Η Σαββίνα Γιαννάτου, μια από τις πιο χαρισματικές και πολυδιάστατες καλλιτεχνικά ερμηνεύτριες μας, ανοίγει το φετινό Aegina Jazz Festival που θα πραγματοποιηθεί 17 και 18 Ιουλίου.

Το φεστιβάλ που έδωσε τα πρώτα καλά δείγματα πέρσι, επιστρέφει  με διεθνές line-up, ισχυρή γυναικεία συμμετοχή και αναβαθμισμένη οπτική ταυτότητα, στον υπέροχο και συμβολικό χώρο των πρώην φυλακών.

«Η σχέση μου είναι με την free jazz. Με την “κλασσική” τζαζ δεν εχω σχεση» λέει στο tvxs η Σαββίνα Γιαννάτου με αφορμή τη συμμετοχή της στο φεστιβάλ. Όποτε μιλώ μαζί της θυμάμαι τον κορυφαίο Νίκο Μαμαγκάκη να μου λέει πως «η Σαββίνα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με τη φωνή της… τα πάντα». Θυμάμαι όμως και τη συγκίνηση που μας έχει προσφέρει και στα κλασικά πλέον τραγούδια που έχει ερμηνεύσει από τον Χατζιδάκι έως την Πλάτωνος και τον Κυπουργί, αλλά και  στους αυτοσχεδιασμούς της που είναι μοναδικοί.

Θέλετε να μας εξηγήσετε τη διαφορά της jazz με την free jazz;

Η free jazz έχει να κάνει  με την αποδόμηση της αρμονίας, του ρυθμού, της όποιας κανονικότητας έχουμε μάθει να φανταζόμαστε ως μουσική. Αυτό με γοητεύει στην  free jazz, η δυνατότητα μιας πολύ μεγαλύτερης ελευθερίας στην δημιουργικότητα, στο τι θεωρούμε τελικά “μουσική”.. Οπου η free jazz από την jazz προήλθε βέβαια, μέσα από τον jazz αυτοσχεδιασμό που άνοιγε σιγά σιγά όλο και περισσότερο και έδωσε την δυνατότητα να υπάρξει  έτσι ένα καινούργιο είδος μουσικής.. Αυτό με γοητεύει η ελευθερία και το “παιχνίδι” με διαφορετικούς κανόνες κάθε φορά..

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η καλύτερη έκφραση της ελληνικής τζαζ;

Επειδή για την free jazz ξεκίνησα να μιλάω ας περιοριστώ εκεί που γνωρίζω κι όλας. Μέσα στα χρόνια φτιάχτηκαν κάποιοι χώροι στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις, όπου μπορείς να παίξεις και να ακούσεις αυτή την μουσική.

Μεγαλώνει ένα κοινό που πριν χρόνια ήταν πάρα πολύ μικρό και μεγαλώνει και η σκηνή,  ανακαλύπτω, παίζοντας μαζί τους, τους νεότερους μουσικούς,που πειραματίζονται με διάφορες τεχνικές στα όργανά τους, Κοκκινάρης, Χυτήρης, Σταυρίδης, Αναστασάκης, Στάμου, Ζιάρκας, Βαρουτάς, Λινάρδου, Πολυχρονόπουλος….είναι πολλά τα ονόματα, αναφέρω μόνο όσα μου έρχονται τώρα. Και προφανώς συνεχίζω να συνεργάζομαι με τον Χ. Λαμπράκη,τον Σιγανίδη, με τον Φλωρίδη που θα ειναι γκεστ και στην Αίγινα σε ένα ντουέτο με τον Ακύλλα Καραζήση.

Τι θα ακούσουμε στην Αίγινα;

Στην Αίγινα θα παίξουμε τραγούδια σε διάφορες γλώσσες από διαφορετικά μέρη του κόσμου, με τον πιανίστα Σπύρο Μάνεση, ο οποίος ανήκει στον χώρο της τζαζ, και τα διασκευάζει αρμονικά ανάλογα στο πιάνο.  Τα κομμάτια παίζονται σε τζαζ διασκευές, και υπάρχει και το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού και από τους δύο μας μέσα στα κομμάτια.

Από τα πρώτα βήματα του καλλιτεχνικού σας βίου έως σήμερα έχετε συνεργαστεί με κορυφαίους δημιουργούς και έχετε συνθέσει η ίδια. Τι αναζητάτε σήμερα μέσα από τη σχέση σας με το τραγούδι και τι τραγούδια αγαπάτε να υποστηρίζετε περισσότερο;

Από την αρχή της πορείας μου προσπάθησα να εκφράζομαι προσωπικά μέσα από το τραγούδι, είτε ερμηνευτικά είτε συνθετικά-στιχουργικά. Αυτό που καταλαβαίνω όσο περνάει ο καιρός είναι ότι αναζητάω την ευχαρίστηση μέσα από τον ήχο της φωνής κατ’ αρχάς, και μετά από την ερμηνεία του τραγουδιού, ξένου ή δικού μου.

Αγαπώ να υποστηρίζω τραγούδια που μπορώ να ταυτιστώ αρκετά με τον στίχο, κυρίως τα ελληνικά τραγούδια αφορά αυτό.  Μου έχει συμβεί κάποιες φορές να πρέπει να ερμηνεύσω στίχους που μου είναι απολύτως ξένοι, που εγώ δεν θα εκφραζόμουν ποτέ έτσι και που ίσως θα διαφωνούσα κιόλας με αυτόν τον τρόπο έκφρασης.

Αυτό προφανώς έχει συμβεί ελάχιστες φορές, αλλά πάντα με φέρνει σε δύσκολη θέση..Δυστυχώς ο κόσμος ταυτίζει τον τραγουδιστή μ’ αυτό που τραγουδάει. Δεν είμαστε σαν τους ηθοποιούς που όλοι ξέρουν ότι παίζουν ρόλους.

Για μας είναι πιο δύσκολο να εκφραζόμαστε με τρόπους με τους οποίους δεν ταυτιζόμαστε..

Πώς βλέπετε το σύγχρονο έντεχνο τραγούδι; 

Η ενημέρωση μου, είναι τρομερά ελλιπής και θα προτιμούσα να μην αναφερθώ γενικά. Ακούω υπέροχες φωνές, σε διάφορα είδη, πολύ καλούς μουσικούς, ενορχηστρωτές, με γνώση του αντικειμένου, αλλά μέχρι εκεί, όσον αφορά το λεγόμενο “έντεχνο” έχω μείνει πίσω.

Ενας τραγουδοποιός όμως που θα μπορούσα να αναφέρω, (σιγά σιγά μου έρχονται..)  είναι ο Δημήτρης Αρναούτης. Εχει έναν τρόπο αυτοσαρκαστικό να εκφράζεται και παίζει με τις λέξεις μ’ εναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο και προσωπικό. Προφανώς υπάρχει κόσμος εκεί  έξω που δεν γνωρίζω, και που δημιουργεί… δεν έχω κάνει καμία έρευνα παρ’ ότι ανήκω σ’ αυτόν τον χώρο.