Με έντονο πολιτικό και κοινωνικό αποτύπωμα επανέρχονται δισκογραφικά οι U2, που έδωσαν την Τετάρτη (18/2) στη δημοσιότητα νέα τραγούδια, σηματοδοτώντας την πιο ηχηρή τους επιστροφή εδώ και χρόνια.

Το νέο EP, με τίτλο «Μέρες Στάχτης» (Days of Ash), περιλαμβάνει πέντε κομμάτια και ένα ποίημα και λειτουργεί ως προάγγελος του ολοκληρωμένου άλμπουμ που έχει προγραμματιστεί για τα τέλη του 2026.

Πρόκειται για την πρώτη κυκλοφορία νέου υλικού από το 2017, με το ιρλανδικό συγκρότημα να ανοίγει τον κύκλο αυτού του πρότζεκτ μέσα από συνεργασίες που τραβούν τα βλέμματα, από τον Εντ Σίραν έως τον Ουκρανό στρατιώτη Τάρας Τοπόλια, δίνοντας – όπως υπογραμμίζεται – χώρο και φωνή σε ανθρώπους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή «για την ελευθερία».

Στο επίκεντρο ξεχωρίζει το τραγούδι «Δικός σου αιώνια» (Yours Eternally), όπου οι U2 παραχωρούν ουσιαστικά το μικρόφωνο στον Τοπόλια, ώστε να αποτυπώσει με τον δικό του τρόπο τη σκοτεινή καθημερινότητα του πολέμου στην Ουκρανία.

Μάλιστα, στις 24 Φεβρουαρίου, με αφορμή τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών από τη ρωσική εισβολή, το συγκρότημα αναμένεται να δώσει στη δημοσιότητα ένα ειδικό βίντεο.

Την ίδια στιγμή, το βλέμμα στρέφεται και στις Ηνωμένες Πολιτείες με το κομμάτι «Αμερικανικό νεκρολόγιο» (American Obituary), που αναφέρεται στον θάνατο της Ρενέ Γκούντ, η οποία σκοτώθηκε από πυρά μέλους της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής (ICE) στις αρχές Ιανουαρίου.

Όλα τα κομμάτια – και τα έξι – από το νέο EP έχουν βιντεάκια με τους στίχους στο επίσημο κανάλι των U2 στο YouTube: 

Ο 65χρονος frontman του συγκροτήματος, ο Μπόνο, περιέγραψε τις νέες δημιουργίες ως «τραγούδια αψήφισης, απογοήτευσης και θρήνου», τονίζοντας ότι στη σημερινή «περίοδο παράνοιας και αγανάκτησης» τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται κανονικό.

Κατά τον ίδιο, η μουσική οφείλει να λειτουργεί ως εργαλείο αφύπνισης και κινητοποίησης, ώστε η κοινωνία να ξαναβρεί την πίστη της στο αύριο.

Το «Μέρες Στάχτης» χαρακτηρίζεται από τους ίδιους τους U2 ως μια άμεση απάντηση στην επικαιρότητα, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά τη διαχρονική τους στάση ως καλλιτεχνών που δεν αποφεύγουν τα «δύσκολα», όπως τη βία, την πολιτική και τις σκοτεινές πλευρές της εποχής.