομάδες, ώσπου ο Λιντς προτίμησε να δεσμευτεί στο Dune (1984).

Ίσως καλύτερα – η ιδέα του Jabba the Hutt μέσα από τον φακό του Λιντς παραμένει τρομακτικά σουρεαλιστική, τονίζει η εφημερίδα!

Έπαθε κήλη από τα γέλια

Κατά τη διάρκεια ηχογράφησης του soundtrack για το Twin Peaks: Fire Walk With Me (1992), ο Λιντς γέλασε τόσο δυνατά με τον στενό συνεργάτη του Άντζελο Μπανταλαμέντι, που κατέληξε στο νοσοκομείο με κήλη.

Ο Μπανταλαμέντι έπρεπε να τραγουδήσει με ψεύτικη αμερικανική προφορά τους στίχους του Λιντς, γεγονός που ο σκηνοθέτης βρήκε ξεκαρδιστικό. Το αποτέλεσμα, το κομμάτι «A Real Indication», που θεωρείται σήμερα απόλυτα καλτ.

Έφτιαξε άλμπουμ με μουσική του 12ου αιώνα

Πολύ πριν κυκλοφορήσει τα δικά του άλμπουμ, ο Λιντς συνεργάστηκε με την Τζόσελιν Μοντγκόμερι σε ένα απρόσμενο project: τη δισκογραφική αναβίωση των έργων της μεσαιωνικής μυστικίστριας Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν.

Το άλμπουμ Lux Vivens συνδύαζε εκκλησιαστικούς ύμνους με drones από βιολί, κιθάρα και «πειραγμένους» ήχους όπως σπαθιά και βόδια.

Είχε εμμονή με το Mad Men

Αν και παλαιότερα δεν ήταν φίλος της τηλεόρασης, τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Λιντς έγινε φανατικός θεατής δραματικών σειρών – με κορυφαία αδυναμία το Mad Men.

Όταν συνάντησε τους πρωταγωνιστές Τζον Χαμ και Ελίζαμπεθ Μος, αρνήθηκε να τους φωνάξει με τα πραγματικά τους ονόματα· για τον Λιντς ήταν αποκλειστικά «Don» και «Peggy».

Μισούσε τα μεγάλα τραπέζια

Ο Λιντς αγαπούσε να κατασκευάζει μόνος του έπιπλα – μερικά μάλιστα εμφανίζονται στις ταινίες του, όπως το Lost Highway.

Όμως είχε εμμονή με ένα ιδιαίτερο θέμα: τα τραπέζια.

Θεωρούσε ότι τα περισσότερα ήταν «υπερβολικά μεγάλα και ψηλά», ότι στένευαν τον χώρο και προκαλούσαν «δυσάρεστη πνευματική δραστηριότητα».

Έτσι, προτιμούσε μικρά, χαμηλά έπιπλα που ταίριαζαν στη δική του αλλόκοτη αίσθηση αρμονίας.